თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

ვიღაც მეორე

     რეინკარნაცია – სულთა გარდასხეულება, ტრანსმიგრაცია…

არასდროს მიფიქრია სერიოზულად ამ თემაზე, მაგრამ ამ ბოლო დროს ისეთ სიზმარს ვხედავ, რომ ვატყობ დაფიქრება მომიწევს 🙂 წინა ცხოვრების და სულთა თუ სხეულთა გარდასახვის არ მჯეროდა, თუმცა ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ყველა ადამიანში არის, ცხოვრობს რაღაც ან ვიღაც მეორე 🙂 უხეშად, რომ ვთქვათ არავინ ვართ მარტო :დ ვაკვირდები ჩემ(ს) თავს და რაც უფრო გადის დრო , უფრო ვრწმუნდები, რომ ერთი(ერთეული:დ) არ ვარ. მგონია, რომ არ არსებობს ადამიანი, რომელიც მხოლოდ ის არის, აი შეხედავ ისაა და მეტი არაფერი, ან არსებობენ ოღონდ კანტიკუნტად. ყოვეთვის ვესაუბრებოდი მეორე მეს, თუ როგორც ეძახიან. იყო იქვე მესამე მე და ალბათ მეოთხეც. მოკლედ რამდენი სიტუაციაცაა იმდენი მე იარსებებს მგონი. ეს რეინკარნაციას ალბათ არ ეხება და სხვა თემაა თუმცა  უხეშად შემიძლია რომ სწორედ მას ”დავაბრალო”. რეინკარნაცია განცდილი სული ახალი სხეულით იმოსება, შემდეგ ისევ იცვლის სხეულს და ასე ვმოგზაურობთ სხვადასხვა საუკუნეში, ეს გამოცდილი და ნაჯაფი ბევრი მე კი ხანდახან თავს გვახსენებს და ალბათ ამიტომაც მგონია, რომ ბევრი მე ჰყავს  ადამიანს.

Samurai

    ამ ბოლო დროს  სამურაი მემ შემახსენა თავი, ხშირად ვხედავ ერთ სიზმარს სადაც ჩემი კატანით ულმობელად ვჟლეტ მტერს. ვფიქრობ ალბათ ტოკუგავა ვიყავი. ჩემ სახეს ვხედავ ნათლად ზევიდან. ტყუილია, რომ ამბობენ წინა ცხოვრება არ შეიძლება გვახსოვდესო, არა და მშვენივრად გვახსოვს, უბრალოდ არ ვაკვირდებით ისეთ დეტალებს რომლებიც გვგონია, რომ ჩვეულებრივი მოვლენაა და ეს ასე უნდა იყოს.

   მე კი დილის ოთხ საათზე მეღვიძება იმ მომენტში, როცა ღირსეული მოწინააღმდეგე დავინდე, მეღვიძება შეგრძნებით, რომ სისხლიანი ხელები მაქვს, ალბათ ამიტომ, ახლა ოცდამეერთე საუკუნეში ომისაგან გადაღლილი ჩემი სამურაი მაიძულებს,  არ მიყვარდეს ბოროტება, სისღლისღვრა და ძალადობრივი სპორტიც კი 🙂

პ.ს.  კიდევ უამრავი მჭირს  ბევრისთვის უცნაური სისულელეები  🙂

ჭიაყელები

the doorისეთი ხმაურია ირგვლივ ასე მგონია თავში მატარებელი წრეზე დაჩუქჩუქებს, გუგუნებს და მოახლოებულ გაჩერებას მამცნობს გამალებით. ადამიანები ჭიანჭველებივით არა, უფრო მატლებივით ირევიან, წითელი, საკმაოდ მოზრდილი ლორწოვანი და ამაზრზენი მიწის ჭიაყელებივით, ლორწოვანი ზედაპირი მზეზე, რომ ულაპლაპებთ  აი იმათსავით.(ასეთი მშვიდი დიდი ხანია არ ვყოფილვარ). ყველაფრის მიუხედავად გონებაგათიშული და ტკივილგაყუჩებული უემოციოდ ვუყურებ ამ მატლების ფუსფუსს და ერთმანეთში საზარელ კლაკვნას. ვრცლად

My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

არ ვარ ბატონო გიჟი!

      მოკლედ გადავწყვიტე ამ პოსტით ვუპასუხო იმ ადამიანების მცდარ მოსაზრებას, რომელთაც სერიოზულად გიჟი ვგონივარ 🙂  არ ვიცი რას თვლიან ისინი სიგიჟედ, მაგრამ ექსცენტრულს და ისეთს რაც ვინმეს არ გაუკეთებია არაფერს ვაკეთებ.მეც ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ, ხანდახან ჭკვიანური და ხანდახან სულელური აზრებით მაქვს თავი გამოტენილი.მიყვარს ყავა, ჩაი და ფიქრი წვიმის წვეთებით დასველებულ ფანჯარასთან.არამგონია ეს სიგიჟე იყოს.

მერე რა მოხდა,რომ სულაც არ მინდა მანქანა და მინდა ერთი კარგი სპორტული მოტოციკლი? ახლა არ თქვათ ეს სიგიჟეაო 🙂

არც ისაა სიგიჟე, მარტო სეირნობა, რომ მიყვარს ადამიანებისთვის “უდროო დროს”…

ვრცლად

CO(LD)OL :)

    მცივა.

არა ახლა რამე წამხატვრულო ჩანახატის დაწერას არ ვაპირებ :დ მართლა ძალიან მცივა. აგიხსნით რაში იყო საქმე. მოკლედ, რა თქმა უნდა ჩემი “დალაგებულობის” ამბავი ცნობილია მკითხველისთვის 🙂 ხო და ამ “დალაგებული” აზრების წყალობით აღმოვჩნდი საღამოს ათ საათზე, მდინარეზე ლაგოდეხის ნაკრძალში. მოგეხსენებათ მთის მდინარე პაპანაქება სიცხეშიც კი საკმაოდ ცივია, მე კი იმ იმედით ავედი, რომ საღამოს შედარებით თბილი დამხვდებოდა. მაგრამ, ნურას უკაცრავად(ვერ მოგართვით :მიშა: :დ), დედაბუნებამ სასტიკად გამწირა, დამჩაგრა და დამცინა 😀  სიბნელის გამო ვერაფერს ვარჩევდი ტყეში. თავიდან ჩემ მეგობარს შეეშინდა, მაგრამ მოგვიანებით უკუ აგდო თავისი ადამიანური სისუსტეები და გმირულად გამომყვა უკან.როგორც იქნა მივაღწიეთ მდინარეს.წყალი იყო საოცრად ცივი, გაყინული.აი სიტყვებით ვერ ავხსნი ისეთი. თავიდან, ჩვენი ერთი ხმამაღალი შეკივლებისა, მალე შევეჩვიეთ წყალს და სასიამოვნოც კი გახდა.ასე კარგად არასდროს მიჭყუმპალავია,მართლაც რაღაც ძალიან კარგი იყო. აი რუსები რომ იტყვიან საოცარი

ზუსტად ამ ადგილას არ მიბანავია,მაგრამ ისიც ასეთია რა 🙂

მზერით “კრუუუტა”-ო ისე დამემართა… ძალიან მაგარი იყო… საოცრება… ხო სულ დამავიწყდა ბითლზის მთელი ფლეილისტი ვიმღერეთ ბოლო ხმაზე… თან ჩემი დაქალი აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს ვინმე არ დაგვადგეს ამხელა ხმაზე,რომ ვჯღნავითო :დ საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა ეს სიამოვნება 🙂 ბოლოს როგორც იქნა მივხვდით, რომ სხეულის ვერცერთ ნაწილს ვგრძნობდით და უკან დაბრუნება ვარჩიეთ… მეგობარი საკმაოდ ახლოს ცხოვრობს ტყესთან და მისთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა სველი წამოტანტალება (არაფერი წაგვიღია პირსახოცის და გამოსაცვლელის მსგავსი :დ ტანსაცმლის შიგნით საცურაო კოსწწწიუმები გვეცვა და მერე პირდაპირ კაბები ჩამოვიკვეხეთ :დ).მე კი თითქმის მთელი “ქალაქის” გადაჭრა დამჭირდა სახლში მისაღწევად. ხალხის რეაქციას ჩემ გაწუწულ ტანსაცმელზე და თმაზე აღარ აღვწერ :დ ახლა კი როგორც იქნა მოვაღწიე სახლში, დაღლილი, ცოტა შეციებული (სასიამოვნოდ), ცხელი, ქაფქაფა ყავის ჭიქით ხელში ვწერ ამ უაზრო პოსტს და გიზიარებთ  უაზრო განცდებს.

პ.ს. სიყვარულით და ზაფხულის სასიამოვნოდ გატარების იმედით აღვსილი თქვენი Butterfly 🙂

LGBT

რატომ არსებობენ ჰომოფობები? ეს იგივეა დავსვა კითხვა რატომ არსებობს ბოროტება ამ ქვეყნად. და არც აქვს ალბათ პასუხი.არასდროს მქონია ვინმეს მიმართ ზიზღი, ალბათ ამიტომ მიკვირს “საზოგადოების”  “რაღაცნაირი” დამოკიდებულება ჰომოსექსუალების მიმართ… ერთი ცხადია – იყო ჰომოფობი არჩევანია, ჰომოსექსუალობა – არა. შეიძლება რამეს აბდაუბდად ვწერ,მაგრამ ყოველთვის მინდოდა ამ თემაზე დამეწერა.განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც ერთ-ერთ ფბ-ს ჯგუში ასეთ კომენტარებს გადავაწყდი ჰომოსექსუალ მამაკაცებთან დაკავშირებით : ვრცლად

მარტი

  მარტი მინდა.

ახლა ყველაზე მეტად მინდა იყოს მარტი.მას უყვარდა… მე ისევ იქ ვარ, იმ რამოდენიმე წლის წინ მომხდარ ამბავთან.არ ამომდის თავიდან.ზუსტად ისე მტკივა როგორც მაშინ,ზუსტად ისე მეწერინება, როგორც მაშინ.ზუსტად ისე მიძნელდება იქ ჩასვლა, როგორც მაშინ, იმ ამბიდან პირველად რომ მიწევდა…

და მოვიდა ეს ჩემი მარტიც… მეგონა რამე შეიცვლებოდა, მაგრამ არაფერი… ასე ველოდები ყოველ წელს,მაგრამ ისევ არაფერი… და მე მაინც ველოდები ღიმილით, ღიღინით… ტკივილით. არა და მარტი უნდა მძულდეს წესით. ყველაზე მარტო, საშინლად და გაუბედურებულად ამ დროს ვგრძნობ თავს (მგონი მაზოხისტი ვარ და ვერ ვხვდები:დ). ამბობენ არ არსებობს ბედნიერი ხელოვანიო.ნამდვილად არ ვარ ხელოვანი, მაგრამ არც ბედნიერი ვარ… ხო აი ასე უბრალოდ გადაჭრით, ვგრძნობ რომ არ არის ეს ბედნიერება, სადღაც სხვაგან და შორსაა… ვიღაცასთან არის ჩემი წილი  და არც ფიქრობს პატრონთან დაბრუნებას. ვერ ვხვდები უბრალოდ რატომ დავკარგე ამდენი საყვარელი ადამიანი ასეთ პატარა ასაკში და ასე მოკლე დროში :/ არც არავის აქვს ამაზე პასუხი და მეც ჩუმად ვარ.

 

 

 

გაურკვეველი

     საოცრად მიჭირს რამე(ი)ს დაწერა. არ ვიცი რატომ მიძნელდება, მაგრამ ვგრძნობ, რომ რაღაც მომბეზრდა, მინდა რაღაც ეტაპი ცხოვრებისა დავკეცო ან დავჭმუჭნო და სადმე მოვისროლო.არც ისე ადვილია, ან შეიძლება მე ვართულებ.არ მიყვარს სიახლე.არც არასდროს მიყვარდა. არა და შესაცვლელია, დაჟანგდა, ჭანჭიკები მოეშვა და გულისშემაწუხებლად ჭრიალებს. ყოველდღიურობა უკვე ყელშია ამოსული. ამის ფურცელზე გადმოტანა კი მიჭირს(ფურცელი რა ვორდის ფურცელი :დ). უკვე მერამდენედ ვშლი ნიუ პოსტის ფანჯარას და მერამდენედ მიწევს იგივეს დაწერა , უბრალოდ დამთხვევაა… უბრალოდ ხშირად ვფიქრობ  ერთიდაიგივეს(ალბათ)… მერამდენედ ვადრაფტებ ნაწერს და მერე ისევ ვუბრუნდები , რომ დავამთავრო…

     აი ახლაც, მგონი უკვე მეასედ მობრუნების შემდეგ მეასედ შემეცვალა აზრი და პოსტის ფინალი… არა და ფინალი საერთოდ არ აქვს>.< აი უკვე მერამდენედ ვუსმენ მთვარის სონატას და ვხვდები, რომ არასდროს მომბეზრდება…  საშინელებაა როდესაც არ იცი რა გინდა, ვისთან გინდა, რატომ გინდა ან არ გინდა. არ იცი მარტო გირჩევნია თუ ოჯახთან ერთად. არ იცი რა გიყვარს და რა არა, რა გაღიზიანებს და რა არა… ვინ გიყვარს და ვინ არა… ვერ ვიტან ამ გაურკვევლობას და არეულობას… არც რამის შეცვლა მიდა,არა განა სიახლის მეშინია უბრალოდ სტაბილურობა უფრო მიზიდავს. არა და უკვე მერამდენედ შევიცვალე ამ ერთი წლის განმავლობაში ბინა(და მასთან ერთად გარემო,ადამიანები),სულ არ ვგეგმავდი, მაგრამ ასე მოხდა… ამდენი სისულელე ერთად არასდროს დამიწერია, ალბათ იმიტომ, რომ ასეთ სულელურ გაურკვევლობაში არასდროს ვყოფილვარ.  ხან მიდა ვიტირო, ხან ვიყვირო, ხანაც გიჟივით ვიცინო, აი ისე უბრალოდ,ყოველგვარი სასაცილოს გარეშე. ხანაც მინდა რამე გაურკვეველი ვიმღერო მთელი დღე.მინდა ლექსი დავწერო(მიუხედავად

მგონი გემი მეძირება

იმისა,რომ პოეზია არ მიზიდავს)ან მოთხრობა,თუნდაც რამე პატარა პრიმიტიული მელოდია, მინდა ვუკრავდე ფორტეპიანოზე(ოდესღაც ასე იყო,მაგრამ ახლა ნოტებსაც კი ვეღარ ვკითხულობ) ან გიტარაზე… ვცეკვავდე ტანგოს ან ფლამენგოს (ოღნდ ჩერტკოევის შეფასებები არ მინდა:დ)… მინდა უჩინარი ვიყო, ხანდახან ყურადღების ცენტრში ყოფნაც მინდა… მინდა სითბოს ვგრძნობდე,ხან მაღიზიანებს და სიცივე მირჩევნია… არ ვიცი ცხოვრება მშვენიერია თუ ეს უბრალოდ მორიგი სარეკლამო სლოგანია…

   სიკვდილიც მიდა , მაგრამ სიცოცხლე უფრო მწყურია…

არ მინდა რამე ლოგიკური დასასრული,პრინციპში არც გამოვა ლოგიკურად არაფერი დამიწყია და ალბათ იმიტომ…

ეს სიმღერა ისე უბრალოდ ^.^