სიყვარული

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, “სიყვარულსა მალვა უნდა” მგონი ძალიან სულელური ფრაზაა.

 სიყვარული უნდა თქვა

დაწერო

დახატო

დაჯღაბნო

დათხუპნო

იჩურჩულო

იყვირო

იმღერო

იცეკვო

გეტკინოს

გეწყინოს

გავსებდეს

გაცარიელებდეს

კიდევ უფრო მეტად გავსებდეს ვიდრე წინა ჯერზე

და ეს უნდა გამოხატო

დაამტკიცო

დაწერო

დახატო

დაჯღაბნო…

და ასე დაუსრულებლად, თუმცა აქ…

წერტილი.

Advertisements

უბრალოდ “სხვანაირი” პილოტი

    13–14 წლის ვიყავი საბა რომ გავიცანი… ჩემზე გაცილებით დიდი იყო.თავიდან თითქოს მეშინოდა კიდეც მასთან ურთიერთობა.პატარა ვიყავი და მისი ასაკი მაშინებდა.მეგონა უხეში და მუდო იყო(ნუ მე ასე მივიჩნევდი). თავიდან შორს ვიჭერდი თავს,მაგრამ მერე არ მახსოვს როგორ და რატომ,მაგრამ დავუახლოვდი.რაღაცებში მეხმარებოდა კიდეც… საუკეთესო მოგობარი ნამდვილად არ იყო,მაგრამ რაღაც სხვანაირი ურთიერთობა გვქონდა,ალბათ იმიტომ,რომ თვითონაც ასეთი იყო…სხვანაირი… ვრცლად

ღიმილიანი :)

დღეს ჩვეულებრივზე ადრე გამეღვიძა… დამესიზმრე და უნდა ვაღიარო ცოტა შემეშინდა(მე ხომ უმიზეზოდ არაფერი მესიზმრება)… საშინელი სიზმარი იყო.ტკივილით,სიცივით და სიკვდილით სავსე.შავ-თეთრ ფერებში ყველაფერი ისეთი რეალური იყო,რომ მაშინვე მობილურს მივვარდი და შენთან დარეკვა მინდოდა…

-ფუფ,რა დროს არ მაქვს ანგარიშზე-ისტერიკულად ვიყვირე და კედელს მივანარცხე ისედაც გაუბედურებული მობილური… მერე გამახსენდა,რომ ძალიან ადრე იყო და არც ღირდა დარეკვა… არ ვიცი ასე რატომ ვინერვიულე,ალბათ დაკარგვის შემეშინდა.ისეთი სისწრაფით ვკარგავ საყვარელ ადამიანებს,რომ არ მინდოდა შემდეგი შენ ყოფილიყავი.თანაც მარტოობამ საშინლად დამღალა… მომბეზრდა მხოლოდ ნეგატიური აზრები და სიკვდილზე ფიქრი.რაღაც ახალი მინდოდა შენთან ერთად…  ერთხელ დებილურ სარეკლამო ბანერზე თვალი მოვკარი სიტყვებს ”სიახლე იწყება გამოგონებით”… ისეთი შეგრძნება მეუფლება თითქოს მე  შენ გამოგიგონე,არა და რეალური ხარ… არ ვიცი შენ რას ფიქრობ,მაგრამ მიუხედავად იმისა,რომ ყოველ დღე ერთად ვართ,მაინც საშინლად მენატრები… ვერასდროს ვიგებდი როცა ამბობდნენ:”ჩემთანაა და მაინც მენატრება”. არასდროს მჯეროდა ამ სიტყვების,არა და თურმე შესაძლებელი ყოფილა…  როგორც იქნა გათენდა და ჩემდა გასაკვირად დამირეკე… მოვალო მთხოვე,რაღაც ცუდი ხმა გქონდა და შიში კიდევ უფრო გამიმძაფრდა… მალე ჩემი სახლის კართან იდექი და რაღაც უცნაურად მიყურებდი… ვრცლად

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

ჩემი ბოლო დღე o_O

  შუა ღამეა,ძილის დროა,ადრე ვარ ასადგომი…უპს ვერ ვიძინებ… 5 საათს (დილის) დაველოდები … ამ დროს მიყვარს გარეთ გასვლა…თან ვიცი ეს ბოლოა… როგორ მტკივა – უზომოდ,უსაზღვროდ (პრინციპში ტკივილს არც აქვს ალბათ საზღვრები,ან გტკივა ან არა ,შუალედური ფორმები არ არსებობს) ჰო და სანამ ირიჟრაჯებს…სანამ მზის პირველი სხივი უემოციო,დაღლილ და ცხოვრება მობეზრებულ თვალებში შემომიჭყუტუნებს ავდგები და გარეთ გავალ…ჰომ გავალ და არაფერი… უაზროდ,უმიზნოდ ვივლი,ვიბოდიალებ ბევრს,რადგან ვიცი ამის შანსი შეიძლება აღარასდროს მომეცეს… არა არა სულაც არ ვატრაგედიავებ,უბრალოდ სხვა ქალაქში გადავდივარ მეტი არაფერი,მაგრამ… ოხ როგორ ვერ ვიტან ამ ”მაგრამს”… ჰო ვიცი ისევ ჩამოვალ თანაც ძალიან მალე,ერთი განსხვავებით მხოლოდ,ჩემივე ქალაქში სტუმრად ვიგრძნობ თავს.ვიცი თითოეული ჩამოსვლა მეტკინება(წასვლაზე,რომ აღარაფერი ვთქვა)… არა და  იცით რა ლამაზია აქ შემოდგომა?… რა სურნელი ტრიალებს ჰაერში ?(შეიძლება სხვაგანაც,მაგრამ მშობლიური მაინც სხვაა) სუსხი ზამთარი და მუხლამდე თოვლი… ცხოვრებაში პირველად ჩემ(ს) ცხოვრებაში ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ ისე როგორც ადრე…ჰოომ თემას ვუხვევ მგონი…ავდგები  ხუთზე და გავბოდიალდები გარეთ… ბოლოჯერ,ჩემებურად… აღარასდროს იქნება ეს ჩემი ქალაქი…

ახლა ბავშვებს,რომ ვუყურებ რომლებსაც სკოლაში ეჩქარებათ გული ტკივილისგან მეკუმშება და თითქოს ყოველ ჯერზე სადღაც რაღაც

ეს ფოტო ყველაზე მეტად მიყვარს : )

მოგონებების ძაფი წყდება… და იღვრება მთელ სხეულში თბილად – თუნდაც მაშინ ძალიან მწარე,ახლა უკვე ტკბილი და სანატრელი აბიტურიენტობა… ნეტავ კიდევ ათასი მასწავლებელი მყავდეს ყოველ დღე და ტონა სამეცადინო,სახლში მაინც ვიქნებოდი : ( ოოოხ,ლამის გადავვარდე სადღაც სენტიმენტალიზმის და სევდის მორევში(არა და ხანდახან ესეც საჭიროა) კარგა ხანია უკვე შუა ღამეს გადაცდა და მეც მალე მომიწევს გამომშვიდობება… არა და ყველა მეკითხება: ”რა იყო საერთოდ არ განიცდი,რომ მიდიხარ?” მაი რეფლაი : ღიმილი…მოსევდიანო,მაგრამ ამას ვერც ვერავინ ამჩნევს…ალბათ ვერც ვერავინ დაიჯერებს(სულ ვიკრიჭები და მართლაც ცოტა დაუჯერებელია :დ)…არასდროს მეხერხებოდა ლამაზად საუბარი და გრძნობების გადმოცემა(შეშა ვარ სუფთა რა:დ) არა და როგორ მინდა რაღაც ნიჭიერების ნაპერწკალი მაინც მქონდეს,რომ ზუსტად ის და ისე ვთქვა რაც და როგორც მინდა

ჰოო და მომიტევეთ რომ ასე გტანჯეთ …

 

 

პ.ს. ყველა პოსტში ბოდიშს ვიხდი რა :)))

ჩემი,შენი,ჩვენი B N G… (ბანალური სათაურით და დიდი სიყვარულით)

    ეს უკვე მეორე პოსტია რომელსაც ბლოგერებზე და ბნგ-ზე ვწერ…ნუ ეს თეგ თამაშია ,რომელშიც ელიმ  ჩამითრია(გაუხმეს თავი,დაეცეს მეხი:დ საიდან ამდენი სიყვარული:დ)და ცოტა სხვა სტილით შევეცდები დავწერო… ყველა,რომ მიყვარს ეს არავისთვის უცნობი და უცხო თემა არაა(დავიღალე კაცო ყველა პოსტში სიყვარულს გიხსნით:დ:დ)ჰოდა მინდა მოკლედ და კონკრეტულად ვთქვა რა არის ჩემთვის ბნგ…კარგად მოგეხსენებათ ჩემი გაფრენების შესახებ,ვინც არ იცით იხილეთ აქ… სადაც თვალნათლივ ჩანს,რომ ერთ-ერთი საპატიო ადგილი უჭირავს ბნგს…არ ვიცი როგორ და როდის მოვხვდი ამ ჯგუფში…მახსოვს დამამატა ქეთუსიმ და დამისვა  ტრადიციული კითხვა :,,ბლოგერი თუ მკითხველი?!” და მეც ვუპასუხე,რომ მკითხველი და ვაპირებდი ბლოგერობას,ხო და არც აცია,არც აცხელა და დამატაკა თავისი ტუტორიალები..ერთი გენახათ რას ვწვალობდიი და რამდენ კითხვას ვუსვამდი…ახლა,რომ ვფიქრობ გეფიცებით ნამდვილად ვუფასებ ამ გარჯას 🙂 მერე გვირილიკო დეიდა იყო თავისი ცნობილი ფრაზებით :)ჰომ ასე მოვხვდი ჯგუფში… მერე ნიკა სურმავა ,,გამოხტა”,დამაყარა კითხვები და შენიშვნები,გამიშინაურდა უცებ,მეც გავიხსენი(ვითომმორიდებულისმაილი):დ:დ ჰო და აეწყო ასე…დამიმეგობრდნენ,დავუმეგობრდი,მირჩიეს… მე არავისთვის მირჩევია(მაინც ახალბედა ვარ:დ)უფრო და უფრო იზრდება მოკლედ ნაცნობების და მეგობრების სია:)ძველები ხომ ისევ არიან და არიან,რომელთა საქებარი სიტყვები არ დავიშურე სხვა პოსტში,ახლებიც გამომიჩნდნენ,მაგალითად ვაშლუკა,სიყვარულოვ,,იჩი”, ,,ცოტნიკო”,ელოო-პელოოო ,ნინიტო,მაცო,ნინუცა   და ძალიან ძალიან ბევრი კიდევ ,უბრალოდ ახლა აღარ გავაგრძელებ ჩამოთვლას,თორემ  მერე ვინმე გამომრჩება და თან იმდენები არიაან ტიტუუუუუ…:დ:დ:დ ერთი ის ვიცი,რომ უსაყვარლესი,უთბილესი სიტუაციაა.არა არა,არ გეგონოთ სულ ერთმანეთის ქებაში ვიყოთ,ხშირად ვკამათობთ,ჩვენ(ს) აზრებს ვაფრქვევთ დაუფარავად(მერე რა რომ შეიძლება დებილობა ვთქვათ:დ),ვუსწორებთ შეცდომებს ერთმანეთს,ვაკრიტიკებთ(ხშირად ჯანსაღი კრიტიკაა,რაც უფრო გვხვეწავს და გამოცდილებას გვძენს) და რა ვიციი რაა   home… sweet home…  ჩემთვის არ არსებობს ფბ ამ ჯგუფის გარეშე… ჩემთვის ბლოგერობა,ბლოგი და მისთანანი უკავშირდება ამ ჯგუფს…ჰო ბევრს ვეღარაფერს დავამატებ,მაპატიეთ თუ ისეთი არ გამოვიდა როგორსაც ელოდით ^_^

პ.ს. ერთს დავამატებ მხოლოდ – ეს ჩემთვის სულაც არ არის ვირტუალური სამყარო…ეს სამყარო  ბევრად რეალურია ვიდრე ჩვეულებრივი, ჩემი აზრით უფრო ,,გამოგონილი”  ვითომდა რეალობა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ…აქ ყველაზე მეტი რეალობაა,იმიტომ,რომ აქ ვარ ისეთი როგორიც ვარ ჩემი ნაკლითაც და ღირსებითაც(თუ გამაჩნია საერთოდ უკანასკნელი:დ)…

პ.პ.ს მადლობა ყველას ვინც სულ მჩუქნის ლამაზ პეპლებს…(ფოტოებს,ვიდეოებს და ა.შ.)  ჰო და კიდევ,ბოდიში ჩემი უაზრო ლაიქებისთვის… თქვენი კრიტიკა ნამდვილად სამართლიანი იყო… ჰო და გაგრძელება იქნება

გუდ ლაქ 🙂   

ვთაგავ : მარიამს და ანასტასიას

მე რომ ბიჭი ვიყო : ))

               მე რომ ბიჭი ვიყო :

  •  ვიქნებოდი მეორე შვილო ოჯახში,რადგან პირველი აუცილებლად გოგო შეეძინებოდათ(ვიცი ეს მე:დ)

  • აუცილებლად ვიყიდდი 16 წლის ასაკში მოტოციკლს(და არ ვიოცნებებდი მანქანაზე-არც არასდროს ვიყიდდი ) ვრცლად