CO(LD)OL :)

    მცივა.

არა ახლა რამე წამხატვრულო ჩანახატის დაწერას არ ვაპირებ :დ მართლა ძალიან მცივა. აგიხსნით რაში იყო საქმე. მოკლედ, რა თქმა უნდა ჩემი “დალაგებულობის” ამბავი ცნობილია მკითხველისთვის 🙂 ხო და ამ “დალაგებული” აზრების წყალობით აღმოვჩნდი საღამოს ათ საათზე, მდინარეზე ლაგოდეხის ნაკრძალში. მოგეხსენებათ მთის მდინარე პაპანაქება სიცხეშიც კი საკმაოდ ცივია, მე კი იმ იმედით ავედი, რომ საღამოს შედარებით თბილი დამხვდებოდა. მაგრამ, ნურას უკაცრავად(ვერ მოგართვით :მიშა: :დ), დედაბუნებამ სასტიკად გამწირა, დამჩაგრა და დამცინა 😀  სიბნელის გამო ვერაფერს ვარჩევდი ტყეში. თავიდან ჩემ მეგობარს შეეშინდა, მაგრამ მოგვიანებით უკუ აგდო თავისი ადამიანური სისუსტეები და გმირულად გამომყვა უკან.როგორც იქნა მივაღწიეთ მდინარეს.წყალი იყო საოცრად ცივი, გაყინული.აი სიტყვებით ვერ ავხსნი ისეთი. თავიდან, ჩვენი ერთი ხმამაღალი შეკივლებისა, მალე შევეჩვიეთ წყალს და სასიამოვნოც კი გახდა.ასე კარგად არასდროს მიჭყუმპალავია,მართლაც რაღაც ძალიან კარგი იყო. აი რუსები რომ იტყვიან საოცარი

ზუსტად ამ ადგილას არ მიბანავია,მაგრამ ისიც ასეთია რა 🙂

მზერით “კრუუუტა”-ო ისე დამემართა… ძალიან მაგარი იყო… საოცრება… ხო სულ დამავიწყდა ბითლზის მთელი ფლეილისტი ვიმღერეთ ბოლო ხმაზე… თან ჩემი დაქალი აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს ვინმე არ დაგვადგეს ამხელა ხმაზე,რომ ვჯღნავითო :დ საკმაოდ დიდხანს გაგრძელდა ეს სიამოვნება 🙂 ბოლოს როგორც იქნა მივხვდით, რომ სხეულის ვერცერთ ნაწილს ვგრძნობდით და უკან დაბრუნება ვარჩიეთ… მეგობარი საკმაოდ ახლოს ცხოვრობს ტყესთან და მისთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა სველი წამოტანტალება (არაფერი წაგვიღია პირსახოცის და გამოსაცვლელის მსგავსი :დ ტანსაცმლის შიგნით საცურაო კოსწწწიუმები გვეცვა და მერე პირდაპირ კაბები ჩამოვიკვეხეთ :დ).მე კი თითქმის მთელი “ქალაქის” გადაჭრა დამჭირდა სახლში მისაღწევად. ხალხის რეაქციას ჩემ გაწუწულ ტანსაცმელზე და თმაზე აღარ აღვწერ :დ ახლა კი როგორც იქნა მოვაღწიე სახლში, დაღლილი, ცოტა შეციებული (სასიამოვნოდ), ცხელი, ქაფქაფა ყავის ჭიქით ხელში ვწერ ამ უაზრო პოსტს და გიზიარებთ  უაზრო განცდებს.

პ.ს. სიყვარულით და ზაფხულის სასიამოვნოდ გატარების იმედით აღვსილი თქვენი Butterfly 🙂