სიკვდილმისჯილი

– იცი რას ამბობენ??

– …

-თუ ცოდვებს მთელი გულით მოინანიებ,სიკვდილის შემდეგ იმ დროში ბრუნდები,როდესაც ყველაზე ბედნიერი იყავიო…

-ალბათ ესაა სამოთხე…

-მინდა,რომ მჯეროდეს !

-იცი,როდის ვიყავი ყველაზე ბედნიერი? მაშინ 19 წლის ვიყავი… ცოლი ახალი მოყვანილი მყავდა და თაფლობის თვეს მთაში ვატარებდით… მახსოვს ერთხელ გარეთ,კოცონთან ჩაეძინა… ცეცხლის ალი უნათებდა ნახევრადმოშიშვლებულ მკერდს… მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს,ვუყურებდი და ვტკბებოდი… მაგრამ, იცი ბედნიერება მართლაც ხანმოკლე ყოფილა… არ ვიცი,რატომ,რა დაუშავა ჩემმა სიფრიფანამ იმ ცხოველს,სასიკვდილოდ რომ გაწირა… იმ მომენტს ვერ ვივიწყებ,სახლში მისულს მისი ნაზი,ქათქათა სხეული სისხლში ამოსვრილი,რომ დამხვდა… იქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრება,ასე,რომ თქვენი ელექრო სკამით მე ვერ შემაშინებთ… არასდროს ვინანებ…

-ჩვენ არც ვცდილობთ შენს შეშინებას,სასამართლომ სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანა და მე მაინც,რომ არ მინდოდეს ეს უნდა შევასრულო…

-მესმის,მესმის… ახსნა საჭირო არაა

საკნის კარის ჭრიალი, მძიმე და გახშირებული სუნთქვა… ბრბოს გაფართოებული თვალები,რომლებიც სანახაობის მოლოდინში დაღლილან… აგვისტო,დუღს დღე… ხრახნების საზარელი ხმა… მჭიდროდ დამაგრებული სველი ღრუბელი გადახოტრილ თავზე… შიში,არა სიკვდილმისჯილისა. ახლა ყველაზე მგრძნობიარეა,სათითაო ოფლის წვეთს გრძნობს,რომელიც ცივად გორდება მისი შუბლიდან… ბოლო სურვილი არ აქვს…

– იცი?ბედნიერი ვარ !

ძაბვა იმატებს…

უ-აზრობა №7438635…

-როგორ ხარ?

-ჩემთვის თუ სხვებისთვის?

-სხვებისთვის.

-შეუიარაღებელი თვალით გადასარევად. “როგორ ხარ?” “კარგად შეეეეეენ”? დაახლოებით ასე რაა…

– ვერ ხარ, რაღაცნაირად, არა შენებურად. რა გჭირს, ხომ იცი კარგად გიცნობ.

-არ მიყვარს ხომ იცი, ეს გიცნობ,მიცნობ. ჩემს ფეხებს მიცნობ.აზრზე არ ხარ არა!

-თემა ნუ გადაგაქვს. რა გჭირს?

-რა მჭირს და გული მტკივა და ძვლები მტკივა კიდევ, ოღონდ შენებურად არ დამცინო როგორც იცი ხოლმე:D

-))რაო რა მტკივა ძვლებიო?))) და რამ მიგიყვანა აქამდე?

-რამ და არ ვიცოდი “აქამდე” თუ მოვიდოდი.

-შენ ხომ ჭკვიანი, ძლიერი გოგო ხარ?

-მაგას მაინცდამაინც ნუ დაიჯერებ.

-ასე ხომ არ იქნები?

-დროს ვერ ვახვევ. უმოქმედობა!

-რას აპირებ?

– ვეღარაფერს ვერ ვაპირებ.

-“ვეღარაფერამდე” რა გააკეთე რომ?

-ვერაფერი.

-როდემდე უნდა გქონდეს “ფეხებზე მკიდიას” იმიჯი. ფანტაზიამ ვერ გაგიქაჩა თუ რატომ?

-არ ვიყავი დარწმუნებული…თუ უნდოდა…

-ახლა დარწმუნდი რომ უნდოდა? ან რა უნდოდა, ან ვის?

-აუ კარგიიი რააა დამღალე!

-იცის ვინმემ ასე რომ ხარ? არ მომწონხარ, ვერ გიტან ასეთს.

-კი მაგრამ ვერ გამოვთქვავ, ვერ ვხსნი, ან რა მოვყვე, მოკლედ, ვერ გადმოვცემ ისე როგორც მინდა…

– შენ თვითონ იცი?

-კი.

-რა?

-მტკივა.

-ეგ უკვე მითხარი… და მაინც რა?

– უმოქმედობა, უმისობა, უემოციობა, უ-აზრობა, უ…უ…უ… 🙂 !

– გაურკვევლად ლაპარაკობ რა,როგორც ყოველთვის

– სხვანაირად არ შემიძლია…

– მოგენატრა?

– მხოლოდ სიმღერა მასთან ერთად აივანზე და კიდევ… მისი სუნამო…

– მას შემდეგ აღარ გიმღერია,ვიცი! მოგენატრა!

– …

ავ-თვისებიანი

   დღეს თავი გადავიხოტრე თუ გადავიპარსე,ნუ მოკლედ რაც არის…(არ მეგონა დაავადება  ასეთ დადებით შედეგებს თუ მომიტანდა,დიდი ხანია მინდოდა თავის გადაპასვა:D)

მომწონს,ლამაზი ფორმის თავი მქონია 🙂 არავისთვის მითქვამს,ალბათ ძალიან გაუკვირდებათ და არვინ მომიწონებს.თანაც ისეთ პატარა ქალაქში სადაც მე ვცხოვრობ ალბათ ”დარტყმულადაც” შემრაცხავენ.ქუჩაში გავდივარ… ვრცლად

ისევ მესიზმრება

თოვს…

ვგრძნობ გალუმპული ფეხები კედებში როგორ მეყინება.ქუდი არ მიხდება და არ ვატარებ, თანაც ყველგან მრჩებოდა :დ ხო და ახლა დავდივარ გაწუნკლული თმებით და საცოდავი შესახედაობის გამო ყველა მე მიყურებს :დ ნელ-ნელა ვგრძნობ ადამიანების რიცხვი როგორ იკლებს ქუჩაში და ბოლოს სულ მარტო ვრჩები…გვიან მოვედი გონს… ისიც მხოლოდ იმიტომ,რომ ვიღაც ტანსაცმელზე მექაჩებოდა. ასე სამი წლის  იქნებოდა თუ ნაკლების არა.პატარა,სიცივისგან შეწითლებული სახე ცოტა მოთხუპვნოდა.გაყინულ-გათოშილი,ლამის სილურჯეში გადასული პატარა ხელები გამომიწოდა და დახმარება მთხოვა,თავიდან ვერ მივხვდი რა უნდოდა,მერე უცებ გონს მოვედი,ჯიბეები მოვიქექე…სწრაფადვე გამშორდა,ვერც დავეწიე ისე გაძვრა სადღაც პატარა ჩიხში,რომ რამე მეკითხა(საშინლად დამაინტერესა ვისთან მიჰქონდა ფული) და რადგან არ ვიცოდი დედა ჰყავდა თუ არა მისი ”პატრონი” შემზიზღდა,ბრაზით ვივსებოდი როცა წარმოვიდგენდი,რომ სადღაც წამოკოტრიალებულ მის საქონელ ”პატრონს” სიმწრით ნაშოვნ ხურდებს როგორ ჩაუთვლიდა სათითაოდ.ის კი ხმამაღლა უღრიალებდა,რომ ეს არაფერში ეყოფოდა და უმიზეზოდ ცემდა უდანაშაულო ბავშვს… არა და აქამდეც ბევრი ბავშვი შემხვედრია ქუჩაში ხელ გამოწვდილი,მაგრამ ეს თითქოს სულ სხვა შემთხვევა იყო.დავითრგუნე,ყოველგვარი პათეტიკისა და ზე-სიტყვების გარეშე მართლაც რაღაც ჩამწყდა გულში… თითქოს მე ვიყავი ის პატარა,რომელიც სახლიდან სამათხოვროდ გამოაგდეს და მკაცრად დასჯიდნენ თუ ”ხელფასს”  სახლში არ მიიტანდა…უაზროდ დავდიოდი  და თვალებს ვაცეცებდი იქნებ სადმე დამენახა… ალბათ დიდი ხნის შემძვრალი იყოს თავის ბნელ და ცივ ”ბუნაგში”…

იმ ღამეს წამითაც არ მომიხუჭავს თვალი,გამთენიისას ჩამეძინა და იმ ბავშვის ლამაზი სახე დამესიზმრა… დიდი ხანია უკვე ყოველ ღამე ასეა… ამის შემდეგ ყოველ დილას ვიღვიძებ უცნაური შეგრძნებით და ვხვდები რამდენად ბედნიერი ვარ თურმე(ყველაფერი ხომ შედარებითია)

ის კი ისევ მესიზმრება…

განუზღვრელობის თეორემა ანუ დამერხა :D

… განუზღვრელობის თეორემა

გაჯერებულობის კანონი

დედააფეთქებული დილა

ცხელი ყავა

სწავლა,სწავლა და სწავლა(ვითომ სიბრძნე:დ)

დასირებული სახეები ირგვლივ :დ(უმრავლესობა:დ)

არზიანის ”თეთრ-ყვითელი” მზერა

ჯილდას ბაბეტი :დ

სწერვა ხვიტია

მერე გაძეძგილი #30 სამარშუტო ტაქსი(მარშუტკა თუ რაცაა რა:დ) და ფეხზე დგომა ნახევარი საათი(ფუუუ :დ)

მერე სახლი,ჭამა,სწავლა,კომპიტაური:დ კიდევ სწავლა(ხასიათს გააჩნია:დ)

მერე ფიქრი სად წავიდე (თუ გვიანი არაა :დ)

მერე ყაყანი უბანში…

მერე ფანჯრის რაფაზე შემოჯდომა და ისევ ცხელი ყავა :დ

მერე საათის შემოწმება და ძილი(მაღვიძარა 6ზე,აბა ხო უნდა გადავიმეორო ნასწავლი გაკვეთილი :დ)

მერე ისევ დედააფეთქებული დილა და დასირებული სახეები

 

პ.ს. ცუდადაა ჩემი საქმე :დ

პ.პ.ს. პირველი უ-ფოტო პოსტი :დ

 

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

მშობლებს, რაღაც ,,წერილივით” ^_^

                  ეს თეგ თამაში ელიმ დაიწყო,ხოდა მეც მომეწონა და ავყევი :))მმ წინასწარ მეცოდებიან ჩემი მშობლები :დ ვრცლად

სწავლის ძირი მწარე არისოოო

ამ ერთმა წელმა ისე გაირბინა ფიქრის საშუალებაც არ მქონია.მასწავლებლიდან მასწავლებელთან გავრბოდი.ბევრჯერ ქოშინით,ენაგადმოგდებული და გაძვალტყავებული (მიუხედავათ იმისა,რომ გამხდარი არ ვარ) ძაღლივით მივსულვარ სახლში,საწოლზე გულაღმა დავცემულვარ და მიფიქრია… მიფიქრია ყველაზე და ყველაფერზე… უაზროდ და აზრიანად…უმიზნოდ…
როგორ მენატრება…უზრუნველი ბავშვობა მენატრება… გაგეცინათ არა?ჯერ ჩვიდმეტი წლისაა და რა ბავშვობის მონატრებაზე ბჟუტურებსო,მაგრამ… მაგრამ მაინც ვბჟუტურებ… იცით რა მენატრება?იმ ტალახის სუნი მენატრება,რისგანაც ერთ დროს ასე გაცხარებით ვაცხობდით მე და ჩემი მეგობრები ,,ტორტებს’’.იცით კიდევ რა მენატრება? მეტი