My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

მარტი

  მარტი მინდა.

ახლა ყველაზე მეტად მინდა იყოს მარტი.მას უყვარდა… მე ისევ იქ ვარ, იმ რამოდენიმე წლის წინ მომხდარ ამბავთან.არ ამომდის თავიდან.ზუსტად ისე მტკივა როგორც მაშინ,ზუსტად ისე მეწერინება, როგორც მაშინ.ზუსტად ისე მიძნელდება იქ ჩასვლა, როგორც მაშინ, იმ ამბიდან პირველად რომ მიწევდა…

და მოვიდა ეს ჩემი მარტიც… მეგონა რამე შეიცვლებოდა, მაგრამ არაფერი… ასე ველოდები ყოველ წელს,მაგრამ ისევ არაფერი… და მე მაინც ველოდები ღიმილით, ღიღინით… ტკივილით. არა და მარტი უნდა მძულდეს წესით. ყველაზე მარტო, საშინლად და გაუბედურებულად ამ დროს ვგრძნობ თავს (მგონი მაზოხისტი ვარ და ვერ ვხვდები:დ). ამბობენ არ არსებობს ბედნიერი ხელოვანიო.ნამდვილად არ ვარ ხელოვანი, მაგრამ არც ბედნიერი ვარ… ხო აი ასე უბრალოდ გადაჭრით, ვგრძნობ რომ არ არის ეს ბედნიერება, სადღაც სხვაგან და შორსაა… ვიღაცასთან არის ჩემი წილი  და არც ფიქრობს პატრონთან დაბრუნებას. ვერ ვხვდები უბრალოდ რატომ დავკარგე ამდენი საყვარელი ადამიანი ასეთ პატარა ასაკში და ასე მოკლე დროში :/ არც არავის აქვს ამაზე პასუხი და მეც ჩუმად ვარ.

 

 

 

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი…   დავწერე ბოლო ბანალური სიტყვები და მივაგდე საწოლზე.

–მზადაა შედევრი? ღიმილით შემოვიდა ოთახში

–ოჰ შედევრი 🙂 კი დავამთავრე

–არ წამაკითხებ?

–ხომ იცი ისევ სიკვდილზეა… (არასდროს მოსწონდა როცა სიკვდილზე ვწერდი)

–ჰეფი ენდის კურსებზე არ გივლია შენ რა 🙂 ეს თქვა და ისე გადაიხარხარა მეც ამიყოლია… მიუხედავად იმისა,რომ სულ არ მეცინებოდა… ვრცლად

ოთხი გემო ვნებიანი სეზონი

წაკითხვამდე აუცილებელია აბსოლუტურად ყველანაირი არასასიამოვნო შეგრძნებისგან თუ ფიქრისგან გათავისუფლება. რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი მინდა მიიღოთ ამ ნაწერიდან. მე  ჩემსას ვეცდები დანარჩენი კი თქვენთვის მომინდვია.

პოსტი ძალიან სპონტანურად, ბევრი ფიქრის გარეშე და ემოციაზე დაყრდნობით წელიწადის ოთხ დროზე იწერება.

ზაფხული.
ყველაზე ცხელი, ეგზოტიკური, დასვენების, გართობის და სიამოვნების მომნიჭებელი დრო. ზღვაზე, საღამოს, მზის ჩასვლისას, სანაპიროზე მებობრებთან ერთად სასიამოვნო მუსიკას უსმენ. ცივ სასმელს სვამ ან ნაყინი გაქვს…უდარდელი გარემო… არაფერი რომ არ არსებობს შენ გარშემო პრობლემის მაგვარი. ლაღი ხარ, იცინი, ერთობი, ცხელ ქვიშაში ფეხშიშველი ფრენბურთს თამაშობ …
ხელებგაშილი და თვალდახუჭული ნიავის საწინააღმდეგოდ ნელა რომ დადიხარ და გრძნობ როგორ ეფლობა ფეხი ქვიშაში…. სასიამოვნოდ რომ გეხამუშება… შენ კმაყოფილი ხარ ცხოვრებით. ისვენებ – ამ სიტყვის ყველაზე საუკეთესო შეგრძნებით.

შემოდგომა.
თითქოს გული გწყდება რომ ზაფხულის უქმე, მხიარული და სასიამოვნო დღეები მიილია. მაგრამ სიცოცხლით სავსე ხარ, ენერგიული განწყობით ხვდები წელიწადის ამ დროის დაწყებას. ზაფხულზეც სულ უფრო ნაკლებად გეფიქრება. გიყვარს შემოგდომა…
უბრუნდები შენთვის ჩვეულ გარემოს – ნაცნობ ქუჩებს, ნაცნობ ადგილებს. ხვდები მეგობრებს… საუბრობთ დასვენებისას გადახდენილ ისტორიებზე… საღამოს სკვერში სეირნობთ…
თავსზემოთ ოქროსფერი ფოთლები ფრიალებენ. მიწაც ოქროსფერია, ფოთლებით მოფენილი… ფოთლების შრიალი ისმის… შემოდგომის ნიავი წელზე ალერსით გეხვევა… გრძნობ ბუნებასთან უხილავ კავშირს. უცნაური გრძნობა ჟრუანტელივით დაგივლის მთელ ტანში. გიყვარს შემოდგომის თბილისი… თბილია…
საღამოს თითქოს სევდიან, დაღლილი მოხუცს გავს ქალაქი. მთელი ცხოვრება რომ გავლილი აქვს და წარსულზე ფიქრს მისცემია…
შენც ასე ჩაფიქრებული გადაჰყურებ ნარიყალადან სივრცეს. გეამაყება რომ სწორედ აქ დაიბადე…
მშვიდი, ბედნიერი სახე გაქვს, ჩაფიქრებული…

ზამთარი.
გიყვარს თოვლიანი ზამთარი. დეკემბრის ბოლო… წინასაახალწლო ფორიაქი… ღამით ფანჯარასთან იდაყვდაყრდნობილი რომ გასცქერი ცას… ფიფქის მოლოდინში… ფანჯარა შიგნიდან  იორთქლება… ცივა გარეთ… არაფრის ხმა ისმის… მშვიდი და მეოცნებე სახე გაქვს… ფიფქის მოლოდინში… ვეღარ ძლებ, თვალები გეხუჭება და იძინებ იქვე გაშლილ ფუმფულა ლოგინში…
დილით მკვეთრი სითეთრე გაღვიძებს… ფანჯრიდან სინათლე გაჭყიტებს… ნამძილარევი, თვალისმოფშვნეტით წევ ფარდას, იხედები ფანჯრიდან და სულ თეთრია ქუჩა… ეზო… ხეები… სახლის სახურავები… მშვიდად ითოვლება ქალაქი… ჩარბიხარ ეზოში… ფითქინა თოვლზე ნაკვალევს ტოვებ. გახარებული დაჰყურებ საკუთარ ნაფეხურებს… თვალებს ხუჭავ და სახეს ცისკენ ატრიალებ… გრძნობ როგორ ეშვება ფიფქები ლოყაზე, თვალებზე, ტუჩებზე… ბედნიერი ნელ-ნელა დგამ ნაბიჯებს. მხოლოდ თოვლის ხრაშუნი გესმის… მოწყვეტილი ხარ რეალობას…
შენ ყველაზე ბედნიერი ხარ იმ მომენტში…

გაზაფხული.
დილით უჩვეულოდ ადრე გეღვიძება. ლოგინში დიდხანს არ ჩერდები. მალევე იცვამ მსუბუქად, მოხდენილად. კოხტა ხარ კოპწია. ფერადი… სასიამოვნო მუსიკას რთავ და დღესაც იდეალური განწყობით იწყებ… ჩიტების ჭიკჭიკი მელოდიასთან ჰარმონიაში მოდის…
გაზაფხულდა!…
მთელი სხეულით გრძნობ მოუსვენრობას… თითქოს ირგვლივ ყველაფერი შენი სურვილის თანახმად ხდება.
სამყარომ გაიღვიძა. სასიამოვნოდ ახმაურდა. უდარდელი ხარ… ღიმილი არ გშორდება სახიდან, ბედნიერების ღიმილი…
სახლში რა გაგაჩერებს?! დაავლებ ჩანთას ხელს და გაშპები…
გადააბიჯებ ზღურბლს და  უსასრულო სივრცეში, შენ ერთი ბეწო,  თითქოს  მთელი არსით გადაეშვები… ჰაერში ნუშის სურნელია. მზეც ეშმაკურად დაგყურებს. ქუჩაში მომღიმარი სახეები თვალს გაყოლებენ… შორიდან ნაცნობებს ხელის ქნევით ესალმები… გიყვარს როდესაც შენ გარშემო თავს ყველა კარგად გრძნობს. გინდა ქალაქის ყველა კუთხე, ყველა ქუჩა, ყველა ეზო ფეხით შემოიარო… არასოდეს მოგბეზრდება უმისამართო ხეტიალი… ღამდება…
შენ კმაყოფილი სახით, სასიამოვნოდ დაღლილი მთაწმინდიდან დაჰყურებ თბილისს.
ხედავ როგორ ანათებს ღამის ქალაქი და თავს ბედნიერად თვლი რომ მისი ისტორიის ნაწილი ხარ.
ისევ იდაყვდაყრდნობილი ისევ მეოცნებე და მშვიდი სახით ტკბები ცხოვრებით…

p.s. როგორც წესი მსგავს პოსტებს არ ვწერ და ესეც პირველი გესტ პოსტია. ორმაგი დებიუტი მაქვს : )

By niksologi

უკაცრავად,თქვენ ბავშვობა გჭირთ ანუ sweet childhood

თოვს.

ძლიერი ყინვა მაშინვე აწებებს თოვლის ჩამოცვენილ ფანტელებს ერთმანეთს… ჩემთვის უაზროდ მივაბოტებ ქუჩაში.ქურთუკი გახსნილი მაქვს,თმა–აწეწილი,მაგრამ არ მაინტერესებს… ვგრძნობ, როგორ მაკვირდებიან ქუჩაში (ყინვის გამო შეცოტავებული) ადამიანები,არც ეს მაინტერესებს… და საერთოდ ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით არა(ფერი) მაინტერესებს…  ამ დროს ყველაზე მშვიდი ვარ… ხასიათის შესაბამისი მუსიკა ბოლო ხმაზე გუგუნებს ყურებში და ვერც კი ვხვდები როგორ მიახლოვდება ნაცნობი სილუეტი წარსულიდან… მიღიმის,მეც დაბნეული ღიმილითვე ვპასუხობ და რამოდენიმე წუთის შემდეგ ვხვდები ვინც არის 🙂 ვრცლად

აღარ მინდა ფიქრი !

   არ ვიცი როდის დავიწყე ამაზე,მაგრამ ფაქტია “მეფიქრებოდა” ქვეცნობიერად(ალბათ სიკვდილზე ფიქრის პარალელურად:დ)… სიცოცხლე  წყვდიადით მოცული “რაღაც” მგონია(ვერა და ვერ გავარკვიე რა არის ეს “რაღაც”), არ იცი, საიდან მოდის,სად მიდის, საერთოდ  სად არის თავი და ბოლო… (იმის მაგივრად რომ ახლა ავდგე ამ წყეული ლეპტოპიდან და ანატომია ვიმეცადინო,მორიგ კრეტინობას ვწერ და თან სინდისი არც კი მაწუხებს :დ  )

არ ვიცი რას და როგორ ფიქრობენ სხვები,ან საერთოდ ფიქრობენ თუ არა ამ თემაზე,მაგრამ რატომღაც დარწმუნებული ვარ,რომ ადრე თუ გვიან ყველა,განურჩევლად სქესის, სოციალური თუ ეკონომიკური მდგომარეობის,კანის ფერის და სხვა ბევრი ასეთი კრეტინული ვითომდა “განსხვავების” მიუხედავად  მაინც ფიქრობს სიცოცხლეზე,თუ სიკვდილზე… მგონია რომ ეს ორი “რაღაც” არ არსებობს ერთმანეთის გარეშე…  ერთადერთი რაც ვიცი ისაა,რომ სიკვდილი ლოგიკური დასასრულია იმისა რასაც ჩვენ სიცოცხლეს ვეძახით,რომელიც ასე აშინებს და თრგუნავს ადამიანს… არ მინდა რაღაც ვითომდა “ფილოსოფიური აბდაუბდა” გამომივიდეს არა და ასე გამოდის :დ

შემჭკნარ,გაყვითლებულ,ტალახიან ფოთლებს ჰგავს სიცოცხლე… აივანზე გასულს თვალს მჭრის თეთრი, ქათქათა თოვლი… დაკვირვებიხართ თუ როგორ ფარავს, ნიღბავს ამ “სიბინძურეს”  ?ალბათ ამიტომ მიყვარს ზამთარი და თოვლი ასე ძალიან.ჩვენ – “ადამიანებს” ხომ ასე ძალიან გვიყვარს,გვახარებს და გვახალისებს ეს ლამაზი ფასადები.არ ვიცი შეესაბამება თუ არა სიმართლეს ის “მაღალფარდოვანი” , “ზე-ამაღლებული” გამონათქვამები თუ რაღაც “სიბრძნეები”,რომლებსაც ცხოვრებისა და საერთოდ სიცოცხლის დასახასიათებლად ხშირად ვიყენებთ, მაგრამ ფაქტია ცხოვრება არც ისე “მშვენიერია” , არ ვიცი რამდენად გვინგრევს ცხოვრება ოცნებებს,ისე  ამას  ისე კარგად აკეთებს,რომ ესეც კი მშვენიერიაო ამბობენ<< არც ესაა ისე სარწმუნო…და საერთოდ როცა ამ “რაღაცაზე” ვფიქრობ ბევრი “არ ვიცი” მიგროვდება… ბევრი პასუხგაუცემელი კითხვა…

სიცოცხე საჩუქარია! ვიღაცისგან ნაჩუქარი, მაგრამ მთელი სიცოცხლე იმას ვფიქრობთ ვინ გაგვიკეთა ასეთი საჩუქარი ამ ფიქრში საჩუქარიც ქრება და ვრჩებით მხოლოდ ცივ ქვაზე გამოხატული პორტრეტები !  ხო და აღარ მინდა ფიქრი !

უ-აზრობა №7438635…

-როგორ ხარ?

-ჩემთვის თუ სხვებისთვის?

-სხვებისთვის.

-შეუიარაღებელი თვალით გადასარევად. “როგორ ხარ?” “კარგად შეეეეეენ”? დაახლოებით ასე რაა…

– ვერ ხარ, რაღაცნაირად, არა შენებურად. რა გჭირს, ხომ იცი კარგად გიცნობ.

-არ მიყვარს ხომ იცი, ეს გიცნობ,მიცნობ. ჩემს ფეხებს მიცნობ.აზრზე არ ხარ არა!

-თემა ნუ გადაგაქვს. რა გჭირს?

-რა მჭირს და გული მტკივა და ძვლები მტკივა კიდევ, ოღონდ შენებურად არ დამცინო როგორც იცი ხოლმე:D

-))რაო რა მტკივა ძვლებიო?))) და რამ მიგიყვანა აქამდე?

-რამ და არ ვიცოდი “აქამდე” თუ მოვიდოდი.

-შენ ხომ ჭკვიანი, ძლიერი გოგო ხარ?

-მაგას მაინცდამაინც ნუ დაიჯერებ.

-ასე ხომ არ იქნები?

-დროს ვერ ვახვევ. უმოქმედობა!

-რას აპირებ?

– ვეღარაფერს ვერ ვაპირებ.

-“ვეღარაფერამდე” რა გააკეთე რომ?

-ვერაფერი.

-როდემდე უნდა გქონდეს “ფეხებზე მკიდიას” იმიჯი. ფანტაზიამ ვერ გაგიქაჩა თუ რატომ?

-არ ვიყავი დარწმუნებული…თუ უნდოდა…

-ახლა დარწმუნდი რომ უნდოდა? ან რა უნდოდა, ან ვის?

-აუ კარგიიი რააა დამღალე!

-იცის ვინმემ ასე რომ ხარ? არ მომწონხარ, ვერ გიტან ასეთს.

-კი მაგრამ ვერ გამოვთქვავ, ვერ ვხსნი, ან რა მოვყვე, მოკლედ, ვერ გადმოვცემ ისე როგორც მინდა…

– შენ თვითონ იცი?

-კი.

-რა?

-მტკივა.

-ეგ უკვე მითხარი… და მაინც რა?

– უმოქმედობა, უმისობა, უემოციობა, უ-აზრობა, უ…უ…უ… 🙂 !

– გაურკვევლად ლაპარაკობ რა,როგორც ყოველთვის

– სხვანაირად არ შემიძლია…

– მოგენატრა?

– მხოლოდ სიმღერა მასთან ერთად აივანზე და კიდევ… მისი სუნამო…

– მას შემდეგ აღარ გიმღერია,ვიცი! მოგენატრა!

– …