თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

Advertisements

Bitch butterfly, go fuck yourself

მთვარე  ცაზე ზანტად რომ მიიზლაზნება, აი ისეთი ხასიათი მაქვს…

“სემიჩკა” ფილმის ანტიჰეფიენდური დასასრულივით ვარ,

ჭიან ბალს ვგავარ, გარედან ღაჟღაჟა და ლამაზი, აი შიგნით კი ჩამპალი და ჩაჭიანებული…

არაფერი ტკივათ და მაინც ცუდად, რომ არიან აი ისეთი ვარ,

საშინლად უხასიათო, უმადური და უჟმური სახე მაქვს (ალბათ ასეთიც ვარ)

19 წლის ისევ მშობლების კმაყოფაზე, რომ ცხოვრობენ აი სწორედ ის ვარ… უი უი 24 ოქტომბრის მერე უკვე 20ის

ყველასგან მიტოვებულ-მიგდებული ამოვწყდები სადმე ქალაქის ბინძურ კუთხეში და საბოლოო ძალებს საკუთარი საფლავის გასათხრელად მოვიკრებ

არასდროს ბოლომდე რომ არ ასრულებს თავის მოვალეობას აი ის სტუდენტი ვარ

ტყუილი რომ არ უყვართ მაგრამ მაინც იტყუებიან(ხანდახან) აი ის ვარ

ბევრი ცუდი “აი აი აი ის”   ვარ და დილით სარკეში რაღაც სამოტივაციო ვიდეოებიდან დამუღამებულ დებილ ფრაზებს მაინც რომ ვეუბნები საკუთარ თავს აი ის ვარ

საკუთარ თავზე საუბარი რომ არ უყვართ და მაინც სულ საუბრობენ აი ის ვარ.

hate

წერტილი.

ბნელა

მეგონა ეს პოსტი აქტუალობადაკარგული იყო, რადგან ასე თუ ისე თითქოს ქვეყანაში ვითარება გამოსწორდა, თითქოს…

17-მა  მაისმა ყველაფერს ხაზი გადაუსვა. მინდა კორექტული ვიყო და არ დავემსგავსო იმ ნაცრისფერ გაცხოველებულ მასას ძალა რომ ერჩის, მამაოს ქადაგებით სიძულვილს და ძალადობას, რომ თესენ. 20 წუთიან მდუმარე ფლეშმობს ამდენი გაცხოველებული ადამიანი დასხმოდა თავს პირველად ვნახე.

ბევრს ვერაფერს ვიტყვი, უბრალოდ რამოდენიმე “მსუბუქი” სქრინი : ვრცლად

ვიღაც მეორე

     რეინკარნაცია – სულთა გარდასხეულება, ტრანსმიგრაცია…

არასდროს მიფიქრია სერიოზულად ამ თემაზე, მაგრამ ამ ბოლო დროს ისეთ სიზმარს ვხედავ, რომ ვატყობ დაფიქრება მომიწევს 🙂 წინა ცხოვრების და სულთა თუ სხეულთა გარდასახვის არ მჯეროდა, თუმცა ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ყველა ადამიანში არის, ცხოვრობს რაღაც ან ვიღაც მეორე 🙂 უხეშად, რომ ვთქვათ არავინ ვართ მარტო :დ ვაკვირდები ჩემ(ს) თავს და რაც უფრო გადის დრო , უფრო ვრწმუნდები, რომ ერთი(ერთეული:დ) არ ვარ. მგონია, რომ არ არსებობს ადამიანი, რომელიც მხოლოდ ის არის, აი შეხედავ ისაა და მეტი არაფერი, ან არსებობენ ოღონდ კანტიკუნტად. ყოვეთვის ვესაუბრებოდი მეორე მეს, თუ როგორც ეძახიან. იყო იქვე მესამე მე და ალბათ მეოთხეც. მოკლედ რამდენი სიტუაციაცაა იმდენი მე იარსებებს მგონი. ეს რეინკარნაციას ალბათ არ ეხება და სხვა თემაა თუმცა  უხეშად შემიძლია რომ სწორედ მას ”დავაბრალო”. რეინკარნაცია განცდილი სული ახალი სხეულით იმოსება, შემდეგ ისევ იცვლის სხეულს და ასე ვმოგზაურობთ სხვადასხვა საუკუნეში, ეს გამოცდილი და ნაჯაფი ბევრი მე კი ხანდახან თავს გვახსენებს და ალბათ ამიტომაც მგონია, რომ ბევრი მე ჰყავს  ადამიანს.

Samurai

    ამ ბოლო დროს  სამურაი მემ შემახსენა თავი, ხშირად ვხედავ ერთ სიზმარს სადაც ჩემი კატანით ულმობელად ვჟლეტ მტერს. ვფიქრობ ალბათ ტოკუგავა ვიყავი. ჩემ სახეს ვხედავ ნათლად ზევიდან. ტყუილია, რომ ამბობენ წინა ცხოვრება არ შეიძლება გვახსოვდესო, არა და მშვენივრად გვახსოვს, უბრალოდ არ ვაკვირდებით ისეთ დეტალებს რომლებიც გვგონია, რომ ჩვეულებრივი მოვლენაა და ეს ასე უნდა იყოს.

   მე კი დილის ოთხ საათზე მეღვიძება იმ მომენტში, როცა ღირსეული მოწინააღმდეგე დავინდე, მეღვიძება შეგრძნებით, რომ სისხლიანი ხელები მაქვს, ალბათ ამიტომ, ახლა ოცდამეერთე საუკუნეში ომისაგან გადაღლილი ჩემი სამურაი მაიძულებს,  არ მიყვარდეს ბოროტება, სისღლისღვრა და ძალადობრივი სპორტიც კი 🙂

პ.ს.  კიდევ უამრავი მჭირს  ბევრისთვის უცნაური სისულელეები  🙂

ჭიაყელები

the doorისეთი ხმაურია ირგვლივ ასე მგონია თავში მატარებელი წრეზე დაჩუქჩუქებს, გუგუნებს და მოახლოებულ გაჩერებას მამცნობს გამალებით. ადამიანები ჭიანჭველებივით არა, უფრო მატლებივით ირევიან, წითელი, საკმაოდ მოზრდილი ლორწოვანი და ამაზრზენი მიწის ჭიაყელებივით, ლორწოვანი ზედაპირი მზეზე, რომ ულაპლაპებთ  აი იმათსავით.(ასეთი მშვიდი დიდი ხანია არ ვყოფილვარ). ყველაფრის მიუხედავად გონებაგათიშული და ტკივილგაყუჩებული უემოციოდ ვუყურებ ამ მატლების ფუსფუსს და ერთმანეთში საზარელ კლაკვნას. ვრცლად

ვეჭვიანობ

ვეჭვიანობ:

მის ოჯახის წევრებზე,

მის მეგობრებზე,ჯგუფელებზე…

თითოეულ ადამიანზე,რომელზეც ერთ სიტყვას მაინც ამბობს,რომელსაც შეხედავს,რომელსაც გადაკოცნის უბრალოდ,მეგობრულად,მაგრამ მაინც ხომ ეხება…

თითოეულ უსულო თემაზეც კი, რომელზეც ფიქრობს, საუბრობს, განიხილავს

ვეჭვიანობ ისე ჩემთვის, ჩუმად, მისგან და ხანდახან ჩემი თავისგანაც მალულად, გაურკვევლად, რაღაც უცნაური გრძნობით…

ვეჭვიანობ მის მოთხრობებზე, იმ კალამზე და ფურცელზე რითაც ემოცია გადმოაქვს(ნწ,ვორდის ფურცელზე და კლავიატურაზე არა :დ)…

ვეჭვიანობ მისი “ფანები”ს არმიაზე… მისით დაინტერესებულ თითოეულ სულიერზე.

არა და სულაც არ მიყვარს,მართლა,მართლა… არ არის ეს სიყვარული, მეშინია ავადმყოფობაში არ გადამეზარდოს…

მინდა თითოეული წამი ჩემ გვერდზე გაატაროს, არ მომშორდეს,არსად და არავისთან წავიდეს, არც სამსახურში… არ მაინტერესებს მე მისი სამსახური,მინდა სულ ჩემთან იყოს ფიზიკურად…

ჩემ  უცნაურ  დაავადებებს ესეც შეემატა, ვინმე მეტყვის რა ჯანდაბა ხდება?? 😀

 

წამებაი “წმინდისა” Butterfly-სი

       ჰისტოლოგიის ლექციაზე ამ პოსტის დაწერა, რომ გინდება ცუდადაა საქმე, არა, ცუდად არა… ძალიან ცუდადაა.

ლექტორის წიკვინი აყრუებს არემარესა და სტუდენტთა თავ-ყურ-ცხვირის მიდამოებს. ეს ჯოხი მოუმართავს ხანჯალივით (ქართლის დედის პონტში რა :დ). მისი “პუტანკა” მაკიაჟი თვალს გვჭრის. ამ პაპანაქებაში, “ზიმა-ლეტა”-ს ვიღა დაეძებს უბრალო ვენწწწილატორიც, რომ არ გექნება მოცუცქნულ აუდიტორიაში, სადაც საკმაოზე მეტი სტუდენტი განისვენებს იქ რა “განათლების მიღებაზეა” საუბარი ?! სოლიდარობა დამანახეთ ხალხო, სოლიდარობა :/ გვიშველეთ, დაგვეხმარეთ, ვინმე კომპეტენტურმა და ცოტა აზრიანმა პირმა მაინც შეგვირჩიოს ლექტორები, რომლებიც თავისი წიკვინა ხმით მაინც არ შეგვაწუხებენ ბლინ :@ რაღაც ერთი თუ სამი დღის სიცოხლე მაქვს და რატომ მამწარებთ?რა გინდათ? რა დაგიშავეთ ?

                                                                                                                   2012 წლის 27 სექტემბერი (საათი აღარ მახსოვს :დ)

                                                                                                                 დაჟინებით მოვითხოვ სტუდენტის სტატუსის შეჩერებას !!! ვიცი გული  დაგწყდებათ,მაგრამ ასეთ პირობებში    მუშაობა მე არ     ძალმიძს :დ

მე ტანჯული სახით :დ