როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი…   დავწერე ბოლო ბანალური სიტყვები და მივაგდე საწოლზე.

–მზადაა შედევრი? ღიმილით შემოვიდა ოთახში

–ოჰ შედევრი 🙂 კი დავამთავრე

–არ წამაკითხებ?

–ხომ იცი ისევ სიკვდილზეა… (არასდროს მოსწონდა როცა სიკვდილზე ვწერდი)

–ჰეფი ენდის კურსებზე არ გივლია შენ რა 🙂 ეს თქვა და ისე გადაიხარხარა მეც ამიყოლია… მიუხედავად იმისა,რომ სულ არ მეცინებოდა… ვრცლად

ოთხი გემო ვნებიანი სეზონი

წაკითხვამდე აუცილებელია აბსოლუტურად ყველანაირი არასასიამოვნო შეგრძნებისგან თუ ფიქრისგან გათავისუფლება. რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი მინდა მიიღოთ ამ ნაწერიდან. მე  ჩემსას ვეცდები დანარჩენი კი თქვენთვის მომინდვია.

პოსტი ძალიან სპონტანურად, ბევრი ფიქრის გარეშე და ემოციაზე დაყრდნობით წელიწადის ოთხ დროზე იწერება.

ზაფხული.
ყველაზე ცხელი, ეგზოტიკური, დასვენების, გართობის და სიამოვნების მომნიჭებელი დრო. ზღვაზე, საღამოს, მზის ჩასვლისას, სანაპიროზე მებობრებთან ერთად სასიამოვნო მუსიკას უსმენ. ცივ სასმელს სვამ ან ნაყინი გაქვს…უდარდელი გარემო… არაფერი რომ არ არსებობს შენ გარშემო პრობლემის მაგვარი. ლაღი ხარ, იცინი, ერთობი, ცხელ ქვიშაში ფეხშიშველი ფრენბურთს თამაშობ …
ხელებგაშილი და თვალდახუჭული ნიავის საწინააღმდეგოდ ნელა რომ დადიხარ და გრძნობ როგორ ეფლობა ფეხი ქვიშაში…. სასიამოვნოდ რომ გეხამუშება… შენ კმაყოფილი ხარ ცხოვრებით. ისვენებ – ამ სიტყვის ყველაზე საუკეთესო შეგრძნებით.

შემოდგომა.
თითქოს გული გწყდება რომ ზაფხულის უქმე, მხიარული და სასიამოვნო დღეები მიილია. მაგრამ სიცოცხლით სავსე ხარ, ენერგიული განწყობით ხვდები წელიწადის ამ დროის დაწყებას. ზაფხულზეც სულ უფრო ნაკლებად გეფიქრება. გიყვარს შემოგდომა…
უბრუნდები შენთვის ჩვეულ გარემოს – ნაცნობ ქუჩებს, ნაცნობ ადგილებს. ხვდები მეგობრებს… საუბრობთ დასვენებისას გადახდენილ ისტორიებზე… საღამოს სკვერში სეირნობთ…
თავსზემოთ ოქროსფერი ფოთლები ფრიალებენ. მიწაც ოქროსფერია, ფოთლებით მოფენილი… ფოთლების შრიალი ისმის… შემოდგომის ნიავი წელზე ალერსით გეხვევა… გრძნობ ბუნებასთან უხილავ კავშირს. უცნაური გრძნობა ჟრუანტელივით დაგივლის მთელ ტანში. გიყვარს შემოდგომის თბილისი… თბილია…
საღამოს თითქოს სევდიან, დაღლილი მოხუცს გავს ქალაქი. მთელი ცხოვრება რომ გავლილი აქვს და წარსულზე ფიქრს მისცემია…
შენც ასე ჩაფიქრებული გადაჰყურებ ნარიყალადან სივრცეს. გეამაყება რომ სწორედ აქ დაიბადე…
მშვიდი, ბედნიერი სახე გაქვს, ჩაფიქრებული…

ზამთარი.
გიყვარს თოვლიანი ზამთარი. დეკემბრის ბოლო… წინასაახალწლო ფორიაქი… ღამით ფანჯარასთან იდაყვდაყრდნობილი რომ გასცქერი ცას… ფიფქის მოლოდინში… ფანჯარა შიგნიდან  იორთქლება… ცივა გარეთ… არაფრის ხმა ისმის… მშვიდი და მეოცნებე სახე გაქვს… ფიფქის მოლოდინში… ვეღარ ძლებ, თვალები გეხუჭება და იძინებ იქვე გაშლილ ფუმფულა ლოგინში…
დილით მკვეთრი სითეთრე გაღვიძებს… ფანჯრიდან სინათლე გაჭყიტებს… ნამძილარევი, თვალისმოფშვნეტით წევ ფარდას, იხედები ფანჯრიდან და სულ თეთრია ქუჩა… ეზო… ხეები… სახლის სახურავები… მშვიდად ითოვლება ქალაქი… ჩარბიხარ ეზოში… ფითქინა თოვლზე ნაკვალევს ტოვებ. გახარებული დაჰყურებ საკუთარ ნაფეხურებს… თვალებს ხუჭავ და სახეს ცისკენ ატრიალებ… გრძნობ როგორ ეშვება ფიფქები ლოყაზე, თვალებზე, ტუჩებზე… ბედნიერი ნელ-ნელა დგამ ნაბიჯებს. მხოლოდ თოვლის ხრაშუნი გესმის… მოწყვეტილი ხარ რეალობას…
შენ ყველაზე ბედნიერი ხარ იმ მომენტში…

გაზაფხული.
დილით უჩვეულოდ ადრე გეღვიძება. ლოგინში დიდხანს არ ჩერდები. მალევე იცვამ მსუბუქად, მოხდენილად. კოხტა ხარ კოპწია. ფერადი… სასიამოვნო მუსიკას რთავ და დღესაც იდეალური განწყობით იწყებ… ჩიტების ჭიკჭიკი მელოდიასთან ჰარმონიაში მოდის…
გაზაფხულდა!…
მთელი სხეულით გრძნობ მოუსვენრობას… თითქოს ირგვლივ ყველაფერი შენი სურვილის თანახმად ხდება.
სამყარომ გაიღვიძა. სასიამოვნოდ ახმაურდა. უდარდელი ხარ… ღიმილი არ გშორდება სახიდან, ბედნიერების ღიმილი…
სახლში რა გაგაჩერებს?! დაავლებ ჩანთას ხელს და გაშპები…
გადააბიჯებ ზღურბლს და  უსასრულო სივრცეში, შენ ერთი ბეწო,  თითქოს  მთელი არსით გადაეშვები… ჰაერში ნუშის სურნელია. მზეც ეშმაკურად დაგყურებს. ქუჩაში მომღიმარი სახეები თვალს გაყოლებენ… შორიდან ნაცნობებს ხელის ქნევით ესალმები… გიყვარს როდესაც შენ გარშემო თავს ყველა კარგად გრძნობს. გინდა ქალაქის ყველა კუთხე, ყველა ქუჩა, ყველა ეზო ფეხით შემოიარო… არასოდეს მოგბეზრდება უმისამართო ხეტიალი… ღამდება…
შენ კმაყოფილი სახით, სასიამოვნოდ დაღლილი მთაწმინდიდან დაჰყურებ თბილისს.
ხედავ როგორ ანათებს ღამის ქალაქი და თავს ბედნიერად თვლი რომ მისი ისტორიის ნაწილი ხარ.
ისევ იდაყვდაყრდნობილი ისევ მეოცნებე და მშვიდი სახით ტკბები ცხოვრებით…

p.s. როგორც წესი მსგავს პოსტებს არ ვწერ და ესეც პირველი გესტ პოსტია. ორმაგი დებიუტი მაქვს : )

By niksologi

ბატონი X

6 საათზე გამეღვიძა.. ისევ თოვდა…

რატომ არ ვიცი,მაგრამ შეშინებული ვიყავი…ხელები ისე მიკანკალებდა რამოდენიმე საათი ვერ დავწყნარდი…
არ ვიცი რა მოხდა. არა და არაფერი მომხდარა ამ დღეებში,არც სიზმრად მინახავს რამე კოშმარი.
მაშინვე მეგობარს მივწერე… სულ მაწყნარებს ასეთ დროს(რამოდენიმეჯერ დამემართა).
ექიმთან მისვლაც მირჩია,მაგრამ როგორც ყოველთვის მე არ დავუჯერე.
ახლა უკვე კარგად ვარ(ნუ იმდენად კარგად რომ პოსტი მაინც დავწერო).

ამ ბოლო დროს აშკარად გაუარესდა ჩემი როგორც ფიზიკური ასევე ფსიქიკური მდგომარეობა.
არა და არ მჯეროდა როცა გიჟს მეძახდნენ :დ შესაბამისად წუწუნმაც იმატა… 
ზემოთ უკვე ხსენებული მეგობარი ათასჯერ მაინც შევაწუხე შუაღამისას…ის კი ყოველთვის მოთმინებით მისმენს ასეთ დროს. ხშირად ისეთ დებილობებს ვეჩრუტუნები,რომ აქამდე მის ადგილას ათასჯერ მაინც ამოვშლიდი ჩემს მსგავს ნაცნობს ცხოვრებიდან :დ : ) არასდროს ბრაზდება… ერთადერთი რისი თქმაც იცის როცა ყველანაირ მოლოდინს გადავაჭარბებ არის “ნუ სულელობ” ან მსგავსი რაღაცები :დ

როცა ნორმალურად ვგრძნობ თავს მაშინ სულ არ “მინდობს” ხოლმე… ყველა სიტყვაზე მეკიდება… კითხვას,რომ დავუსვამ მაშIნვე “ტრაგედიად” აქცევს და მე მიბრუნებს უკან… ისე კი ვბრაზდები ასეთ დროს,მაგრამ ხშირად არ ვიმჩნევ… ხშირად კითხულობს ბლოგებს და საკმაოდ კრიტიკულია(სამართლიანად სხვათაშორის).სულ ვცდილობ,რომ ჩემი დეგენერატობები წავაკითხო… ის ერთ-ერთია იმ მცირე ჩამონათვალიდან ვისი აზრიც მაინტერესებს ჩემ “პოსტებთან” დაკავშირებით…  თანაც კარგი რჩევების მოცემა იცის და ამიტომაც მიყვარს მისი შეფასებების მოსმენა,თუნდაც ძალიან მწარე და ცინიკური იყოს 🙂

ისე შეიძლება ეს პოსტი წაიკითხოს და სულაც ვერ გააიგივოს თავის თავთან ეს პერსონაჟი…  დიდი ხანი არაა რაც ვიცნობ და ამიტომ შეიძლება მცდარი  შეხედულება მაქვს მის მიმართ,მაგრამ არაუშავს… მე უბრალოდ ასე ვხედავ მორჩა და გათავდა… არ დავიწყებ საიდან და როგორ გავიცანი და ა.შ. სულაც არ ვაპირებდი ახლა ამ პოსტში მის შესახებ რამის დაწერას,მაგრამ უცებ ასე მომინდა, წერის დროს…  შეიძლება გაბრაზდეს კიდეც ამდენ სისულელეს რომ ვწერ ახლა,მაგრამ იმედია ძალიან არ  განაწყენდება… ან იქნებ საერთოდაც არანაირი რეაქცია არ ჰქონდეს,მაგრამ მე მაინც თავს ვიზღვევ :დ წინასწარ უკვე ვიცი,რომ ამ პოსტს ყველაზე ცუდ პოსტად მომინათლავს :დ მაგრამ არაუშავს… ჩვენ ხომ ვწერთ იმას რაც გვინდა რასაც ვფიქრობთ და მხოლოდ ჩვენ ჭიას ვახარებთ 🙂

უჰ რა დრო გასულა,თავზე დამათენდა… იმედია “ბლოღი” გაუძლებს ამ სისულელეებს და არა მარტო… :დ:დ

good luck :* 

დაგვიანებული მოლოცვა თქვენ, Butterfly-სგან

           რამოდენიმე დღე ისე მოვწყდი ბლოგს,რომ არც კი გამხსენებია რამე საახალწლო პოსტი დამეწერა…  საერთოდ რატომღაც სკეპტიკურად ვუყურებდი ამ ახალ წელს(მე რას არ ვუყურებ ნეტა სკეპტიკურად :დ),მაგრამ იმდენი “ათასი     წლის”   უნახავი საყვარელი ადამიანი დამიბრუნა ამ დღესასწაულმა,რომ შემიყვარდა…  ახლა, ვაკვირდები საკუთარს თავს და ვხვდები თურმე როგორ მიჭირს გრძნობების გამოხატვა(ხო,ხო გაგიკვირდებათ და მართლა მიჭირს)…

ვერასდოს გადავცემდი  სითბოს და სიყვარულს იმ ადამიანებს,რომლებიც მართლა მიყვარს…

საყვარელი ადამიანის მხარზე ჩაძინებულს მეღვიძება და ვხვდები მართლაც რა ბედნიერი ვარ,რა მშვენიერია  ცხოვრება  და ცხოვრებაში პირველად არ ვთვლი,რომ ეს ფრაზა ვიღაცის შეთითხნილი იდიოტობაა…

ცხოვრებაში პირველად მინდა კარგად ვწერდე,ისე კარგად,რომ ამ სითბოს მოტანა თქვენამდე შევძლო…

მჯერა იმის,რომ ყველანაირი პრობლემის გადაჭრაა შესაძლებელი… დღეიდან ახალი წლის ჯადოსნურობის მჯერა…  ახლა ვეღარ ვაგრძელებ წერას,ჩემთან ღრიანცელი ისევ გრძელდება ხო და ამ მოკლე პოსტით შემოვიფარგლები…

 

პ.ს.

            გილოცავთ …    მიყვარხართ !!

 

აღარ მინდა ფიქრი !

   არ ვიცი როდის დავიწყე ამაზე,მაგრამ ფაქტია “მეფიქრებოდა” ქვეცნობიერად(ალბათ სიკვდილზე ფიქრის პარალელურად:დ)… სიცოცხლე  წყვდიადით მოცული “რაღაც” მგონია(ვერა და ვერ გავარკვიე რა არის ეს “რაღაც”), არ იცი, საიდან მოდის,სად მიდის, საერთოდ  სად არის თავი და ბოლო… (იმის მაგივრად რომ ახლა ავდგე ამ წყეული ლეპტოპიდან და ანატომია ვიმეცადინო,მორიგ კრეტინობას ვწერ და თან სინდისი არც კი მაწუხებს :დ  )

არ ვიცი რას და როგორ ფიქრობენ სხვები,ან საერთოდ ფიქრობენ თუ არა ამ თემაზე,მაგრამ რატომღაც დარწმუნებული ვარ,რომ ადრე თუ გვიან ყველა,განურჩევლად სქესის, სოციალური თუ ეკონომიკური მდგომარეობის,კანის ფერის და სხვა ბევრი ასეთი კრეტინული ვითომდა “განსხვავების” მიუხედავად  მაინც ფიქრობს სიცოცხლეზე,თუ სიკვდილზე… მგონია რომ ეს ორი “რაღაც” არ არსებობს ერთმანეთის გარეშე…  ერთადერთი რაც ვიცი ისაა,რომ სიკვდილი ლოგიკური დასასრულია იმისა რასაც ჩვენ სიცოცხლეს ვეძახით,რომელიც ასე აშინებს და თრგუნავს ადამიანს… არ მინდა რაღაც ვითომდა “ფილოსოფიური აბდაუბდა” გამომივიდეს არა და ასე გამოდის :დ

შემჭკნარ,გაყვითლებულ,ტალახიან ფოთლებს ჰგავს სიცოცხლე… აივანზე გასულს თვალს მჭრის თეთრი, ქათქათა თოვლი… დაკვირვებიხართ თუ როგორ ფარავს, ნიღბავს ამ “სიბინძურეს”  ?ალბათ ამიტომ მიყვარს ზამთარი და თოვლი ასე ძალიან.ჩვენ – “ადამიანებს” ხომ ასე ძალიან გვიყვარს,გვახარებს და გვახალისებს ეს ლამაზი ფასადები.არ ვიცი შეესაბამება თუ არა სიმართლეს ის “მაღალფარდოვანი” , “ზე-ამაღლებული” გამონათქვამები თუ რაღაც “სიბრძნეები”,რომლებსაც ცხოვრებისა და საერთოდ სიცოცხლის დასახასიათებლად ხშირად ვიყენებთ, მაგრამ ფაქტია ცხოვრება არც ისე “მშვენიერია” , არ ვიცი რამდენად გვინგრევს ცხოვრება ოცნებებს,ისე  ამას  ისე კარგად აკეთებს,რომ ესეც კი მშვენიერიაო ამბობენ<< არც ესაა ისე სარწმუნო…და საერთოდ როცა ამ “რაღაცაზე” ვფიქრობ ბევრი “არ ვიცი” მიგროვდება… ბევრი პასუხგაუცემელი კითხვა…

სიცოცხე საჩუქარია! ვიღაცისგან ნაჩუქარი, მაგრამ მთელი სიცოცხლე იმას ვფიქრობთ ვინ გაგვიკეთა ასეთი საჩუქარი ამ ფიქრში საჩუქარიც ქრება და ვრჩებით მხოლოდ ცივ ქვაზე გამოხატული პორტრეტები !  ხო და აღარ მინდა ფიქრი !

ჩემი ბოლო დღე o_O

  შუა ღამეა,ძილის დროა,ადრე ვარ ასადგომი…უპს ვერ ვიძინებ… 5 საათს (დილის) დაველოდები … ამ დროს მიყვარს გარეთ გასვლა…თან ვიცი ეს ბოლოა… როგორ მტკივა – უზომოდ,უსაზღვროდ (პრინციპში ტკივილს არც აქვს ალბათ საზღვრები,ან გტკივა ან არა ,შუალედური ფორმები არ არსებობს) ჰო და სანამ ირიჟრაჯებს…სანამ მზის პირველი სხივი უემოციო,დაღლილ და ცხოვრება მობეზრებულ თვალებში შემომიჭყუტუნებს ავდგები და გარეთ გავალ…ჰომ გავალ და არაფერი… უაზროდ,უმიზნოდ ვივლი,ვიბოდიალებ ბევრს,რადგან ვიცი ამის შანსი შეიძლება აღარასდროს მომეცეს… არა არა სულაც არ ვატრაგედიავებ,უბრალოდ სხვა ქალაქში გადავდივარ მეტი არაფერი,მაგრამ… ოხ როგორ ვერ ვიტან ამ ”მაგრამს”… ჰო ვიცი ისევ ჩამოვალ თანაც ძალიან მალე,ერთი განსხვავებით მხოლოდ,ჩემივე ქალაქში სტუმრად ვიგრძნობ თავს.ვიცი თითოეული ჩამოსვლა მეტკინება(წასვლაზე,რომ აღარაფერი ვთქვა)… არა და  იცით რა ლამაზია აქ შემოდგომა?… რა სურნელი ტრიალებს ჰაერში ?(შეიძლება სხვაგანაც,მაგრამ მშობლიური მაინც სხვაა) სუსხი ზამთარი და მუხლამდე თოვლი… ცხოვრებაში პირველად ჩემ(ს) ცხოვრებაში ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ ისე როგორც ადრე…ჰოომ თემას ვუხვევ მგონი…ავდგები  ხუთზე და გავბოდიალდები გარეთ… ბოლოჯერ,ჩემებურად… აღარასდროს იქნება ეს ჩემი ქალაქი…

ახლა ბავშვებს,რომ ვუყურებ რომლებსაც სკოლაში ეჩქარებათ გული ტკივილისგან მეკუმშება და თითქოს ყოველ ჯერზე სადღაც რაღაც

ეს ფოტო ყველაზე მეტად მიყვარს : )

მოგონებების ძაფი წყდება… და იღვრება მთელ სხეულში თბილად – თუნდაც მაშინ ძალიან მწარე,ახლა უკვე ტკბილი და სანატრელი აბიტურიენტობა… ნეტავ კიდევ ათასი მასწავლებელი მყავდეს ყოველ დღე და ტონა სამეცადინო,სახლში მაინც ვიქნებოდი : ( ოოოხ,ლამის გადავვარდე სადღაც სენტიმენტალიზმის და სევდის მორევში(არა და ხანდახან ესეც საჭიროა) კარგა ხანია უკვე შუა ღამეს გადაცდა და მეც მალე მომიწევს გამომშვიდობება… არა და ყველა მეკითხება: ”რა იყო საერთოდ არ განიცდი,რომ მიდიხარ?” მაი რეფლაი : ღიმილი…მოსევდიანო,მაგრამ ამას ვერც ვერავინ ამჩნევს…ალბათ ვერც ვერავინ დაიჯერებს(სულ ვიკრიჭები და მართლაც ცოტა დაუჯერებელია :დ)…არასდროს მეხერხებოდა ლამაზად საუბარი და გრძნობების გადმოცემა(შეშა ვარ სუფთა რა:დ) არა და როგორ მინდა რაღაც ნიჭიერების ნაპერწკალი მაინც მქონდეს,რომ ზუსტად ის და ისე ვთქვა რაც და როგორც მინდა

ჰოო და მომიტევეთ რომ ასე გტანჯეთ …

 

 

პ.ს. ყველა პოსტში ბოდიშს ვიხდი რა :)))