როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი…   დავწერე ბოლო ბანალური სიტყვები და მივაგდე საწოლზე.

–მზადაა შედევრი? ღიმილით შემოვიდა ოთახში

–ოჰ შედევრი 🙂 კი დავამთავრე

–არ წამაკითხებ?

–ხომ იცი ისევ სიკვდილზეა… (არასდროს მოსწონდა როცა სიკვდილზე ვწერდი)

–ჰეფი ენდის კურსებზე არ გივლია შენ რა 🙂 ეს თქვა და ისე გადაიხარხარა მეც ამიყოლია… მიუხედავად იმისა,რომ სულ არ მეცინებოდა… ვრცლად

უკაცრავად,თქვენ ბავშვობა გჭირთ ანუ sweet childhood

თოვს.

ძლიერი ყინვა მაშინვე აწებებს თოვლის ჩამოცვენილ ფანტელებს ერთმანეთს… ჩემთვის უაზროდ მივაბოტებ ქუჩაში.ქურთუკი გახსნილი მაქვს,თმა–აწეწილი,მაგრამ არ მაინტერესებს… ვგრძნობ, როგორ მაკვირდებიან ქუჩაში (ყინვის გამო შეცოტავებული) ადამიანები,არც ეს მაინტერესებს… და საერთოდ ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით არა(ფერი) მაინტერესებს…  ამ დროს ყველაზე მშვიდი ვარ… ხასიათის შესაბამისი მუსიკა ბოლო ხმაზე გუგუნებს ყურებში და ვერც კი ვხვდები როგორ მიახლოვდება ნაცნობი სილუეტი წარსულიდან… მიღიმის,მეც დაბნეული ღიმილითვე ვპასუხობ და რამოდენიმე წუთის შემდეგ ვხვდები ვინც არის 🙂 ვრცლად