ზოგჯერ არის რაღაც გვიან

როგორც ერთი ჩემი ნაცნობი იტყოდა პრობლემები არ არსებობს, არსებობს სინანული რომ დრო არ გეყო…

ამას ვეღარ შევცვლით.

მინდა რამე დადებითი დავწერო, მაგრამ არ მოდის ეს ოხერი პოზიტივი ასე მარტივად ჩემ ბნელ ცხოვრებაში.

თუმცა არის ერთი.

ადამიანებთან ურთიერთობა;  სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ძალიან მარტივად მიყვარდება ადამიანი და მერე მთელი ცხოვრება მიყვარს (მომავალში ალბათ იქნება გამონაკლისი). უმეტესობისთვის გაუგებარია ალბათ, ჩემთვის კი დოპინგივითიაა, თუ გარკვეულ მომენტში ვინმეს ახალს არ გავიცნობ “ლომკა” მკლავს, სულს მიხუთავს, მახრჩობს.

დღემდე მჯერა რომ ბოროტი ადამიანები არ არსებობენ.

მეც ვზივარ ამ უზარმაზარ ეშმაკის ბორბალზე და ვტრიალებ დაუსრულებლად.

ისე არასდროს მიფიქრია, ვინ და რატომ შეარქვა ამ ბორბალს ეშმაკის?

არაუშავს, ყველა კვდება, ეს მაინცაა გარკვეული ამ ცხოვრებაში.

ვკოტრიალებ ოქროსფერ ყანაში.

ვქანაობ ხის საქანელაზე.

-სულელი ვარ, სულელი ვარ, სულელი ვარ…

ყველა რომ კვდება უკვე ვთქვი?

და ამ დროს ხვდები რომ რაღაც არის ძალიან გვიან.

 

 

Advertisements

If I could

If I could

I’d protect you

from the sadness in your eyes…

მოვინდომე წერა და აღმოვაჩინე, რომ სევდას მელანი გაელია, ხარბად შეესრუტა და სულ მთლად ამოეშრო.

მოვინდომე გასეირნება და ქუჩა მტვერს შეუჭამია.

სევდა უსასრულოა…

მინდა ბედნიერება დავინახო და ამ დროს ცრემლებით მევსება თვალები, აი ზუსტად ისე ტომ იორკს რომ აკვარიუმი ევსება წყლით. ვიცი სხვადასხვა დროში ვწერ წინადადებებს და ბევრ “მწარე” გრამატიკულ შეცდომას ვუშვებ, მაგრამ მართლაც ყველა დროში მენატრები. ხომ ვიცით(მე და შენ), რომ ადგილის გარემოება ჩვენ შემთხვევაში მხოლოდ ქართული გრამატიკის ნაწილია.

მე შენ მოგიძღვნი ყველა ჩემ ჩანახატს, ყველა ამოსუნთქვას და თვალის დახამხამებას, ყველა უგემოვნო თუ გემოვნებიანი რომანიდან ამოგლეჯილ ფრაზას.

ალბათ უკვე იცი, რომ სევდა მარადიულია

და იცი? რეი გენიოსია…

მე, იდიოტმა, როგორ ვერ შევნიშნე ეს სევდა შენს თვალებში

ნარინჯისფერი

ოქტომბერი იწურება.ცხრა საათზე უკვე ღამეა. ქუჩაზე გადასასვლელ ხიდზე ვზივარ წვიმისგან ჩამონადგურებულ-ჩამოთოვილი და რაღაცებს უაზროდ ვწერ ფურცელზე, ხანაც გიჟებივით მოძრავ მანქანებს გავხედავ “ყოველი შემთხვევისთვის” და ნისლში გახვეულ შენობებზე თვალი მიშტერდება.სველი თმიდან წვეთები შუბლზე ინაცვლებს,შემდეგ ცხვირს მიუყვება და ფურცელს მისველებს.გული ისეთი აჩქარებული მაქვს სადაცაა შემომეფლითება მგონი.უცნაური ემოცია მადნება სხეულზე, აი სულ ახალი, არასდროს, რომ  მიგრძვნია ისეთი.ხანდახან ვცდილობ თავი დავაღწიო, ხანდახან პირიქით, გავიყურსები და ყურს ვუგდებ ხოლმე. ვეღარ გავიგე მსიამოვნებს თუ არა. თან ჰო და თან არა… მექანიზმგაფუჭებულ დაჟანგ(ებ)ულ საათს ვგავარ, წამების ისარი რვიანთან,რომ იჭედება და თავს ვეღარ აღწევს. ავირიე დროში, განზომილებაში… ათასი გრძნობა ირევა ერთდროულად.რაღაც სიღრმეში მტკივა,მიხარია,მწყინს,მენატრება,მიყვარს… ერთდროულად ყველა გრძნობა იღვიძებს მისი დანახვისას.სენტიმენტალური,რომანტიკული და  ასეთი რაღაცები არასდროს მჭირდა, არც ახლა მჭირს, უბრალოდ რაღაც სხვანაირად ვგრძნობ თავს.ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ათასი ფინჯანი ყავა დამელიოს და გული მიფრიალებდეს,ხანდახან მეჭმუჭნებოდეს, აი ისე რაღაც ქაღალდს, რომ მოვკუჭავთ ხოლმე.იმაზე მეცინება, თუ მეტირება ჯერ ვერ გავარკვიე, ვერაფერს,რომ ვერ გრძნობს,ხეპრე და ინფანტილური რომაა და ისევ ის ძველი, რომ უყვარს(ისიც ვერ გაურკვევია ისევ უყვარს თუ აღარ).კითხვაზე,თუ რა ფერი და სუნი აქვს ბედნიერებას გაოცებულ სახეს,რომ იღებს და უაზრობას უწოდებს.ამბობს,სიყვარულის გარეშე ბედნიერად ვარო,ამ სიტყვებზე ამაკანკალებს ხოლმე და კიდევ ბევრი ყავა მემატება გულზე,ძალიან ბევრი. აღარ მინდა მისი დანახვა, არა ზიზღი და ბრაზი კი არა, უბრალოდ აღარ მინდა ის უცნაური შეგრძნებები, დავიღალე. არა და ამ დროს გონებაში მიტივტივებს ფრაზა,რაღაც უაზროდ ამოჩემებული : “მომბეზრდა ჩემი სიმარტოვის ნოტები და ერთუგელბა მომენატრა… როგორც არასდროს”.არა და სიცივის და შემოდგომის ბრალია, მიმძაფრდება ხოლმე ასეთ დროს უბრალო გაცვეთილი შეგრძნებებიც კი, რომელსაც ზაფხულის პაპანაქებაში ალბათ ყურადღებას არც ვაქცევ.ათასი მეგობრით გარემოცულიც კი,მარტოსულად,რომ გრძნობ თავს ის პერიოდია,სიბნელე,რომ ყველაზე მეტად მსიამოვნებს ის პერიოდია,სიჩუმე,რომ ყველაზე კარგი მელოდიაა აი ის პერიოდია…

რატომ ნარინჯისფერი? უბრალოდ ახლა ნარინჯისფერი ფოთლების სუნი მცემს და ამ გრძნობას სხვა-ფრად ვერც აღვიქვამ

და უკვე მერამდენედ ვუყურებ ფილმს “Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain”

ლინდა – პოლ მაკარტნის ტრაგიკული სიყვარული

  ლინდა ლუის ისთმენ მაკარტნი(Linda Louise Easten McCartney) დაიბადა 1941 წლის 24 სექტემბერს ნიუ-იორკში.იყო ფოტოგრაფი, მუსიკოსი და ცხოველთა უფლებების დამცველი.მისი მშობლები  Lee Eastman და Louise Sara Lindner Eastman. ჰყავდა ერთი უფროსი ძმა ჯონი და ორი უმცროსი და ლაურა და ლუისი.

   1969 წელს ის ცოლად გაჰყვა პოლ მაკარტნის და მოგვიანებით შეუერთდა მის მუსიკალურ ბენდს wings. ამავე წელს პოლმა შვილად აღიარა ლინდას შვილი,რომელიც მას პირველ ქორწინებაში ჰყავდა John See-სგან.მაკარტნებს ჰყავდათ სამი შვილი :  Mary Anna, Stella Nina და James Louis. 1997 წელს პოლ მაკარტნის რაინდად კურთხევის შემდეგ ლინდა გახდა ლედი ლინდა.

   ლინდას ეკუთვნის რამოდენიმე ვეგეტარიანული კერძების წიგნი და დაარსებული ჰქონდა კომპანია  Linda McCartney Foods. იგი იყო გაზეთის Town & Country-ს არაოფიციალური ფოტოგრაფი.ასევე ის იღებდა ფოტოებს ჟურნალ The Rolling Stones-სთვის.მის ობიექტივში ხვდებოდნენ ისეთი ვარსკვლავები,როგორებიც არიან : არეტა ფრანკლინი , ჯიმი ჰენდრიქსი, ბობ დილანი, ერიკ კლაპტონი, ზე დორს, ზე ენიმალს, ჯონ ლენონი, ნეილ იანგი და სხვა. ის იყო პირველი ქალი ფოტოგრაფი,რომლის ფოტოც მოხვდა როლინგ სთოუნზის გარეკანზე (1968 წლის 11 მაისი).მოგვიანდებით მისი ფოტოები გამოფენილი იყო მსოფლიოს 50-ზე მეტ საერთაშორისო გალერეაში.მას ეკუთვნის ასევე ფოტო, რომელზეც მაიკლ ჯექსონი და პოლ მაკარტნი არიან გამოსახულნი, ეს ფოტო მათი ცნობილი სიმღერის “The Girl Is Mine”-ის გარეკანი გახდა.

  რომ არა ლინდა, პოლი ვერც კი გადაიტანდა იმ კრიზისს,რომელიც ბითლზის დაშლით და მეგობრების დაკარგვით იყო გამოწვეული თუმცა მალე მათ კიდევ უფრო საშინელი ამბავი გაიგეს.1995 წელს ლინდას დაუდგინეს მკერდის კიბო, მისი მდგომარეობა მალევე გაუარესდა და კიბოს მეტასტაზები ღვიძლზეც გავრცელდა. სამწუხაროდ მკურნალობა არაეფექტური აღმოჩნდა.პოლის პოლო სიტყვები ლინდასადმი იყო :  “You’re up on your beautiful Appaloosa stallion. It’s a fine spring day. We’re riding through the woods. The bluebells are all out, and the sky is clear-blue”.

  ლინდა გარდაიცვალა 1998 წლის 17 აპრილს 56 წლის ასაკში.მისი სურვილი იყო,რომ კრემაცია ჩაეტარებინათ სხეულისთვის და ფერფლი მათი რანჩოს (რომელიც არიზონაში ჰქონდათ) მიდამოებში მიმოეფანტათ. ვრცლად

უ-აზრობა №7438635…

-როგორ ხარ?

-ჩემთვის თუ სხვებისთვის?

-სხვებისთვის.

-შეუიარაღებელი თვალით გადასარევად. “როგორ ხარ?” “კარგად შეეეეეენ”? დაახლოებით ასე რაა…

– ვერ ხარ, რაღაცნაირად, არა შენებურად. რა გჭირს, ხომ იცი კარგად გიცნობ.

-არ მიყვარს ხომ იცი, ეს გიცნობ,მიცნობ. ჩემს ფეხებს მიცნობ.აზრზე არ ხარ არა!

-თემა ნუ გადაგაქვს. რა გჭირს?

-რა მჭირს და გული მტკივა და ძვლები მტკივა კიდევ, ოღონდ შენებურად არ დამცინო როგორც იცი ხოლმე:D

-))რაო რა მტკივა ძვლებიო?))) და რამ მიგიყვანა აქამდე?

-რამ და არ ვიცოდი “აქამდე” თუ მოვიდოდი.

-შენ ხომ ჭკვიანი, ძლიერი გოგო ხარ?

-მაგას მაინცდამაინც ნუ დაიჯერებ.

-ასე ხომ არ იქნები?

-დროს ვერ ვახვევ. უმოქმედობა!

-რას აპირებ?

– ვეღარაფერს ვერ ვაპირებ.

-“ვეღარაფერამდე” რა გააკეთე რომ?

-ვერაფერი.

-როდემდე უნდა გქონდეს “ფეხებზე მკიდიას” იმიჯი. ფანტაზიამ ვერ გაგიქაჩა თუ რატომ?

-არ ვიყავი დარწმუნებული…თუ უნდოდა…

-ახლა დარწმუნდი რომ უნდოდა? ან რა უნდოდა, ან ვის?

-აუ კარგიიი რააა დამღალე!

-იცის ვინმემ ასე რომ ხარ? არ მომწონხარ, ვერ გიტან ასეთს.

-კი მაგრამ ვერ გამოვთქვავ, ვერ ვხსნი, ან რა მოვყვე, მოკლედ, ვერ გადმოვცემ ისე როგორც მინდა…

– შენ თვითონ იცი?

-კი.

-რა?

-მტკივა.

-ეგ უკვე მითხარი… და მაინც რა?

– უმოქმედობა, უმისობა, უემოციობა, უ-აზრობა, უ…უ…უ… 🙂 !

– გაურკვევლად ლაპარაკობ რა,როგორც ყოველთვის

– სხვანაირად არ შემიძლია…

– მოგენატრა?

– მხოლოდ სიმღერა მასთან ერთად აივანზე და კიდევ… მისი სუნამო…

– მას შემდეგ აღარ გიმღერია,ვიცი! მოგენატრა!

– …