თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

Advertisements

Blog De La Mariposa ანუ კიდევ ერთი სადღესასწაულო პოსტი

       არ ან ვერ დავწერ რამე გრანდიოზულს. არ არსებობს ბლოგერი ვისაც არ უყვარს თავისი  “შვილობილი”, შესაბამისად ყველას უხარია მისმა ბლოგმა ამდენს, რომ მიაღწია და კიდევ ათასი ბლა ბლა ბლა. არ ვიცი რამდენად კარგად ვწერ, ვარჩევ თემებს დ ა.შ. ხანდახან მე თვითონ ვხვდები, რომ საშინელება გამოვიდა, მაგრამ არასდროს მიფიქრია რამის წაშლა… ეგდოს რას მიშლის < პრინციპით 🙂  ხო და დღეს მეც მიხარია, რომ ჩავარდნების მიუხედავად მაინც არსებობს ბლოგი. მიხარია, რომ რამოდენიმე ადამიანი მაინც წაიკითხავს ამას. და ყველაზე მეტად იცით რა მიხარია??? ვრცლად

უ–სირცხვილ–ო

 

არ ვიცი ამას რა დავარქვა თეგ თამაში თუ რავიცი სხვა რამ.მოკლედ  არ აქვს მნიშვნელობა ვინმემ “დამთაგა” თუ არა… უბრალოდ მომინდა მეც დამეწერა.

ბევრს გაუჩნდა კითხვა,რატომ უნდა რცხვენოდეს ადამიანს “სხვის მაგივრად”?!,როგორც გინდათ ისე გაიგეთ,მაგრამ მეც მათ აზრს ვიზიარებ და ვუერთდები…სულაც არ მრცხვენია იმის,რაშიც მე არ ვარ დამნაშავე… ვრცლად

დაგვიანებული მოლოცვა თქვენ, Butterfly-სგან

           რამოდენიმე დღე ისე მოვწყდი ბლოგს,რომ არც კი გამხსენებია რამე საახალწლო პოსტი დამეწერა…  საერთოდ რატომღაც სკეპტიკურად ვუყურებდი ამ ახალ წელს(მე რას არ ვუყურებ ნეტა სკეპტიკურად :დ),მაგრამ იმდენი “ათასი     წლის”   უნახავი საყვარელი ადამიანი დამიბრუნა ამ დღესასწაულმა,რომ შემიყვარდა…  ახლა, ვაკვირდები საკუთარს თავს და ვხვდები თურმე როგორ მიჭირს გრძნობების გამოხატვა(ხო,ხო გაგიკვირდებათ და მართლა მიჭირს)…

ვერასდოს გადავცემდი  სითბოს და სიყვარულს იმ ადამიანებს,რომლებიც მართლა მიყვარს…

საყვარელი ადამიანის მხარზე ჩაძინებულს მეღვიძება და ვხვდები მართლაც რა ბედნიერი ვარ,რა მშვენიერია  ცხოვრება  და ცხოვრებაში პირველად არ ვთვლი,რომ ეს ფრაზა ვიღაცის შეთითხნილი იდიოტობაა…

ცხოვრებაში პირველად მინდა კარგად ვწერდე,ისე კარგად,რომ ამ სითბოს მოტანა თქვენამდე შევძლო…

მჯერა იმის,რომ ყველანაირი პრობლემის გადაჭრაა შესაძლებელი… დღეიდან ახალი წლის ჯადოსნურობის მჯერა…  ახლა ვეღარ ვაგრძელებ წერას,ჩემთან ღრიანცელი ისევ გრძელდება ხო და ამ მოკლე პოსტით შემოვიფარგლები…

 

პ.ს.

            გილოცავთ …    მიყვარხართ !!

 

მომენატრა ანუ (მგონი) დავბრუნდი :)

ლეპტოპი გამიფუჭდა.შესაბამისად დიდი ხანია არაფერი დამიწერია.მგონი უკვე ერთი თვეა.თითქოს გადავეჩვიე კიდეც,თითქოს კი არა ნამდვილად.არა და იმდენი მქონდა მოსაყოლი…  პრინციპში ახლაც მაქვს,მაგრამ ერთ პოსტში ნამდვილად ვერ გადმოვცემ და ახლა მხოლოდ მოკლე მიმოხილვით შემოვიფარგლები :დ მომენატრეთ…მართლა,მართლა… წესით ახლა აკადემიურის დავალებას უნდა ვწერდე. როგორ მომენატრა ჩემი ბლოღი :დ აი მივხვდი რომ თურმე მართლა მყვარებია :დ ჩემი ბლოგი სამი თვის გახდა და ნორმალურადაც ვერ გადავუხადე დაბიდუბი :დ

ვრცლად

მეზობლის ბაღანა :D

ჰოომ რატომ ვწერ ახლა ამ პოსტს : )) იავიცი იავიცი :დ:დ არა და ვიცი :დ მოკლედ ვბჟუტურებ რა :დ ჰომ და იცით რა საყვარელიაა იიის??ვიზეც ვწერ :დ  ძალიან საყვარელია :)) თბილი :)) ნაზი და მოსიყვარულე :)) კეთილი…მოკლედ კარგია რა…ახლა გგონიათ ,რომ ვიღაც ბიჭზე ვწერ,რომელიც მომწონს ან მიყვარს ან რავი საყვარელია ჩემი ან რაღაც მასეთი ხო??? :დ:დ ნწუ :დ არა და შეიძლება არც იფიქრეთ ასე :)) მოკლედ ის ჩემი პაწუკა საყვარელი მეგობარია… ქერა…თეთრი,ქათქათა.პატარა აბზუკული ცხვირით და მოჭაობისფრო-მოთაფლისფრო ბრდღვიალა თვალებით…იცით რა საყვარელია??ხანდახან აუტანელიც ,მაგრამ მაინც მიყვარს ძალიან… ძალიან… ნინიკო ჰქვია და იცით რამდენი წლისაა?10 წლისაა ჯერ(მეზობლის ბაღანაა რა:დ) როგორც იტყვიან ჩემ ხელშია გაზრდილი(მე რომ ვინმეს გავზრდი რა :დ) ვაიმე ხანდახან ისეთი საზიზღარია,რომ მინდა მოვგუდო ან ”დუხოვკაში”(სანამ ელექტრო ღუმელს ვიტყოდი:დ) შევბრაწო :დ ჯერ ხომ გული გამიწვრილა – თათი ეს მოგწონს??იიის???ეს???ნუუ კაშმარ :დ:დ მერე ინგლისურში მამეცადინეო (ნუ 4-5 კლასის ინგლისურს კი ვფლობ კარგად:დ) და აი აქ დამერხა : ”აქ რომელი არტიკლი უნდა?”, ”აქ do უნდა თუ does?” ,”მრავლობითში ხომ are არის?” და ა.შ… მოკლედ მე გამიჩნდა რა :დ ისე კი მითხრეს ერთხელ რამხელა გოგო გყოლიაო,როცა ერთად ვისხედით და მზესუმზირას ვაკნაწუნებდით :დ(აიი ჯერ როდის გამიჩნდა ეგ ვერ გავიგე გაზრდაზე რომ აღარაფერი ვთქვა:დ) მოკლედ ჩემი სატკივარია ეს ბავშვი რა :))მაგრამ არაა არაა ძალიან საყვარელიაა დაა უზოომოოდ მიყვააარს მართლა :))) ახლა იმიტომ ვწერ ამას,რომ ერთ თვეზე მეტია არ მინახავს,დღეს ვნახე მხოლოდ და ისე მომეწება ერთი საათი ვერ მოვიშორე,ჰოომ და ამ დროს მივხვდი თუ როგორ მომნატრებია…თანაც ვიცი ეს მაიმუნი კომპიუტერის ჭია მალე მიაგნებს ჩემ ბლოგსაც და წაიკითხავს ამას.ხო და ეცოდინება,რომ მართლა ძალიან მიყვარს და მენატრება ხოლმე(ხანდახან რა:დ) ვრცლად

“იმედია მომეწონება თორემ მოგკლავ”



“იმედია მომეწონება თორემ მოგკლავ”, აი ასეთი პასუხი მივიღე, ამ ბლოგის პატრონისგან ამ პოსტზე.

“კაი მომკალი” ანუ როდესაც თქვენ ამას წაიკითხავთ, მე ცოცხალი აღარ ვიქნები,

პ.ს სასწაულების არ მჯერა.

  წაიკითზე მეტი