თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

Blog De La Mariposa ანუ კიდევ ერთი სადღესასწაულო პოსტი

       არ ან ვერ დავწერ რამე გრანდიოზულს. არ არსებობს ბლოგერი ვისაც არ უყვარს თავისი  “შვილობილი”, შესაბამისად ყველას უხარია მისმა ბლოგმა ამდენს, რომ მიაღწია და კიდევ ათასი ბლა ბლა ბლა. არ ვიცი რამდენად კარგად ვწერ, ვარჩევ თემებს დ ა.შ. ხანდახან მე თვითონ ვხვდები, რომ საშინელება გამოვიდა, მაგრამ არასდროს მიფიქრია რამის წაშლა… ეგდოს რას მიშლის < პრინციპით 🙂  ხო და დღეს მეც მიხარია, რომ ჩავარდნების მიუხედავად მაინც არსებობს ბლოგი. მიხარია, რომ რამოდენიმე ადამიანი მაინც წაიკითხავს ამას. და ყველაზე მეტად იცით რა მიხარია??? ვრცლად

მეზობლის ბაღანა :D

ჰოომ რატომ ვწერ ახლა ამ პოსტს : )) იავიცი იავიცი :დ:დ არა და ვიცი :დ მოკლედ ვბჟუტურებ რა :დ ჰომ და იცით რა საყვარელიაა იიის??ვიზეც ვწერ :დ  ძალიან საყვარელია :)) თბილი :)) ნაზი და მოსიყვარულე :)) კეთილი…მოკლედ კარგია რა…ახლა გგონიათ ,რომ ვიღაც ბიჭზე ვწერ,რომელიც მომწონს ან მიყვარს ან რავი საყვარელია ჩემი ან რაღაც მასეთი ხო??? :დ:დ ნწუ :დ არა და შეიძლება არც იფიქრეთ ასე :)) მოკლედ ის ჩემი პაწუკა საყვარელი მეგობარია… ქერა…თეთრი,ქათქათა.პატარა აბზუკული ცხვირით და მოჭაობისფრო-მოთაფლისფრო ბრდღვიალა თვალებით…იცით რა საყვარელია??ხანდახან აუტანელიც ,მაგრამ მაინც მიყვარს ძალიან… ძალიან… ნინიკო ჰქვია და იცით რამდენი წლისაა?10 წლისაა ჯერ(მეზობლის ბაღანაა რა:დ) როგორც იტყვიან ჩემ ხელშია გაზრდილი(მე რომ ვინმეს გავზრდი რა :დ) ვაიმე ხანდახან ისეთი საზიზღარია,რომ მინდა მოვგუდო ან ”დუხოვკაში”(სანამ ელექტრო ღუმელს ვიტყოდი:დ) შევბრაწო :დ ჯერ ხომ გული გამიწვრილა – თათი ეს მოგწონს??იიის???ეს???ნუუ კაშმარ :დ:დ მერე ინგლისურში მამეცადინეო (ნუ 4-5 კლასის ინგლისურს კი ვფლობ კარგად:დ) და აი აქ დამერხა : ”აქ რომელი არტიკლი უნდა?”, ”აქ do უნდა თუ does?” ,”მრავლობითში ხომ are არის?” და ა.შ… მოკლედ მე გამიჩნდა რა :დ ისე კი მითხრეს ერთხელ რამხელა გოგო გყოლიაო,როცა ერთად ვისხედით და მზესუმზირას ვაკნაწუნებდით :დ(აიი ჯერ როდის გამიჩნდა ეგ ვერ გავიგე გაზრდაზე რომ აღარაფერი ვთქვა:დ) მოკლედ ჩემი სატკივარია ეს ბავშვი რა :))მაგრამ არაა არაა ძალიან საყვარელიაა დაა უზოომოოდ მიყვააარს მართლა :))) ახლა იმიტომ ვწერ ამას,რომ ერთ თვეზე მეტია არ მინახავს,დღეს ვნახე მხოლოდ და ისე მომეწება ერთი საათი ვერ მოვიშორე,ჰოომ და ამ დროს მივხვდი თუ როგორ მომნატრებია…თანაც ვიცი ეს მაიმუნი კომპიუტერის ჭია მალე მიაგნებს ჩემ ბლოგსაც და წაიკითხავს ამას.ხო და ეცოდინება,რომ მართლა ძალიან მიყვარს და მენატრება ხოლმე(ხანდახან რა:დ) ვრცლად

“იმედია მომეწონება თორემ მოგკლავ”



“იმედია მომეწონება თორემ მოგკლავ”, აი ასეთი პასუხი მივიღე, ამ ბლოგის პატრონისგან ამ პოსტზე.

“კაი მომკალი” ანუ როდესაც თქვენ ამას წაიკითხავთ, მე ცოცხალი აღარ ვიქნები,

პ.ს სასწაულების არ მჯერა.

  წაიკითზე მეტი

სტუმრად butterfly -თან

გამარჯობა გემოვნებიანო მკითხველო. როგორც ხედავ დღეს უდიდესი პატივი მერგო, მე ხომ სტუმრად butterfly-ის ბლოგზე ვიმყოფები.
დიდი ხანი ვიფიქრე რა დამეწერა, რაზე მესაუბრა და საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ ვწერო უბრალოდ იმაზე, რაც ამ მომენტში მომაფიქრდება.

მოდი თავსაც წარგიდგენთ. მე შემაძრწუნებლად საინტერსო ბლოგის ავტორი, გიორგი, იგივე პუშკინა გახლავართ. ხო სწორედ გამოიცანით ეს ბლოგია teennewson ….


რამოდენიმე დღის, შეიძლება ერთი თვის წინაც გავიცანი ერთი ძალიან სასიამოვნო ადამიანი. მან თავიდანვე მიიპყრო ჩემი ყურადღება. სხვანაირად არც შეიძლებოდა, ის ხომ ლაღი, თავისუფალი და გულწრფელია.

თავდაპირველად იგი მწერდა და მთხოვდა შემეფასებინა მისი პოსტები, მე კი გულის სიღრმეში მეცინებოდა, რადგან თავს არ ვთვლიდი იმდენად გამოცდილად, რომ სხვისი ნაწერი განმეხილა. მითუმეტეს მაშინ, როდესაც მეც მასსავით ახალბედა ვიყავი. მაგრამ არ შემიძლია არ ავღნიშნო – ის ხომ მართლაც არაჩვეულებრივად წერს, ამაში თქვენც დამეთანხმებით.

ძნელია ილაპარაკო ასეთ თემაზე, მითუმეტეს, როდესაც ადამიანს პირადად არ იცნობ, მაგრამ საკმარისია წაიკითხო მისი თითოეული პოსტი და უმალვე მიხვდები ვისთან გაქვს საქმე.

შენ მკითხველო გეტყვი თუ აქამდე არ იცოდი, რომ პოსტები ძალიან დიდ საიდუმლოს ინახავენ თავიაანთი ავტორებისა. ისინი ერთგავრ სარკეს წარმოადგენენ, სადაც აირეკლება ყოველი აზრი თუ თვისება ბლოგერისა. ჩვენ ხომ საერთოდ ზედმეტად გულახდილი ადამიანების კატეგორიას მივეკუთვნებით, ვწერთ ყველაფერზე, მიუხედავად იმისა ვიცით თუ არა რაიმე იმ მოვლენისა, რომელსაც პოსტში ვეხებით.

არ გეგონოს ადვილია წერო სისტემატიურად და თანაც ისე, რომ ეცადო ყველას თავი მოაწონო შენი აზრებით, ეს ხომ ზოგჯერ შეუძლებელიცააა, რადგან წერო ნიშნავს, იყო მუდამ ამის განწყობაზე და არ გღალატობდეს მუზა, რომელიც წერის მომენტში შენს გვერდზე უნდა იყოს თბილად მოკალათებული.
ძნელია იყო რჩეული ამდენ რბოში, უფრო ძნელია წერო განსხვავებულად, მაშინ როდესაც ხვდები, რომ შენი მუზა თბილათაა მოკალათებული, მაგრამ არა შენს გვერდით.
ახლა სწორედ ამ მდგომარეობაში ვიმყოფები, მაგრამ ….

ეს ხომ ჩემი პირველი გესთ-პოსტია, მე კი ვიცი, რომ ჩემი მუზა ყოველთვის მორცხვობს, როდესაც საქმე ასეთ კარგ არსებას თამთას ეხება.

პატივისცემით პუშკინა….  teen news about all