ბებო

ვზივარ ყველაზე უაზრო , უინტერესო ლექციაზე, გაყინულ აუდიტორიაში და ყველაფერზე ვფიქრობ დაავადების პრევენციის და ცხოვრების ჯანსაღი წესის გარდა. საერთოდ არაფერ შუაშია ასეთი შესავალი, მაგრამ მსმენია ნამდვილი მწერალი უცილობლად გარემოს აღწერით იწყებს თავის ნაწარმოებსო. შევეცადე “ნამდვილი მწერალივით” დამეწყო.

გათოშილს, ბებოს იმერული ოდა და აგიზგიზებული ბუხარი მენატრება. ფიქრს, უკვე მეათასედ მაწყვეტინებს კარის ჭრიალი და დაგვიანებით შემოსული კურსელის ფხაკუნი. ვცდილობ ყურადღება მოვადუნო და ისევ ოდაზე, იმ სითბოზე ვიფიქრო ბებოს გულში ჩაკვრისას, რომ ვგრძნობ ხოლმე. მისი ბუთქუნა, ტკბილი ხელებით გაკეთებული მჭადის და მწვანე ლობიოს სუნი ახლაც ცხვირში მიღიტინებს.

ლექტორის ხმამაღლა ამოგმინვა და ფიქრის გაწყვეტა ერთი იყო. ვეღარ მოვუყარე მოგონებებს თავი. ფანჯრიდან ხმაურიანი, მტვრიანი, უღიმღამო ქუჩა მოჩანს და ამ დროს უფრო მიმძაფრდება ბებოს ეზოში ამობიბინებულ კოინდარზე წამოკოტრიალების სურვილი. მენატრება მდინარის ხმა, სიჩუმეს რომ მირღვევდა , წიგნის კითხვას მაწყვეტინებდა და საჭყუმპალაოდ მიხმობდა. მენატრება ჩემი ძმის დაჭერილი თევზი რომელსაც არცერთი ვჭამდით 🙂

ბებო სკოლაში ფიზიკას ასწავლიდა. ისეთი მკაცრი ყოფილა ბავშვებს სახლშიც “მონსტრი” ეგონათ. თუმცა ჩვენთან სულ სხვანაირი იყო, აი ისეთი, ნამდვილი ბებო 🙂 არასდროს ავიწყდებოდა სკოლიდან წამოსულს გზად “ბულკების” ყიდვა. არასდროს ავიწყდებოდა ოთხშაბათობით სოფლის ცენტრში გამართულ ბაზრობაზე წასულს აუცილებლად რა უნდა მოეტანა პირის ჩასატკბარუნებლად.

მენატრება იმ ნარდის ქვების ხმა ბებო და ერეკლე გამუდმებით რომ აგორებდნენ. ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ ჩემი ძმა თუ არ ეთამაშებოდა ის მაინც თავისთვის მარტო თამაშობდა 🙂 მდინარეზე გაქცეულებს უკან გვაბრუნებდა ქუდის დასაფარებლად.

მენატრება მისი შერექმეული და ათასგვარად გადაპრანჭული ჩემი სახელი თიკო-თაკო-თაკუნა. ჰო სამივეს მიყოლებით ერთროულად მეძახდა  ჩემი ბებიტიტო 🙂

წყეული, ჩაუფიქრებელი სურვილი

     გარეცხეთ ვინმემ ჩემი გონება ფიქრებისგან.
ამოქოლეთ კარი, აი ის, უმისობას რომ გავუღე (მგონი სიმღერიდანაა).მოიყვანეთ შემოდგომა, მხოლოდ მასთან ერთად, ცარიელი არ მინდა. დაწვით ნივთები, არც ისინი ვარგა უმისოდ(ჩემსავით). არ მინდა ვუყურო თოვას მის გარეშე, არც ჩაის დალევა მინდა მარტო, არ მინდა ახალი წლის სუფრასთან მხოლოდ სამნი ვისხდეთ. არ მინდა მზე, მთვარე, კიდევ მილიონობით ვარსკვლავი და გალაქტიკა იყოს ის, მინდა რეალურად ვხედავდე, ვეხებოდე, მისი ხმა მესმოდეს და ძველებურად მე ვუწესრიგებდე ფრჩხილებს.
მუდამ იმ მატარებლის მოლოდინში ვიქნები, რომელიც მასთან მიმიყვანს (აი ესეც სადღაც გაგონილი ფრაზაა მგონი). სულ მოვიშალე, სხეულიც ლიანდაგში ჩაწოლას ლამობს. ფურცელსაც ვეღარ ვუზიარებ გრძნობებს, ფიქრებს.
მერამდენედ ვფიქრობ ამ ტკივილის კარიც გამოვხურო. (იმდენი კარი გაჩნდა, რომ სათვალავიც ამერია და მგონი ტავტოლოგიაც გაიპარა ჩანახატში). წყეული სიმღერები რომ არა, არასდროს მომივიდოდა ასეთი წინადადებები თავში აზრად.
დაბადების დღეს ან ახალ წელს, რომ სურვილებს იფიქრებენ, მგონი არასდროს ჩამიფიქრებია ჩემი და ჩემი ოჯახის ჯანმრთელობა, ზედმეტად ახალგაზრდები მეგონა ვიყავით და არ იყო საჭირო იმის ჩაფიქრება რაც ისედაც გვქონდა. ამაში, რომ ვცდებოდი ფაქტია, არა და უკან რომ დროის დაბრუნება შემეძლოს.
უკან, რომ შემეძლოს… რამდენ გამწარებულ ადამიანს უთქვამს ასე, მეც მათ რიცხვში ვარ ალბათ. არ დავიწყებ იმის მტკიცებას ვის მეტად უჭირს და ტკივა, მე თუ სხვას. უაზრობაა…
ის ვიცი, რომ ჩემი ყოველდღიურობა, არშემდგარი ბედნიერება და დაუსრულებელი მელოდიაა. მხოლოდ ჩემი “ერო” , მე კი მისი “თათო”…
სხვა რა გითხრათ, ვცდილობთ “კარგად” ვიყოთ, ვცდილობთ…

pain

 pain      ზაფხულის მდუღარე დღე გაიყინა, გაითოშა და გაქვავდა… ახლა მივხვდი რას ნიშნავს დროის გაჩერება. ჯერ სიცხელემ გადამიარა,მახსოვს გიჟვით გავიქეცი (თუმცა ბოლოსართი “ვით” აქ სრულებით ზედმეტია). მერე აღარაფერი… უფრო სწორად დედაჩემის გიჟი თვალები და მამაჩემის ჩახუტება იყო. მახსოვს ორი დღის წინ მომღიმარი და ახლა გაქვავებულ-გაცივებული ჩემი სამუდამო ტკივილი და სიყვარული. მეგონა სამი წლის წინ, მეგობრების დაკარგვით გამოწვეულ ტკივილს არაფერი შეცვლიდა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ, ახლა საერთოდ აღარ ვფიქრობ…

       16 წლის თითქმის 2 მეტრი იყო უკვე… კედელზე ახლაც ემჩნევა წლების წინ მონიშნული მისი “სიმაღლეები”. მისი ხმელი მხრები და ცივი შუბლი არასდროს ამოიშლება მეხსიერებიდან.deppress ყურებამდე ატანილი ღიმილი და როგორც მე ვეძახდი “64 კბილიანი კრეჭვა”… ბავშვური, თოთო, ნაზი კანი და ლამაზი ფორმის წარბი. არა, იმიტომ კი არა, რომ ჩემია, მართლა ასეთია (მიჭირს მასზე წარსულში საუბარი).

    არ ვიცი რა იქნება, ახლა მხოლოდ ის ვიცი, რომ ველოდები, დაუსრულებლად ველოდები ხმელი, მაღალი სილუეტის გამოჩენას, ველოდები, რომ ეს სილუეტი “თათოს” დამიძახებს…

     ახლა ყველაზე ძლიერი ვარ მსოფლიოში,  აღარც კი ვტირი…

     ახლა სრულ ჭკუაზე, რომ არ ვარ ფაქტია!

აღარ

    პირველად ხელებზე შევხედე, მერე მხრებზე… წამწამებზე და ბოლოს ტუჩებზე. გრძელი თითები ისეთი თხელი და ლამაზი ჰქონდა, რომ ახლაც ვერ ამოვიგდე ის კადრი მეხსიერებიდან. მაღალი, ხმელი და ისეთი მხრები (ბეჭები) აქვს მე რომ მიყვარს ^^ მწვანე თვალები და ბრაზიანი გამოხედვა… არა და სულაც არ არის ბრაზიანი.წვრილი პატარა ტუჩები და ოდნავ მოშვებული წვერი…დაბალი ტონალობის ხმა და დინჯი საუბარი…

     ღრმად ამოვისუნთქე და გადავკოცნე, ისევ ის სურნელი… ვიცოდი უაზროდ მელაპარაკებოდა და იმას არ ამბობდა რასაც ფიქრობდა, არც მე მიკითხავს, ვიცოდი რაღაც ცუდი იყო. წავალო მითხრა, არ მინდოდა გაშვება, სახლში ავედით ყავის დასალევად. შევამჩნიე ნერვიულად სვამდა და უხერხული გრძნობებისგან გასათავისუფლებლად რაღაც იდიოტურ შოუზე იღიმებოდა… ბოლოს წასვლა გადაწყვიტა, ყოყმანე(ო)ბდა, გავუადვილე გადაწყვეტილების მიღება და წასვლა ვთხოვე 🙂 ვიცოდი ასე აჯობებდა ორივესთვის…

   ჰო და წავიდა… მას შემდეგ აღარ გამოჩენილა,არც მინდა… ვიცი ადრე თუ გვიან ისევ ისე მოვა როგორც დღეს, მაგრამ უკვე მართლა ძალიან გვიან იქნება, აი ისე გვიან ის ფრაზაც, რომ აღარაფერს შველის – “სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს”-ო. მოვა და ვიცი ისევ ის აზრები შეაწუხებს რაც დღეს… აღარ მინდა წელიწადშ ერთხელ მისი გამოჩენის შემდეგ ისე განადგურებულად ვიგრძნო თავი,როგორც არასდროს, აღარ მინდა ის დღე როცა მას ვნახავ, თეთრი,უძილო ღამით დასრულდეს, აღარ მინდა ჩემზე მცდარი წარმოდგენები ჰქონდეს, და კიდევ ათასი აღარ…

   ისევ ღრმად ამოვისუნთქე და უკვე აღარ ველოდები…

My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

ლინდა – პოლ მაკარტნის ტრაგიკული სიყვარული

  ლინდა ლუის ისთმენ მაკარტნი(Linda Louise Easten McCartney) დაიბადა 1941 წლის 24 სექტემბერს ნიუ-იორკში.იყო ფოტოგრაფი, მუსიკოსი და ცხოველთა უფლებების დამცველი.მისი მშობლები  Lee Eastman და Louise Sara Lindner Eastman. ჰყავდა ერთი უფროსი ძმა ჯონი და ორი უმცროსი და ლაურა და ლუისი.

   1969 წელს ის ცოლად გაჰყვა პოლ მაკარტნის და მოგვიანებით შეუერთდა მის მუსიკალურ ბენდს wings. ამავე წელს პოლმა შვილად აღიარა ლინდას შვილი,რომელიც მას პირველ ქორწინებაში ჰყავდა John See-სგან.მაკარტნებს ჰყავდათ სამი შვილი :  Mary Anna, Stella Nina და James Louis. 1997 წელს პოლ მაკარტნის რაინდად კურთხევის შემდეგ ლინდა გახდა ლედი ლინდა.

   ლინდას ეკუთვნის რამოდენიმე ვეგეტარიანული კერძების წიგნი და დაარსებული ჰქონდა კომპანია  Linda McCartney Foods. იგი იყო გაზეთის Town & Country-ს არაოფიციალური ფოტოგრაფი.ასევე ის იღებდა ფოტოებს ჟურნალ The Rolling Stones-სთვის.მის ობიექტივში ხვდებოდნენ ისეთი ვარსკვლავები,როგორებიც არიან : არეტა ფრანკლინი , ჯიმი ჰენდრიქსი, ბობ დილანი, ერიკ კლაპტონი, ზე დორს, ზე ენიმალს, ჯონ ლენონი, ნეილ იანგი და სხვა. ის იყო პირველი ქალი ფოტოგრაფი,რომლის ფოტოც მოხვდა როლინგ სთოუნზის გარეკანზე (1968 წლის 11 მაისი).მოგვიანდებით მისი ფოტოები გამოფენილი იყო მსოფლიოს 50-ზე მეტ საერთაშორისო გალერეაში.მას ეკუთვნის ასევე ფოტო, რომელზეც მაიკლ ჯექსონი და პოლ მაკარტნი არიან გამოსახულნი, ეს ფოტო მათი ცნობილი სიმღერის “The Girl Is Mine”-ის გარეკანი გახდა.

  რომ არა ლინდა, პოლი ვერც კი გადაიტანდა იმ კრიზისს,რომელიც ბითლზის დაშლით და მეგობრების დაკარგვით იყო გამოწვეული თუმცა მალე მათ კიდევ უფრო საშინელი ამბავი გაიგეს.1995 წელს ლინდას დაუდგინეს მკერდის კიბო, მისი მდგომარეობა მალევე გაუარესდა და კიბოს მეტასტაზები ღვიძლზეც გავრცელდა. სამწუხაროდ მკურნალობა არაეფექტური აღმოჩნდა.პოლის პოლო სიტყვები ლინდასადმი იყო :  “You’re up on your beautiful Appaloosa stallion. It’s a fine spring day. We’re riding through the woods. The bluebells are all out, and the sky is clear-blue”.

  ლინდა გარდაიცვალა 1998 წლის 17 აპრილს 56 წლის ასაკში.მისი სურვილი იყო,რომ კრემაცია ჩაეტარებინათ სხეულისთვის და ფერფლი მათი რანჩოს (რომელიც არიზონაში ჰქონდათ) მიდამოებში მიმოეფანტათ. ვრცლად

მარტი

  მარტი მინდა.

ახლა ყველაზე მეტად მინდა იყოს მარტი.მას უყვარდა… მე ისევ იქ ვარ, იმ რამოდენიმე წლის წინ მომხდარ ამბავთან.არ ამომდის თავიდან.ზუსტად ისე მტკივა როგორც მაშინ,ზუსტად ისე მეწერინება, როგორც მაშინ.ზუსტად ისე მიძნელდება იქ ჩასვლა, როგორც მაშინ, იმ ამბიდან პირველად რომ მიწევდა…

და მოვიდა ეს ჩემი მარტიც… მეგონა რამე შეიცვლებოდა, მაგრამ არაფერი… ასე ველოდები ყოველ წელს,მაგრამ ისევ არაფერი… და მე მაინც ველოდები ღიმილით, ღიღინით… ტკივილით. არა და მარტი უნდა მძულდეს წესით. ყველაზე მარტო, საშინლად და გაუბედურებულად ამ დროს ვგრძნობ თავს (მგონი მაზოხისტი ვარ და ვერ ვხვდები:დ). ამბობენ არ არსებობს ბედნიერი ხელოვანიო.ნამდვილად არ ვარ ხელოვანი, მაგრამ არც ბედნიერი ვარ… ხო აი ასე უბრალოდ გადაჭრით, ვგრძნობ რომ არ არის ეს ბედნიერება, სადღაც სხვაგან და შორსაა… ვიღაცასთან არის ჩემი წილი  და არც ფიქრობს პატრონთან დაბრუნებას. ვერ ვხვდები უბრალოდ რატომ დავკარგე ამდენი საყვარელი ადამიანი ასეთ პატარა ასაკში და ასე მოკლე დროში :/ არც არავის აქვს ამაზე პასუხი და მეც ჩუმად ვარ.