ჩვენ, სამნი

დიდი, შავი, წყლიანი თვალები აქვს, მოცუცქნული აპრეხილი ცხვირი და ვარდისფერი, ფუმფულა ტუჩები.გულწრფელი და ბავშვური ღიმილი დღემდე  შემორჩენია. ჩემს მეზობლად ჩამოდიოდა დასასვენებლად, ბებიასთან და ბაბუასთან (უფრო სწორად ერთმანეთის მეზობლად ვისვენებდით). ამწვანებული ეზოს შუაგულში პატარა, კოხტა იმერული ოდა იწონებდა თავს, აი ისეთი ქართულ მოთხრობებში რომ არის ხშირად ნახსენები.ერთი მყუდრო ოთახი განსაკუთრებით უყვარდა. საერთოდ მოსიყვარულე ბავშვი იყო და განსაკუთრებით ბაბუა და თავისი ხის აკვანი უყვარდა. ბებომ კაკლის ხე დარგო მის სახელზე, ამ კაკლის ჩრდილი და სურნელი დღემდე არ ავიწყდება, როგორც თვითონ ამბობს დიდრონ თვალებში ცრემლჩამდგარი, აკანკალებული ხმით. ჰამაკში კოტრიალი ხომ საერთოდ ყველაფერს ერჩივნა.

* * *

მაღალი და წვრილი ფეხები აქვს, მუქი ფერის კანი და და ხვეული თმა, რომელსაც რატომღაც სულ იჭრის.ისიც ჩვენი მეზობელია სოფელში.ისიც ბებიასთან და ბაბუასთან ჩამოდიოდა. ბუტია და თავნება იყო ბავშვობაში, ახლა აღარ იბუტება, თავნებობა კი ვერ მოიშალა. წიგნის კითხვა უყვარდა (იმედია ახლაც).ბებო ურჩევდა ხოლმე ძირითადად. ერთი უცნაურობა სჭირდა, გაბრაზებულ გულზე თავისი სახლის გრძელი კიბის გადარეცხვა უყვარდა ცოცხით და წყლიანი “ვედრით” შეიარაღებულს. ბაბუა მასაც განსაკუთრებით უყვარდა. მეც მიყვარდა მათი ბაბუები .

ვატარებდით ერთად თითქმის მთელ ზაფხულს, მდინარეზე, ტყეში, ბეკზე, სოფლის “ბირჟაზე” და სხვა ღირსშესანიშნავ ადგილებში : ))

* * *

მეც მათსავით მიყვარდა ტყე, მდინარე და საერთოდ ყველაფერი იმ სოფელში, ბებია განსაკუთრებით (სამწუხაროდ ბაბუა არასდროს მყოლია). მახსოვს იმერული კილოთი გაჯერებული ლექსიკონით, და საოცარი რუჯით, რომ ვბრუნდებოდით შინ.

ახლა ასე აღარ ხდება… ბოლო აბზაცის დაწერა, მონატრების აღწერა და გადმოცემა განსაკუთრებით მიჭირს.ყველაფერი ერთი ხელის მოსმით არა, მაგრამ მაინც შეიცვალა. ახლა აღარც მათ ჰყავთ ბაბუები, არავინ გვიყვება უცნაურ ამბებს ბაყაყებზე, აღარ გვირჩევენ საინტერესო წიგნებს წასაკითხად. აღარ დავტანტალებთ მდინარეზე, აღარც მისი ოთახია მყუდრო, სადაც ახლა მამამისის მეორე ცოლს მოუწყვია საძნებელი. აღარც იმ კაკლის სუნი გვცემს და აღარც მეზობლის უძველესი და უშველებელი მუხის “ჩეროში” ვთამაშობთ.აღარაა სიმწვანე ეზოში. აღარ გვეფერება ხალხი ქუჩაში და არავინ გვეკითხება როდის ჩამოვედით. აღარ მივყვები ბებოს ბაზარში, ოთხშაბათობით, რომ იმართებოდა ხოლმე. აღარ ვჩხუბობთ მე და ჩემი ძმა,იმაზე თუ ვინ წავიდოდა მაღაზიაში პურზე. ბევრი აღარ დაგროვდა სამწუხაროდ. ვეღარ ვგრძნობ შიშველი ფეხის გულებზე კოინდრის მოლამუნებას.

მენატრება ბეკი, მდინარე, მოპარული სიმინდი, ლაშას სალტოები წყალში (ახლა ვეღარ მოძრაობს)… ბებო მომენატრა ძალიან. ჩემი ბუნჩულა, იმ ბულკივით ფუმფულა და გემრიელი დილაობით რომ მოჰქონდა ხოლმე სკოლიდან დაბრუნებულს. უდარდელი, ჰაეროვანი, მწვანე, “ჩემებით” სავსე ბავშვობა და ზაფხული მენატრება.

CO(LD)OL :)

    მცივა.

არა ახლა რამე წამხატვრულო ჩანახატის დაწერას არ ვაპირებ :დ მართლა ძალიან მცივა. აგიხსნით რაში იყო საქმე. მოკლედ, რა თქმა უნდა ჩემი “დალაგებულობის” ამბავი ცნობილია მკითხველისთვის 🙂 ხო და ამ “დალაგებული” აზრების წყალობით აღმოვჩნდი საღამოს ათ საათზე, მდინარეზე ლაგოდეხის ნაკრძალში. მოგეხსენებათ მთის მდინარე პაპანაქება სიცხეშიც კი საკმაოდ ცივია, მე კი იმ იმედით ავედი, რომ საღამოს შედარებით თბილი დამხვდებოდა. მაგრამ, ნურას უკაცრავად(ვერ მოგართვით :მიშა: :დ), დედაბუნებამ სასტიკად გამწირა, დამჩაგრა და დამცინა 😀  სიბნელის გამო ვერაფერს ვარჩევდი ტყეში. თავიდან ჩემ მეგობარს შეეშინდა, მაგრამ მოგვიანებით უკუ აგდო თავისი ადამიანური სისუსტეები და გმირულად გამომყვა უკან.როგორც იქნა მივაღწიეთ მდინარეს.წყალი იყო საოცრად ცივი, გაყინული.აი სიტყვებით ვერ ავხსნი ისეთი. თავიდან, ჩვენი ერთი ხმამაღალი შეკივლებისა, მალე შევეჩვიეთ წყალს და სასიამოვნოც კი გახდა.ასე კარგად არასდროს მიჭყუმპალავია,მართლაც რაღაც ძალიან კარგი იყო. აი რუსები რომ იტყვიან საოცარი

ზუსტად ამ ადგილას არ მიბანავია,მაგრამ ისიც ასეთია რა 🙂

მზერით “კრუუუტა”-ო ისე დამემართა… ძალიან მაგარი იყო… საოცრება… ხო სულ დამავიწყდა ბითლზის მთელი ფლეილისტი ვიმღერეთ ბოლო ხმაზე… თან ჩემი დაქალი აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს ვინმე არ დაგვადგეს ამხელა ხმაზე,რომ ვჯღნავითო :დ საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა ეს სიამოვნება 🙂 ბოლოს როგორც იქნა მივხვდით, რომ სხეულის ვერცერთ ნაწილს ვგრძნობდით და უკან დაბრუნება ვარჩიეთ… მეგობარი საკმაოდ ახლოს ცხოვრობს ტყესთან და მისთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა სველი წამოტანტალება (არაფერი წაგვიღია პირსახოცის და გამოსაცვლელის მსგავსი :დ ტანსაცმლის შიგნით საცურაო კოსწწწიუმები გვეცვა და მერე პირდაპირ კაბები ჩამოვიკვეხეთ :დ).მე კი თითქმის მთელი “ქალაქის” გადაჭრა დამჭირდა სახლში მისაღწევად. ხალხის რეაქციას ჩემ გაწუწულ ტანსაცმელზე და თმაზე აღარ აღვწერ :დ ახლა კი როგორც იქნა მოვაღწიე სახლში, დაღლილი, ცოტა შეციებული (სასიამოვნოდ), ცხელი, ქაფქაფა ყავის ჭიქით ხელში ვწერ ამ უაზრო პოსტს და გიზიარებთ  უაზრო განცდებს.

პ.ს. სიყვარულით და ზაფხულის სასიამოვნოდ გატარების იმედით აღვსილი თქვენი Butterfly 🙂

ოთხი გემო ვნებიანი სეზონი

წაკითხვამდე აუცილებელია აბსოლუტურად ყველანაირი არასასიამოვნო შეგრძნებისგან თუ ფიქრისგან გათავისუფლება. რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი მინდა მიიღოთ ამ ნაწერიდან. მე  ჩემსას ვეცდები დანარჩენი კი თქვენთვის მომინდვია.

პოსტი ძალიან სპონტანურად, ბევრი ფიქრის გარეშე და ემოციაზე დაყრდნობით წელიწადის ოთხ დროზე იწერება.

ზაფხული.
ყველაზე ცხელი, ეგზოტიკური, დასვენების, გართობის და სიამოვნების მომნიჭებელი დრო. ზღვაზე, საღამოს, მზის ჩასვლისას, სანაპიროზე მებობრებთან ერთად სასიამოვნო მუსიკას უსმენ. ცივ სასმელს სვამ ან ნაყინი გაქვს…უდარდელი გარემო… არაფერი რომ არ არსებობს შენ გარშემო პრობლემის მაგვარი. ლაღი ხარ, იცინი, ერთობი, ცხელ ქვიშაში ფეხშიშველი ფრენბურთს თამაშობ …
ხელებგაშილი და თვალდახუჭული ნიავის საწინააღმდეგოდ ნელა რომ დადიხარ და გრძნობ როგორ ეფლობა ფეხი ქვიშაში…. სასიამოვნოდ რომ გეხამუშება… შენ კმაყოფილი ხარ ცხოვრებით. ისვენებ – ამ სიტყვის ყველაზე საუკეთესო შეგრძნებით.

შემოდგომა.
თითქოს გული გწყდება რომ ზაფხულის უქმე, მხიარული და სასიამოვნო დღეები მიილია. მაგრამ სიცოცხლით სავსე ხარ, ენერგიული განწყობით ხვდები წელიწადის ამ დროის დაწყებას. ზაფხულზეც სულ უფრო ნაკლებად გეფიქრება. გიყვარს შემოგდომა…
უბრუნდები შენთვის ჩვეულ გარემოს – ნაცნობ ქუჩებს, ნაცნობ ადგილებს. ხვდები მეგობრებს… საუბრობთ დასვენებისას გადახდენილ ისტორიებზე… საღამოს სკვერში სეირნობთ…
თავსზემოთ ოქროსფერი ფოთლები ფრიალებენ. მიწაც ოქროსფერია, ფოთლებით მოფენილი… ფოთლების შრიალი ისმის… შემოდგომის ნიავი წელზე ალერსით გეხვევა… გრძნობ ბუნებასთან უხილავ კავშირს. უცნაური გრძნობა ჟრუანტელივით დაგივლის მთელ ტანში. გიყვარს შემოდგომის თბილისი… თბილია…
საღამოს თითქოს სევდიან, დაღლილი მოხუცს გავს ქალაქი. მთელი ცხოვრება რომ გავლილი აქვს და წარსულზე ფიქრს მისცემია…
შენც ასე ჩაფიქრებული გადაჰყურებ ნარიყალადან სივრცეს. გეამაყება რომ სწორედ აქ დაიბადე…
მშვიდი, ბედნიერი სახე გაქვს, ჩაფიქრებული…

ზამთარი.
გიყვარს თოვლიანი ზამთარი. დეკემბრის ბოლო… წინასაახალწლო ფორიაქი… ღამით ფანჯარასთან იდაყვდაყრდნობილი რომ გასცქერი ცას… ფიფქის მოლოდინში… ფანჯარა შიგნიდან  იორთქლება… ცივა გარეთ… არაფრის ხმა ისმის… მშვიდი და მეოცნებე სახე გაქვს… ფიფქის მოლოდინში… ვეღარ ძლებ, თვალები გეხუჭება და იძინებ იქვე გაშლილ ფუმფულა ლოგინში…
დილით მკვეთრი სითეთრე გაღვიძებს… ფანჯრიდან სინათლე გაჭყიტებს… ნამძილარევი, თვალისმოფშვნეტით წევ ფარდას, იხედები ფანჯრიდან და სულ თეთრია ქუჩა… ეზო… ხეები… სახლის სახურავები… მშვიდად ითოვლება ქალაქი… ჩარბიხარ ეზოში… ფითქინა თოვლზე ნაკვალევს ტოვებ. გახარებული დაჰყურებ საკუთარ ნაფეხურებს… თვალებს ხუჭავ და სახეს ცისკენ ატრიალებ… გრძნობ როგორ ეშვება ფიფქები ლოყაზე, თვალებზე, ტუჩებზე… ბედნიერი ნელ-ნელა დგამ ნაბიჯებს. მხოლოდ თოვლის ხრაშუნი გესმის… მოწყვეტილი ხარ რეალობას…
შენ ყველაზე ბედნიერი ხარ იმ მომენტში…

გაზაფხული.
დილით უჩვეულოდ ადრე გეღვიძება. ლოგინში დიდხანს არ ჩერდები. მალევე იცვამ მსუბუქად, მოხდენილად. კოხტა ხარ კოპწია. ფერადი… სასიამოვნო მუსიკას რთავ და დღესაც იდეალური განწყობით იწყებ… ჩიტების ჭიკჭიკი მელოდიასთან ჰარმონიაში მოდის…
გაზაფხულდა!…
მთელი სხეულით გრძნობ მოუსვენრობას… თითქოს ირგვლივ ყველაფერი შენი სურვილის თანახმად ხდება.
სამყარომ გაიღვიძა. სასიამოვნოდ ახმაურდა. უდარდელი ხარ… ღიმილი არ გშორდება სახიდან, ბედნიერების ღიმილი…
სახლში რა გაგაჩერებს?! დაავლებ ჩანთას ხელს და გაშპები…
გადააბიჯებ ზღურბლს და  უსასრულო სივრცეში, შენ ერთი ბეწო,  თითქოს  მთელი არსით გადაეშვები… ჰაერში ნუშის სურნელია. მზეც ეშმაკურად დაგყურებს. ქუჩაში მომღიმარი სახეები თვალს გაყოლებენ… შორიდან ნაცნობებს ხელის ქნევით ესალმები… გიყვარს როდესაც შენ გარშემო თავს ყველა კარგად გრძნობს. გინდა ქალაქის ყველა კუთხე, ყველა ქუჩა, ყველა ეზო ფეხით შემოიარო… არასოდეს მოგბეზრდება უმისამართო ხეტიალი… ღამდება…
შენ კმაყოფილი სახით, სასიამოვნოდ დაღლილი მთაწმინდიდან დაჰყურებ თბილისს.
ხედავ როგორ ანათებს ღამის ქალაქი და თავს ბედნიერად თვლი რომ მისი ისტორიის ნაწილი ხარ.
ისევ იდაყვდაყრდნობილი ისევ მეოცნებე და მშვიდი სახით ტკბები ცხოვრებით…

p.s. როგორც წესი მსგავს პოსტებს არ ვწერ და ესეც პირველი გესტ პოსტია. ორმაგი დებიუტი მაქვს : )

By niksologi