თერთმეტი

სიამოვნებით ვიქნებოდი ისევ 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

   ამბობენ, ბავშვობაში დაბრუნება მათ უნდათ ვისაც “დიდობაში” უაზრო, უფერული, რუტინული, მტკივნეული ცხოვრება აქვსო. მეტ-ნაკლებად ალბათ ყველას გვაწუხებს ცარიელი, დაშტამპული ყოველდღიურობა, მაგრამ ამის გამოსწორება მარტივად შეიძლება, თუმცა ეს თემა სხვაგან და სხვა დროს.

   მრავალფეროვანი აწმყოს მიუხედავად, მგონია, რომ ყველას გვაქვს პერიოდი როცა სევდანარევი თვალებით ვუყურებთ სკვერში მოთამაშე ბავშვებს (არ იგულისხმება ბავშვთმოძულე ადამიანი :დ). არა, ყოველგვარი სენტიმენტების გარეშე და მაინც… სადღაც გულში ღრმად, გვწყდება ის ძაფი რომელზეც მოგონებები ისხდნენ და იფანტება ასე ჟრუანტელივით მთელ სხეულში. მერე უცებ ვფხიზლდებით და ფაცი-ფუცით ვუბუნდებით ჩვენ საქმეს.

   რაც უფრო ხანში შევდივართ, რაც უფრო მეტი წელი გვემატება მით მეტად ხანგრძლივი და მძაფრია ეს ფიქრები, რაც უფრო გვეზღუდება მოძრაობის უნარი, მით უფრო გვტკივა ასკინკილით მოხტუნავე კიკინიანი პატარების დანახვა. თუმცა ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ვემსგავსებით მათ- ბავშვებს. განსხვავება მხოლოდ გარეგნულია. და ცოტაც ფიზიკური შესაძლებობები 🙂 ისეთივე ჭირვეული და ტკბილეულის მოყვარულები ვხდებით(უზომოდ) როგორც ადრე, ბავშობაში.

   მოგეჩვენებათ ალბათ, რომ, ჩემთვის, 20 წლის მდედრობითი კარაქიანი ბუზიზთვის ადრეა ასეთი დასკვნების გაკეთება 🙂 შეიძლება ვაჭარბებ, სულაც არ იყოს სინამდვილეში ასე, არა და ჩემი სიბერისადმი წინასწარგანწყობის გენებით ვხვდები, რომ მთლად ასე თუ არა, ნაწილობრივ მაინც იქნება მართალი ზემოთ თქმული.

და მაინც,

სიამოვნებით ვიქნებოდი 11 წლის და რამოდენიმე თვის ღლაპი.

Advertisements

No Title

 მახსოვს ყოველთვის ოთხი ვიყავით. კლასელები,საუკეთესო მეგობრები და მოკლედ როგორც “სემიჩკა” ფილმებშია, მუდამ ერთად, მანძილიც რომ ვერაფერს აკლებთ და ათასი ბლა ბლა ბლა…  ვერ ვიტყვი ყველაფერი ერთ წამში შეიცვალამეთქი, პირიქით,  დროთა განმავლობაში, ნელ-ნელა სათითაოდ გამომეცალნენ(თუ რა სიტყვა ვიხმარო არც ვიცი),  ერთი სხვა სკოლაში გადავიდა (დღემდე ვერ ვხვდები რატომ),  მეორე არსად გადასულა, მაგრამ როგოც ჩანს თავისი ნამდვილი სახე სკოლის ბოლო წელს გამოაჩინა (ამიტომაც ყველაზე ნაკლებად მწყდება გული მასზე)… არ ვიცი რატომ, მაგრამ არცერთი ფოტო  შემომრჩა სადაც ერთად, ბედნიერად ვიქნებოდით “ასახულნი”.დავრჩით ორნი… ვრცლად

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

მეზობლის ბაღანა :D

ჰოომ რატომ ვწერ ახლა ამ პოსტს : )) იავიცი იავიცი :დ:დ არა და ვიცი :დ მოკლედ ვბჟუტურებ რა :დ ჰომ და იცით რა საყვარელიაა იიის??ვიზეც ვწერ :დ  ძალიან საყვარელია :)) თბილი :)) ნაზი და მოსიყვარულე :)) კეთილი…მოკლედ კარგია რა…ახლა გგონიათ ,რომ ვიღაც ბიჭზე ვწერ,რომელიც მომწონს ან მიყვარს ან რავი საყვარელია ჩემი ან რაღაც მასეთი ხო??? :დ:დ ნწუ :დ არა და შეიძლება არც იფიქრეთ ასე :)) მოკლედ ის ჩემი პაწუკა საყვარელი მეგობარია… ქერა…თეთრი,ქათქათა.პატარა აბზუკული ცხვირით და მოჭაობისფრო-მოთაფლისფრო ბრდღვიალა თვალებით…იცით რა საყვარელია??ხანდახან აუტანელიც ,მაგრამ მაინც მიყვარს ძალიან… ძალიან… ნინიკო ჰქვია და იცით რამდენი წლისაა?10 წლისაა ჯერ(მეზობლის ბაღანაა რა:დ) როგორც იტყვიან ჩემ ხელშია გაზრდილი(მე რომ ვინმეს გავზრდი რა :დ) ვაიმე ხანდახან ისეთი საზიზღარია,რომ მინდა მოვგუდო ან ”დუხოვკაში”(სანამ ელექტრო ღუმელს ვიტყოდი:დ) შევბრაწო :დ ჯერ ხომ გული გამიწვრილა – თათი ეს მოგწონს??იიის???ეს???ნუუ კაშმარ :დ:დ მერე ინგლისურში მამეცადინეო (ნუ 4-5 კლასის ინგლისურს კი ვფლობ კარგად:დ) და აი აქ დამერხა : ”აქ რომელი არტიკლი უნდა?”, ”აქ do უნდა თუ does?” ,”მრავლობითში ხომ are არის?” და ა.შ… მოკლედ მე გამიჩნდა რა :დ ისე კი მითხრეს ერთხელ რამხელა გოგო გყოლიაო,როცა ერთად ვისხედით და მზესუმზირას ვაკნაწუნებდით :დ(აიი ჯერ როდის გამიჩნდა ეგ ვერ გავიგე გაზრდაზე რომ აღარაფერი ვთქვა:დ) მოკლედ ჩემი სატკივარია ეს ბავშვი რა :))მაგრამ არაა არაა ძალიან საყვარელიაა დაა უზოომოოდ მიყვააარს მართლა :))) ახლა იმიტომ ვწერ ამას,რომ ერთ თვეზე მეტია არ მინახავს,დღეს ვნახე მხოლოდ და ისე მომეწება ერთი საათი ვერ მოვიშორე,ჰოომ და ამ დროს მივხვდი თუ როგორ მომნატრებია…თანაც ვიცი ეს მაიმუნი კომპიუტერის ჭია მალე მიაგნებს ჩემ ბლოგსაც და წაიკითხავს ამას.ხო და ეცოდინება,რომ მართლა ძალიან მიყვარს და მენატრება ხოლმე(ხანდახან რა:დ) ვრცლად

ჩემი ბოლო დღე o_O

  შუა ღამეა,ძილის დროა,ადრე ვარ ასადგომი…უპს ვერ ვიძინებ… 5 საათს (დილის) დაველოდები … ამ დროს მიყვარს გარეთ გასვლა…თან ვიცი ეს ბოლოა… როგორ მტკივა – უზომოდ,უსაზღვროდ (პრინციპში ტკივილს არც აქვს ალბათ საზღვრები,ან გტკივა ან არა ,შუალედური ფორმები არ არსებობს) ჰო და სანამ ირიჟრაჯებს…სანამ მზის პირველი სხივი უემოციო,დაღლილ და ცხოვრება მობეზრებულ თვალებში შემომიჭყუტუნებს ავდგები და გარეთ გავალ…ჰომ გავალ და არაფერი… უაზროდ,უმიზნოდ ვივლი,ვიბოდიალებ ბევრს,რადგან ვიცი ამის შანსი შეიძლება აღარასდროს მომეცეს… არა არა სულაც არ ვატრაგედიავებ,უბრალოდ სხვა ქალაქში გადავდივარ მეტი არაფერი,მაგრამ… ოხ როგორ ვერ ვიტან ამ ”მაგრამს”… ჰო ვიცი ისევ ჩამოვალ თანაც ძალიან მალე,ერთი განსხვავებით მხოლოდ,ჩემივე ქალაქში სტუმრად ვიგრძნობ თავს.ვიცი თითოეული ჩამოსვლა მეტკინება(წასვლაზე,რომ აღარაფერი ვთქვა)… არა და  იცით რა ლამაზია აქ შემოდგომა?… რა სურნელი ტრიალებს ჰაერში ?(შეიძლება სხვაგანაც,მაგრამ მშობლიური მაინც სხვაა) სუსხი ზამთარი და მუხლამდე თოვლი… ცხოვრებაში პირველად ჩემ(ს) ცხოვრებაში ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ ისე როგორც ადრე…ჰოომ თემას ვუხვევ მგონი…ავდგები  ხუთზე და გავბოდიალდები გარეთ… ბოლოჯერ,ჩემებურად… აღარასდროს იქნება ეს ჩემი ქალაქი…

ახლა ბავშვებს,რომ ვუყურებ რომლებსაც სკოლაში ეჩქარებათ გული ტკივილისგან მეკუმშება და თითქოს ყოველ ჯერზე სადღაც რაღაც

ეს ფოტო ყველაზე მეტად მიყვარს : )

მოგონებების ძაფი წყდება… და იღვრება მთელ სხეულში თბილად – თუნდაც მაშინ ძალიან მწარე,ახლა უკვე ტკბილი და სანატრელი აბიტურიენტობა… ნეტავ კიდევ ათასი მასწავლებელი მყავდეს ყოველ დღე და ტონა სამეცადინო,სახლში მაინც ვიქნებოდი : ( ოოოხ,ლამის გადავვარდე სადღაც სენტიმენტალიზმის და სევდის მორევში(არა და ხანდახან ესეც საჭიროა) კარგა ხანია უკვე შუა ღამეს გადაცდა და მეც მალე მომიწევს გამომშვიდობება… არა და ყველა მეკითხება: ”რა იყო საერთოდ არ განიცდი,რომ მიდიხარ?” მაი რეფლაი : ღიმილი…მოსევდიანო,მაგრამ ამას ვერც ვერავინ ამჩნევს…ალბათ ვერც ვერავინ დაიჯერებს(სულ ვიკრიჭები და მართლაც ცოტა დაუჯერებელია :დ)…არასდროს მეხერხებოდა ლამაზად საუბარი და გრძნობების გადმოცემა(შეშა ვარ სუფთა რა:დ) არა და როგორ მინდა რაღაც ნიჭიერების ნაპერწკალი მაინც მქონდეს,რომ ზუსტად ის და ისე ვთქვა რაც და როგორც მინდა

ჰოო და მომიტევეთ რომ ასე გტანჯეთ …

 

 

პ.ს. ყველა პოსტში ბოდიშს ვიხდი რა :)))

ჩემი,შენი,ჩვენი B N G… (ბანალური სათაურით და დიდი სიყვარულით)

    ეს უკვე მეორე პოსტია რომელსაც ბლოგერებზე და ბნგ-ზე ვწერ…ნუ ეს თეგ თამაშია ,რომელშიც ელიმ  ჩამითრია(გაუხმეს თავი,დაეცეს მეხი:დ საიდან ამდენი სიყვარული:დ)და ცოტა სხვა სტილით შევეცდები დავწერო… ყველა,რომ მიყვარს ეს არავისთვის უცნობი და უცხო თემა არაა(დავიღალე კაცო ყველა პოსტში სიყვარულს გიხსნით:დ:დ)ჰოდა მინდა მოკლედ და კონკრეტულად ვთქვა რა არის ჩემთვის ბნგ…კარგად მოგეხსენებათ ჩემი გაფრენების შესახებ,ვინც არ იცით იხილეთ აქ… სადაც თვალნათლივ ჩანს,რომ ერთ-ერთი საპატიო ადგილი უჭირავს ბნგს…არ ვიცი როგორ და როდის მოვხვდი ამ ჯგუფში…მახსოვს დამამატა ქეთუსიმ და დამისვა  ტრადიციული კითხვა :,,ბლოგერი თუ მკითხველი?!” და მეც ვუპასუხე,რომ მკითხველი და ვაპირებდი ბლოგერობას,ხო და არც აცია,არც აცხელა და დამატაკა თავისი ტუტორიალები..ერთი გენახათ რას ვწვალობდიი და რამდენ კითხვას ვუსვამდი…ახლა,რომ ვფიქრობ გეფიცებით ნამდვილად ვუფასებ ამ გარჯას 🙂 მერე გვირილიკო დეიდა იყო თავისი ცნობილი ფრაზებით :)ჰომ ასე მოვხვდი ჯგუფში… მერე ნიკა სურმავა ,,გამოხტა”,დამაყარა კითხვები და შენიშვნები,გამიშინაურდა უცებ,მეც გავიხსენი(ვითომმორიდებულისმაილი):დ:დ ჰო და აეწყო ასე…დამიმეგობრდნენ,დავუმეგობრდი,მირჩიეს… მე არავისთვის მირჩევია(მაინც ახალბედა ვარ:დ)უფრო და უფრო იზრდება მოკლედ ნაცნობების და მეგობრების სია:)ძველები ხომ ისევ არიან და არიან,რომელთა საქებარი სიტყვები არ დავიშურე სხვა პოსტში,ახლებიც გამომიჩნდნენ,მაგალითად ვაშლუკა,სიყვარულოვ,,იჩი”, ,,ცოტნიკო”,ელოო-პელოოო ,ნინიტო,მაცო,ნინუცა   და ძალიან ძალიან ბევრი კიდევ ,უბრალოდ ახლა აღარ გავაგრძელებ ჩამოთვლას,თორემ  მერე ვინმე გამომრჩება და თან იმდენები არიაან ტიტუუუუუ…:დ:დ:დ ერთი ის ვიცი,რომ უსაყვარლესი,უთბილესი სიტუაციაა.არა არა,არ გეგონოთ სულ ერთმანეთის ქებაში ვიყოთ,ხშირად ვკამათობთ,ჩვენ(ს) აზრებს ვაფრქვევთ დაუფარავად(მერე რა რომ შეიძლება დებილობა ვთქვათ:დ),ვუსწორებთ შეცდომებს ერთმანეთს,ვაკრიტიკებთ(ხშირად ჯანსაღი კრიტიკაა,რაც უფრო გვხვეწავს და გამოცდილებას გვძენს) და რა ვიციი რაა   home… sweet home…  ჩემთვის არ არსებობს ფბ ამ ჯგუფის გარეშე… ჩემთვის ბლოგერობა,ბლოგი და მისთანანი უკავშირდება ამ ჯგუფს…ჰო ბევრს ვეღარაფერს დავამატებ,მაპატიეთ თუ ისეთი არ გამოვიდა როგორსაც ელოდით ^_^

პ.ს. ერთს დავამატებ მხოლოდ – ეს ჩემთვის სულაც არ არის ვირტუალური სამყარო…ეს სამყარო  ბევრად რეალურია ვიდრე ჩვეულებრივი, ჩემი აზრით უფრო ,,გამოგონილი”  ვითომდა რეალობა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ…აქ ყველაზე მეტი რეალობაა,იმიტომ,რომ აქ ვარ ისეთი როგორიც ვარ ჩემი ნაკლითაც და ღირსებითაც(თუ გამაჩნია საერთოდ უკანასკნელი:დ)…

პ.პ.ს მადლობა ყველას ვინც სულ მჩუქნის ლამაზ პეპლებს…(ფოტოებს,ვიდეოებს და ა.შ.)  ჰო და კიდევ,ბოდიში ჩემი უაზრო ლაიქებისთვის… თქვენი კრიტიკა ნამდვილად სამართლიანი იყო… ჰო და გაგრძელება იქნება

გუდ ლაქ 🙂   

ვთაგავ : მარიამს და ანასტასიას