My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

ლინდა – პოლ მაკარტნის ტრაგიკული სიყვარული

  ლინდა ლუის ისთმენ მაკარტნი(Linda Louise Easten McCartney) დაიბადა 1941 წლის 24 სექტემბერს ნიუ-იორკში.იყო ფოტოგრაფი, მუსიკოსი და ცხოველთა უფლებების დამცველი.მისი მშობლები  Lee Eastman და Louise Sara Lindner Eastman. ჰყავდა ერთი უფროსი ძმა ჯონი და ორი უმცროსი და ლაურა და ლუისი.

   1969 წელს ის ცოლად გაჰყვა პოლ მაკარტნის და მოგვიანებით შეუერთდა მის მუსიკალურ ბენდს wings. ამავე წელს პოლმა შვილად აღიარა ლინდას შვილი,რომელიც მას პირველ ქორწინებაში ჰყავდა John See-სგან.მაკარტნებს ჰყავდათ სამი შვილი :  Mary Anna, Stella Nina და James Louis. 1997 წელს პოლ მაკარტნის რაინდად კურთხევის შემდეგ ლინდა გახდა ლედი ლინდა.

   ლინდას ეკუთვნის რამოდენიმე ვეგეტარიანული კერძების წიგნი და დაარსებული ჰქონდა კომპანია  Linda McCartney Foods. იგი იყო გაზეთის Town & Country-ს არაოფიციალური ფოტოგრაფი.ასევე ის იღებდა ფოტოებს ჟურნალ The Rolling Stones-სთვის.მის ობიექტივში ხვდებოდნენ ისეთი ვარსკვლავები,როგორებიც არიან : არეტა ფრანკლინი , ჯიმი ჰენდრიქსი, ბობ დილანი, ერიკ კლაპტონი, ზე დორს, ზე ენიმალს, ჯონ ლენონი, ნეილ იანგი და სხვა. ის იყო პირველი ქალი ფოტოგრაფი,რომლის ფოტოც მოხვდა როლინგ სთოუნზის გარეკანზე (1968 წლის 11 მაისი).მოგვიანდებით მისი ფოტოები გამოფენილი იყო მსოფლიოს 50-ზე მეტ საერთაშორისო გალერეაში.მას ეკუთვნის ასევე ფოტო, რომელზეც მაიკლ ჯექსონი და პოლ მაკარტნი არიან გამოსახულნი, ეს ფოტო მათი ცნობილი სიმღერის “The Girl Is Mine”-ის გარეკანი გახდა.

  რომ არა ლინდა, პოლი ვერც კი გადაიტანდა იმ კრიზისს,რომელიც ბითლზის დაშლით და მეგობრების დაკარგვით იყო გამოწვეული თუმცა მალე მათ კიდევ უფრო საშინელი ამბავი გაიგეს.1995 წელს ლინდას დაუდგინეს მკერდის კიბო, მისი მდგომარეობა მალევე გაუარესდა და კიბოს მეტასტაზები ღვიძლზეც გავრცელდა. სამწუხაროდ მკურნალობა არაეფექტური აღმოჩნდა.პოლის პოლო სიტყვები ლინდასადმი იყო :  “You’re up on your beautiful Appaloosa stallion. It’s a fine spring day. We’re riding through the woods. The bluebells are all out, and the sky is clear-blue”.

  ლინდა გარდაიცვალა 1998 წლის 17 აპრილს 56 წლის ასაკში.მისი სურვილი იყო,რომ კრემაცია ჩაეტარებინათ სხეულისთვის და ფერფლი მათი რანჩოს (რომელიც არიზონაში ჰქონდათ) მიდამოებში მიმოეფანტათ. ვრცლად

No Title

 მახსოვს ყოველთვის ოთხი ვიყავით. კლასელები,საუკეთესო მეგობრები და მოკლედ როგორც “სემიჩკა” ფილმებშია, მუდამ ერთად, მანძილიც რომ ვერაფერს აკლებთ და ათასი ბლა ბლა ბლა…  ვერ ვიტყვი ყველაფერი ერთ წამში შეიცვალამეთქი, პირიქით,  დროთა განმავლობაში, ნელ-ნელა სათითაოდ გამომეცალნენ(თუ რა სიტყვა ვიხმარო არც ვიცი),  ერთი სხვა სკოლაში გადავიდა (დღემდე ვერ ვხვდები რატომ),  მეორე არსად გადასულა, მაგრამ როგოც ჩანს თავისი ნამდვილი სახე სკოლის ბოლო წელს გამოაჩინა (ამიტომაც ყველაზე ნაკლებად მწყდება გული მასზე)… არ ვიცი რატომ, მაგრამ არცერთი ფოტო  შემომრჩა სადაც ერთად, ბედნიერად ვიქნებოდით “ასახულნი”.დავრჩით ორნი… ვრცლად

Spirited Away

     ანიმე (იაპონ. アニメ) წარმოიშვა ინგლისური სიტყვისგან „Animation“ და იაპონურად ანიმაციას ნიშნავს. იაპონიის ფარგლებს გარეთ, სიტყვა „ანიმე“ ჩვეულებრივ გამოიყენება იაპონიაში შექმნილი ანიმაციიის აღსანიშნავად.

სხვა ქვეყნების ანიმაციური ფილმებისგან განსხვავებით, რომლებიც უმეტესად ბავშვებისთვის არის გათვლილი, ანიმეს გააჩნია თემების ფართო არჩევანი ყველა ასაკისათვის, რის გამოც მსოფლიოში მაღალი პოპულარობით სარგებლობს. მისი სიუჟეტები მოიცავს თითქმის ყველა ჟანრს, მაგრამ განსაკუთრებით პოპულარულია ფანტასტიკა და რომანტიული კომედიები, და ხშირად დაფუძნებულია რომელიმე წიგნის, იაპონური კომიქსის — მანგას ან კომპიუტერული თამაშის — სიუჟეტზე. ვრცლად

უბრალოდ “სხვანაირი” პილოტი

    13–14 წლის ვიყავი საბა რომ გავიცანი… ჩემზე გაცილებით დიდი იყო.თავიდან თითქოს მეშინოდა კიდეც მასთან ურთიერთობა.პატარა ვიყავი და მისი ასაკი მაშინებდა.მეგონა უხეში და მუდო იყო(ნუ მე ასე მივიჩნევდი). თავიდან შორს ვიჭერდი თავს,მაგრამ მერე არ მახსოვს როგორ და რატომ,მაგრამ დავუახლოვდი.რაღაცებში მეხმარებოდა კიდეც… საუკეთესო მოგობარი ნამდვილად არ იყო,მაგრამ რაღაც სხვანაირი ურთიერთობა გვქონდა,ალბათ იმიტომ,რომ თვითონაც ასეთი იყო…სხვანაირი… ვრცლად

სიკვდილმისჯილი

– იცი რას ამბობენ??

– …

-თუ ცოდვებს მთელი გულით მოინანიებ,სიკვდილის შემდეგ იმ დროში ბრუნდები,როდესაც ყველაზე ბედნიერი იყავიო…

-ალბათ ესაა სამოთხე…

-მინდა,რომ მჯეროდეს !

-იცი,როდის ვიყავი ყველაზე ბედნიერი? მაშინ 19 წლის ვიყავი… ცოლი ახალი მოყვანილი მყავდა და თაფლობის თვეს მთაში ვატარებდით… მახსოვს ერთხელ გარეთ,კოცონთან ჩაეძინა… ცეცხლის ალი უნათებდა ნახევრადმოშიშვლებულ მკერდს… მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს,ვუყურებდი და ვტკბებოდი… მაგრამ, იცი ბედნიერება მართლაც ხანმოკლე ყოფილა… არ ვიცი,რატომ,რა დაუშავა ჩემმა სიფრიფანამ იმ ცხოველს,სასიკვდილოდ რომ გაწირა… იმ მომენტს ვერ ვივიწყებ,სახლში მისულს მისი ნაზი,ქათქათა სხეული სისხლში ამოსვრილი,რომ დამხვდა… იქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრება,ასე,რომ თქვენი ელექრო სკამით მე ვერ შემაშინებთ… არასდროს ვინანებ…

-ჩვენ არც ვცდილობთ შენს შეშინებას,სასამართლომ სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანა და მე მაინც,რომ არ მინდოდეს ეს უნდა შევასრულო…

-მესმის,მესმის… ახსნა საჭირო არაა

საკნის კარის ჭრიალი, მძიმე და გახშირებული სუნთქვა… ბრბოს გაფართოებული თვალები,რომლებიც სანახაობის მოლოდინში დაღლილან… აგვისტო,დუღს დღე… ხრახნების საზარელი ხმა… მჭიდროდ დამაგრებული სველი ღრუბელი გადახოტრილ თავზე… შიში,არა სიკვდილმისჯილისა. ახლა ყველაზე მგრძნობიარეა,სათითაო ოფლის წვეთს გრძნობს,რომელიც ცივად გორდება მისი შუბლიდან… ბოლო სურვილი არ აქვს…

– იცი?ბედნიერი ვარ !

ძაბვა იმატებს…