დარჩი

მე ვკვდები,
ყოველ დილით ვკვდები,
ყოველი ამოსუნთქვისას ვკვდები.
იმიტომ, რომ…

შენ აღარ ხარ

შენ აქ არ ხარ,

შენ ჩემთან არ ხარ,

შენ ჩემი აღარ ხარ.

და მე მენატრები,

მარტივად,   მენატრები

ავდარში მენატრები,

არა – დარშიც ძალიან მენატრები.

If I could

If I could

I’d protect you

from the sadness in your eyes…

მოვინდომე წერა და აღმოვაჩინე, რომ სევდას მელანი გაელია, ხარბად შეესრუტა და სულ მთლად ამოეშრო.

მოვინდომე გასეირნება და ქუჩა მტვერს შეუჭამია.

სევდა უსასრულოა…

მინდა ბედნიერება დავინახო და ამ დროს ცრემლებით მევსება თვალები, აი ზუსტად ისე ტომ იორკს რომ აკვარიუმი ევსება წყლით. ვიცი სხვადასხვა დროში ვწერ წინადადებებს და ბევრ “მწარე” გრამატიკულ შეცდომას ვუშვებ, მაგრამ მართლაც ყველა დროში მენატრები. ხომ ვიცით(მე და შენ), რომ ადგილის გარემოება ჩვენ შემთხვევაში მხოლოდ ქართული გრამატიკის ნაწილია.

მე შენ მოგიძღვნი ყველა ჩემ ჩანახატს, ყველა ამოსუნთქვას და თვალის დახამხამებას, ყველა უგემოვნო თუ გემოვნებიანი რომანიდან ამოგლეჯილ ფრაზას.

ალბათ უკვე იცი, რომ სევდა მარადიულია

და იცი? რეი გენიოსია…

მე, იდიოტმა, როგორ ვერ შევნიშნე ეს სევდა შენს თვალებში

წყეული, ჩაუფიქრებელი სურვილი

     გარეცხეთ ვინმემ ჩემი გონება ფიქრებისგან.
ამოქოლეთ კარი, აი ის, უმისობას რომ გავუღე (მგონი სიმღერიდანაა).მოიყვანეთ შემოდგომა, მხოლოდ მასთან ერთად, ცარიელი არ მინდა. დაწვით ნივთები, არც ისინი ვარგა უმისოდ(ჩემსავით). არ მინდა ვუყურო თოვას მის გარეშე, არც ჩაის დალევა მინდა მარტო, არ მინდა ახალი წლის სუფრასთან მხოლოდ სამნი ვისხდეთ. არ მინდა მზე, მთვარე, კიდევ მილიონობით ვარსკვლავი და გალაქტიკა იყოს ის, მინდა რეალურად ვხედავდე, ვეხებოდე, მისი ხმა მესმოდეს და ძველებურად მე ვუწესრიგებდე ფრჩხილებს.
მუდამ იმ მატარებლის მოლოდინში ვიქნები, რომელიც მასთან მიმიყვანს (აი ესეც სადღაც გაგონილი ფრაზაა მგონი). სულ მოვიშალე, სხეულიც ლიანდაგში ჩაწოლას ლამობს. ფურცელსაც ვეღარ ვუზიარებ გრძნობებს, ფიქრებს.
მერამდენედ ვფიქრობ ამ ტკივილის კარიც გამოვხურო. (იმდენი კარი გაჩნდა, რომ სათვალავიც ამერია და მგონი ტავტოლოგიაც გაიპარა ჩანახატში). წყეული სიმღერები რომ არა, არასდროს მომივიდოდა ასეთი წინადადებები თავში აზრად.
დაბადების დღეს ან ახალ წელს, რომ სურვილებს იფიქრებენ, მგონი არასდროს ჩამიფიქრებია ჩემი და ჩემი ოჯახის ჯანმრთელობა, ზედმეტად ახალგაზრდები მეგონა ვიყავით და არ იყო საჭირო იმის ჩაფიქრება რაც ისედაც გვქონდა. ამაში, რომ ვცდებოდი ფაქტია, არა და უკან რომ დროის დაბრუნება შემეძლოს.
უკან, რომ შემეძლოს… რამდენ გამწარებულ ადამიანს უთქვამს ასე, მეც მათ რიცხვში ვარ ალბათ. არ დავიწყებ იმის მტკიცებას ვის მეტად უჭირს და ტკივა, მე თუ სხვას. უაზრობაა…
ის ვიცი, რომ ჩემი ყოველდღიურობა, არშემდგარი ბედნიერება და დაუსრულებელი მელოდიაა. მხოლოდ ჩემი “ერო” , მე კი მისი “თათო”…
სხვა რა გითხრათ, ვცდილობთ “კარგად” ვიყოთ, ვცდილობთ…

რა არის აუტიზმი?

autism

  რა არის აუტიზმი?

  აუტიზმი და აუტისტური სპექტრის აშლილობები (ასა) განვითარების ზოგად აშლილობებს მიეკუთვნება და ახასიათებს პრობლემების არსებობა 3 სფეროში: მეტყველების, კომუნიკაციისა და ქცევის, რაც გამოვლინდება სამი წლის ასაკამდე. უკანასკნელ პერიოდშ ამ მდგომარეობათა სიხშირემ საგრძნობლად იმატა, 2012 წელს გამოქვეყნებული სტატისტიკა (88 ბავშვიდან 1) უფრო დამძმდა და უახლესი ინფორმაციით 68 ბავშვიდა 1-ს აქვს  აუტიზმი. კვლევებით დასტურდება, რომ ადრეული ამოცნობა და დროული, 24 თვემდე დაწყებული ჩარევა მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს გამოსავალს- 2ჯერ იზრდება იმ პირთა რაოდენობა, რომლებიც ახერხებენ დამოუკიდებელ ცხოვრებას. ვრცლად

დაუნის სინდრომი ანუ მეგობრები ქრომოსომებს არ ითვლიან

down's syndrom international day

ეს თარიღი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ეგიდით 2011 წლიდან დაწესდა და მსოფლიოს უმრავლეს ქვეყანაში, მათ შორის საქართველოშიც, აღინიშნება.

რამ განაპირობა ასეთი მასშტაბური საერთაშორისო ღონისძების ჩატარება? – სოციუმის არასწორმა და მწირმა ინფორმაციამ ამ სინდრომის შესახებ. რაც დიდ გავლენას ახდენს და ურთულებს დაუნის სინდრომის მქონე ადამიანებს ცხოვრებას.

იმისათვის, რომ დავამსხვრიოთ სტერეოტიპები,  გვქონდეს სწორი და სრულფასოვანი ინფორმაცია სინდრომის შესახებ, შევეცდები ყველასათვის გასაგებ ენაზე მოგაწოდოთ საჭირო მასალა. ვრცლად

თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

broken

thumbდაკარგა.

ასე უაზროდ და მშვიდად შეეგუა თითქოს.

მის გალურჯებულ ტუჩებს ვერ ივიწყებს. ბიჭის წამწამის “ფახუნს” ახლაც გრძნობს სველ ლოყაზე, უფრო სწორად უნდა, რომ გრძნობდეს. გოგო უბედურია, რადგან მასთან ვეღარ გრძნობს,არ ესიზმრება, არ ელანდება – ჰგონია, რომ ბოლომდე მიატოვა.

ყოველ დილას, გაღვიძებისას თავიდან კარგავს, თვალის ყოველი დახამხამების მერე უბრუნდება რეალობას, სადაც ბიჭი აღარ ჩანს. ყოველი ამოსუნთქვის მერე უფრო და უფრო უძნელდება ჩასუნთქვა, ფოტოებს ვეღარ ათვალიერებს, ბიჭის ძველ ნივთებს ვეღარ ეხება, გრძნობს, რომ ამდენი ძალა აღარ აქვს.

ამბობს, რომ ტკივილს ვერ დაარქმევს. სითბოს, თავისუფლების და კიდევ, ხილის ჩაის არომატი აქვს მისი 16 წლის 9 თვის და 1 დღის ბედნიერებას.

  პ.ს. ეს არ არის სიყვარულის ისტორია სევდიანი დასასრულით…