დარჩი

მე ვკვდები,
ყოველ დილით ვკვდები,
ყოველი ამოსუნთქვისას ვკვდები.
იმიტომ, რომ…

შენ აღარ ხარ

შენ აქ არ ხარ,

შენ ჩემთან არ ხარ,

შენ ჩემი აღარ ხარ.

და მე მენატრები,

მარტივად,   მენატრები

ავდარში მენატრები,

არა – დარშიც ძალიან მენატრები.

pain

 pain      ზაფხულის მდუღარე დღე გაიყინა, გაითოშა და გაქვავდა… ახლა მივხვდი რას ნიშნავს დროის გაჩერება. ჯერ სიცხელემ გადამიარა,მახსოვს გიჟვით გავიქეცი (თუმცა ბოლოსართი “ვით” აქ სრულებით ზედმეტია). მერე აღარაფერი… უფრო სწორად დედაჩემის გიჟი თვალები და მამაჩემის ჩახუტება იყო. მახსოვს ორი დღის წინ მომღიმარი და ახლა გაქვავებულ-გაცივებული ჩემი სამუდამო ტკივილი და სიყვარული. მეგონა სამი წლის წინ, მეგობრების დაკარგვით გამოწვეულ ტკივილს არაფერი შეცვლიდა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ, ახლა საერთოდ აღარ ვფიქრობ…

       16 წლის თითქმის 2 მეტრი იყო უკვე… კედელზე ახლაც ემჩნევა წლების წინ მონიშნული მისი “სიმაღლეები”. მისი ხმელი მხრები და ცივი შუბლი არასდროს ამოიშლება მეხსიერებიდან.deppress ყურებამდე ატანილი ღიმილი და როგორც მე ვეძახდი “64 კბილიანი კრეჭვა”… ბავშვური, თოთო, ნაზი კანი და ლამაზი ფორმის წარბი. არა, იმიტომ კი არა, რომ ჩემია, მართლა ასეთია (მიჭირს მასზე წარსულში საუბარი).

    არ ვიცი რა იქნება, ახლა მხოლოდ ის ვიცი, რომ ველოდები, დაუსრულებლად ველოდები ხმელი, მაღალი სილუეტის გამოჩენას, ველოდები, რომ ეს სილუეტი “თათოს” დამიძახებს…

     ახლა ყველაზე ძლიერი ვარ მსოფლიოში,  აღარც კი ვტირი…

     ახლა სრულ ჭკუაზე, რომ არ ვარ ფაქტია!

My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

პირველად იყო… და იქმნა ?!

       მსოფლმხედველობა არის იდეათა და შეხედულებათა სისტემა სამყაროზე,მასში ადამიანის ადგილსა და  ურთიერთდამოკიდებულებაზე.სწორედ ეს კითხვაა ასე,რომ სტანჯავს და აწუხებს კაცობრიობას.

     ფილოსოფია არის მეცნიერება სამყაროს შესახებ,იგი არის მსოფლმხედველობა,მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს,რომ თითქოს მარტო ფილოსოფია იყოს მსოფლმხედველობა.ყოველი ფილოსოფია მსოფლმხედველობაა,მაგრამ არა ყოველი მსოფლმხედველობა არის ფილოსოფია(გარდა ფილოსოფიური მსოფლმხედველობისა).

მსოფლმხედველობის კერძო საახები არსებობს :ფილოსოფიური, მითოლოგიური და რელიგიური. მითოლოგიური და რელიგიური ფილოსოფიური მსოფლმხედველობისგან იმით განსხვავდებიან, რომ არ წარმოადგენენ იდეათა და მშეხედულებათა მწყობრ მეცნიერულ სისტემას. ყოველი მათგანი სამყაროს შექმნას სხვადასხვაგვარად განიხილავს.

მითოლოგიური : თავდაპირველად იყო წყალი და წყვდიადი(ქაოსი), მიწა და ცა.  ადამიანი ღმერთის მიერ არის შექმნილი და მისი ბედი კი  წინასწარაა განსაზღვრული(ბედის ფატალური გარდაუვალობა).მისი წარმოდგენა არ სცილდება მითის(ზღაპრის) დონეს.

რელიგიური : ამ მსოფლმხედველობის თავისებურება ისაა, რომ იგი რელიგიურ წარმოდგენას გვიქმნის სამყაროზე.აქ ჩვენ „წარმოდგენას“ იმიტომ ვუსვამთ ხაზს, რომ რელიგიური მსოფლმხედველობა ეყრდნობა რწმენას და არა ცოდნას, „მწამს,რადგან აბსურდია“ , – ამბობდა პირველი საუკუნის თეოლოგი ტერტულიანე,რითაც იგი ხაზს უსვამდა იმას, რომ რელიგიის სფერო რწმენის სფეროა.

ფილოსოფიური : ის არის იდეათა და შეხედულებათა მწყობრი  სისტემა სამყაროზე.იგი ეფუძნება მეცნიერულ ცოდნას,ამიტომ მთავარი განსხვავება რელიგიურსა და ფილოსოფიურს შორის იგივეა, რაც რელიგიურ რწმენასა და მეცნიერულ ცოდნას შორის. ფილოსოფიური მსოფლმხედველობა ორი სახისაა : იდეალისტური და მატერიალისტური. იდეალისტური თითქმის ყველა საკითხში ეთანხმება რელიგიას, პირველ რიგში კი სამყაროს წარმოშობის საკითხში.მატერიალისტურის მიხედვით სამყარო არავის მიერაა შექმნილი.იგი მარადიულად არსებულია.ამ მსოფლმხედველობის მიხედვით დასაბამიდან არსებობდა  მატერია და მისი მოძრაობა.შესაბამისად, კითხვა : ვინ შექმნა სამყარო? სრულიად უადგილო და ზედმეტია.ამას არ ეთანხმება იდეალისტური და მით უმეტეს რელიგიური მსოფლმხედველობა,რომლის პოზიცია სამყაროს წარმოშობის შესახებ კარგად მოგვეხსენება ყველას.

  ათეისტს შეუძლია დასვას კითხვა : კი,მაგრამ თვითონ ღმერთს  ვინ ქმნის ? მატერიალისტები სამყაროს ღმერთის მიერ შექმნის წინააღმდეგ გამოდიან,ღმერთისაგან სამყაროს შექმნას იმიტომ არ ეთანხმებიან, რომ უჭირთ იმის დაჯერება რასაც თვალით ვერ ხედავენ,თუნდაც სამყაროს შექმნას.მათი მსჯელობა დაახლოებით ასეთია : მე არ მინახავს,როგორ შექმნა ღმერთმა სამყარო,როგორ აქცია წყალი ღვინოდ და ა.შ.  ეს ემპირიკოსისათვის სერიოზული არგუმენტია,სინამდვილეში კი ძალზე უსუსური არ, რადგან ჩვენ რომ მხოლოდ იმის ამარა ვიყოთ, რასაც თალით ვხედავთ, არავითარი მეცნიერული ცოდნა გვექნებოდა.

განსხვავებული პოზიცია აქვთ იდეალისტურ და მატერიალისტურ მსოფლმხედველობებს ადამიანის სიკვდილთან დაკავშირებითაც.მატერიალისტისთვის ადამიანი მოკვდავი, წარმავალი არსებაა.არ სცნობს სულს და მის უკვდავებას.იდეალისტისთვის სული უკვდავია.იგი ადამიანის ფიზიკური სიკვდილის შემდეგაც აგრძელებს არსებობას.

რამდენიც არ უნდა ვიმსჯელოთ სამყაროს წარმოშობის ,სიკვდილის თუ სიცოცხლის შესახებ ეს კითხვები კიდევ მრავალი წლის მანძილზე იქნება პასუხგაუცემელი.მიუხედავად მისი  ბანალურობისა.

 

 

წყარო : რევაზ ბალანჩივაძე – ფილოსოფია როგორც მსოფლმხედველობა

 

სამოთხის პაწაწინა ნაგლეჯი

ცივა…

საბნიდან ფეხები აქვს გამოყოფილი,არა და ცივა… იშმუშნება სასიამოვნოდ… ცალ თვალს ახელს და მიყურებს… მიყვარს ასე,რომ იქცევა

–რატომ არ გძინავს? მეკითხება

– მე მხოლოდ მეღიმება…

–მიყვარს ასე,რომ მიღიმი

–ვიცი…

–მოდი ჩამეხუტე და დაიძინე რა : ) მე კოშმარებს დაგიფრთხობ 🙂

–ოჰ სულ ხუმრობის ხასიათზე როგორ უნდა იყო…  ჩავეხუტე და მართლაც მალევე ჩამეძინა.არ ვიცი განწყობის ბრალი იყო თუ მას მართლა შეუძლია კოშმარების დაფრთხობა,მაგრამ ძალიან ღრმად და ტკბილად მეძინა,საშინელი სიზმრების გარეშე…

მაღვიძარას გაბმული ხმა მაღვიძებს. ის ცდილობს მალე გააჩუმოს,მაგრამ არ გამოსდის და მეუბნება

–ფუ ამის… როგორ დავაჩაგვრინე შენი თავი 🙂 ვრცლად

სიკვდილმისჯილი

– იცი რას ამბობენ??

– …

-თუ ცოდვებს მთელი გულით მოინანიებ,სიკვდილის შემდეგ იმ დროში ბრუნდები,როდესაც ყველაზე ბედნიერი იყავიო…

-ალბათ ესაა სამოთხე…

-მინდა,რომ მჯეროდეს !

-იცი,როდის ვიყავი ყველაზე ბედნიერი? მაშინ 19 წლის ვიყავი… ცოლი ახალი მოყვანილი მყავდა და თაფლობის თვეს მთაში ვატარებდით… მახსოვს ერთხელ გარეთ,კოცონთან ჩაეძინა… ცეცხლის ალი უნათებდა ნახევრადმოშიშვლებულ მკერდს… მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს,ვუყურებდი და ვტკბებოდი… მაგრამ, იცი ბედნიერება მართლაც ხანმოკლე ყოფილა… არ ვიცი,რატომ,რა დაუშავა ჩემმა სიფრიფანამ იმ ცხოველს,სასიკვდილოდ რომ გაწირა… იმ მომენტს ვერ ვივიწყებ,სახლში მისულს მისი ნაზი,ქათქათა სხეული სისხლში ამოსვრილი,რომ დამხვდა… იქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრება,ასე,რომ თქვენი ელექრო სკამით მე ვერ შემაშინებთ… არასდროს ვინანებ…

-ჩვენ არც ვცდილობთ შენს შეშინებას,სასამართლომ სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანა და მე მაინც,რომ არ მინდოდეს ეს უნდა შევასრულო…

-მესმის,მესმის… ახსნა საჭირო არაა

საკნის კარის ჭრიალი, მძიმე და გახშირებული სუნთქვა… ბრბოს გაფართოებული თვალები,რომლებიც სანახაობის მოლოდინში დაღლილან… აგვისტო,დუღს დღე… ხრახნების საზარელი ხმა… მჭიდროდ დამაგრებული სველი ღრუბელი გადახოტრილ თავზე… შიში,არა სიკვდილმისჯილისა. ახლა ყველაზე მგრძნობიარეა,სათითაო ოფლის წვეთს გრძნობს,რომელიც ცივად გორდება მისი შუბლიდან… ბოლო სურვილი არ აქვს…

– იცი?ბედნიერი ვარ !

ძაბვა იმატებს…

აღარ მინდა ფიქრი !

   არ ვიცი როდის დავიწყე ამაზე,მაგრამ ფაქტია “მეფიქრებოდა” ქვეცნობიერად(ალბათ სიკვდილზე ფიქრის პარალელურად:დ)… სიცოცხლე  წყვდიადით მოცული “რაღაც” მგონია(ვერა და ვერ გავარკვიე რა არის ეს “რაღაც”), არ იცი, საიდან მოდის,სად მიდის, საერთოდ  სად არის თავი და ბოლო… (იმის მაგივრად რომ ახლა ავდგე ამ წყეული ლეპტოპიდან და ანატომია ვიმეცადინო,მორიგ კრეტინობას ვწერ და თან სინდისი არც კი მაწუხებს :დ  )

არ ვიცი რას და როგორ ფიქრობენ სხვები,ან საერთოდ ფიქრობენ თუ არა ამ თემაზე,მაგრამ რატომღაც დარწმუნებული ვარ,რომ ადრე თუ გვიან ყველა,განურჩევლად სქესის, სოციალური თუ ეკონომიკური მდგომარეობის,კანის ფერის და სხვა ბევრი ასეთი კრეტინული ვითომდა “განსხვავების” მიუხედავად  მაინც ფიქრობს სიცოცხლეზე,თუ სიკვდილზე… მგონია რომ ეს ორი “რაღაც” არ არსებობს ერთმანეთის გარეშე…  ერთადერთი რაც ვიცი ისაა,რომ სიკვდილი ლოგიკური დასასრულია იმისა რასაც ჩვენ სიცოცხლეს ვეძახით,რომელიც ასე აშინებს და თრგუნავს ადამიანს… არ მინდა რაღაც ვითომდა “ფილოსოფიური აბდაუბდა” გამომივიდეს არა და ასე გამოდის :დ

შემჭკნარ,გაყვითლებულ,ტალახიან ფოთლებს ჰგავს სიცოცხლე… აივანზე გასულს თვალს მჭრის თეთრი, ქათქათა თოვლი… დაკვირვებიხართ თუ როგორ ფარავს, ნიღბავს ამ “სიბინძურეს”  ?ალბათ ამიტომ მიყვარს ზამთარი და თოვლი ასე ძალიან.ჩვენ – “ადამიანებს” ხომ ასე ძალიან გვიყვარს,გვახარებს და გვახალისებს ეს ლამაზი ფასადები.არ ვიცი შეესაბამება თუ არა სიმართლეს ის “მაღალფარდოვანი” , “ზე-ამაღლებული” გამონათქვამები თუ რაღაც “სიბრძნეები”,რომლებსაც ცხოვრებისა და საერთოდ სიცოცხლის დასახასიათებლად ხშირად ვიყენებთ, მაგრამ ფაქტია ცხოვრება არც ისე “მშვენიერია” , არ ვიცი რამდენად გვინგრევს ცხოვრება ოცნებებს,ისე  ამას  ისე კარგად აკეთებს,რომ ესეც კი მშვენიერიაო ამბობენ<< არც ესაა ისე სარწმუნო…და საერთოდ როცა ამ “რაღაცაზე” ვფიქრობ ბევრი “არ ვიცი” მიგროვდება… ბევრი პასუხგაუცემელი კითხვა…

სიცოცხე საჩუქარია! ვიღაცისგან ნაჩუქარი, მაგრამ მთელი სიცოცხლე იმას ვფიქრობთ ვინ გაგვიკეთა ასეთი საჩუქარი ამ ფიქრში საჩუქარიც ქრება და ვრჩებით მხოლოდ ცივ ქვაზე გამოხატული პორტრეტები !  ხო და აღარ მინდა ფიქრი !

ავ-თვისებიანი

   დღეს თავი გადავიხოტრე თუ გადავიპარსე,ნუ მოკლედ რაც არის…(არ მეგონა დაავადება  ასეთ დადებით შედეგებს თუ მომიტანდა,დიდი ხანია მინდოდა თავის გადაპასვა:D)

მომწონს,ლამაზი ფორმის თავი მქონია 🙂 არავისთვის მითქვამს,ალბათ ძალიან გაუკვირდებათ და არვინ მომიწონებს.თანაც ისეთ პატარა ქალაქში სადაც მე ვცხოვრობ ალბათ ”დარტყმულადაც” შემრაცხავენ.ქუჩაში გავდივარ… ვრცლად

მე დავკარგე…

როცა თიკო გარდაიცვალა,მეგონა მეც გარდავიცვალე,დავიღუპე,მოვკვდი,აღვიგავე პირისაგან მიწისა,გავნადგურდი,დავეცი… მერე იყო იცი როგორი ტკივილი? აუხსნელი,გადმოუცემელი,ცხოვრებაში პირველად აღმებეჭდა სახეზე განა მწუხარება,არა არა ეს სხვა რაღაცაა,ტკივილი,ალბათ კივილიც… დეპრესია იყო?არა,თითქოს ძლიერი აღმოვჩნდი, ”შეძლებისდაგვარად ვეცადე”…მერე იყო მისი ბოლო სიტყვების თავში ტრიალი…ახლაც არის პრინციპში ,უბრალოდ ახლა მხოლოდ თიკოსი აღარ…სამწუხაროდ მხოლოდ მისი აღარ… არასდროს ვსაუბრობ ამ თემაზე… მხოლოდ ერთი-ორთან მაქვს ”ნაწუწუნები” თუ შეიძლება საერთოდ ამ თემაზე წუწუნი(ესეც უკვე ზედმეტია)… მერე იყო(არის) ღამით ცაში ყურება-იმ პრინციპით,რომ ამით მასთან ახლოს ვარ…         ვრცლად