sit on the lemon tree

გამოცდების დამთავრების შემდეგ ასე ორი დღე ვისიამოვნე ე.წ. თავისუფლებით თუ არდადეგებით თუ რაცაა… აიიი მას შემდეგ კი ჩავეშვი უსაქმურობის და მოწყენილობის მორევში…არ ვიცი შეიძლება ბევრისთვის ეს უსაქმურობა სულაც არაა,მაგრამ ჩემთვის აშკარად არ არის საკმარისი…ასე მგონია საერთოდ ვეღარ ვაზროვნებ.არ მინდა lemon tree-ზე ყოფნა ჯდომა თუ რაცაა.მოკლედ ჩემი ერთი უსაქმური და უფერული დღე ასეთია:    დილა იწყება რვა საათზე(არა და ხუთი ექვსისკენ ვიძინებ…შემდეგ ვიღებ ლეპტოპს და რა თქმა უნდა ვხსნი ყველაფერს რაც კი გამაჩნია :დ….. არაფერი განსაკუთრებული.ფაქ ვამბობ და მოვისვრი :დ შემდეგ ვფურცლავ ალან პოს–ვკითხულობ მანამ სანამ ფილმები არ მომარაგდება საკმაო რაოდენობით… შემდეგ ნებას ვიბოძებ და ვდგები… :დ აი ფილმებიც მზადაა… და ზედმიწევნით,თვალისდაუხამხამებლად(ერთი სიტყვა?:დ) ვუყურებ 5–6 ფილმს :დ:დ:დ უკვე საღამოა,არც ისე თბილად ვიმოსები და გარეთ ფიუ–ფიტ :დ ცოტახანს დავბოდიალებ,ვხვდები ერთ–ორ მონატრებულ მეგობარს და მერე ისევ ვუბრუნდები სახლში ჩემს ლეპტოპს და ფილმებს…ვატყობ უკვე თვალები მტკივა,ვეღარ ვაზროვნებ ამდენი დრამის,ჰორორის და ათასი უწი–პუწის შემდეგ… ვატყობ რომ სულაც აღარ მსიამოვნებს უსაქმურობა და ვწყევლი იმ პოსტს გამოცდებზე რომ შევთითხნე :დ:დ:დ აღარ მინდა  რაა,აღარ მინდა  sit on the lemon tree 😀 მალე ყველაფერი შეიცვლება,ისე კაცმა როგორ უნდა ინატროს ერთი–ორი საგნის “შეტენვა”,გავერთობოდი მაინც :დ:დ:დ მოკლედ მგონი ბოლო მოეღება მალე უსაქმურობას და სიბორინგეს და მერე ნახეთ თქვენ ჩემი წუწუნი სამეცადინოს რაოდენობასთან დაკავშირებით… მაგრამ ლიმ(ო)ნის ხე მაინც აღარ მომიშლის ნერვებს :დ

ამას მე ვჯღნავი :დ აი რა იცის კიდევ უსაქმურობამ,უაზრო ფეიჯების შექმნის არ იყოს :დ