No Title

 მახსოვს ყოველთვის ოთხი ვიყავით. კლასელები,საუკეთესო მეგობრები და მოკლედ როგორც “სემიჩკა” ფილმებშია, მუდამ ერთად, მანძილიც რომ ვერაფერს აკლებთ და ათასი ბლა ბლა ბლა…  ვერ ვიტყვი ყველაფერი ერთ წამში შეიცვალამეთქი, პირიქით,  დროთა განმავლობაში, ნელ-ნელა სათითაოდ გამომეცალნენ(თუ რა სიტყვა ვიხმარო არც ვიცი),  ერთი სხვა სკოლაში გადავიდა (დღემდე ვერ ვხვდები რატომ),  მეორე არსად გადასულა, მაგრამ როგოც ჩანს თავისი ნამდვილი სახე სკოლის ბოლო წელს გამოაჩინა (ამიტომაც ყველაზე ნაკლებად მწყდება გული მასზე)… არ ვიცი რატომ, მაგრამ არცერთი ფოტო  შემომრჩა სადაც ერთად, ბედნიერად ვიქნებოდით “ასახულნი”.დავრჩით ორნი… ვრცლად

Spirited Away

     ანიმე (იაპონ. アニメ) წარმოიშვა ინგლისური სიტყვისგან „Animation“ და იაპონურად ანიმაციას ნიშნავს. იაპონიის ფარგლებს გარეთ, სიტყვა „ანიმე“ ჩვეულებრივ გამოიყენება იაპონიაში შექმნილი ანიმაციიის აღსანიშნავად.

სხვა ქვეყნების ანიმაციური ფილმებისგან განსხვავებით, რომლებიც უმეტესად ბავშვებისთვის არის გათვლილი, ანიმეს გააჩნია თემების ფართო არჩევანი ყველა ასაკისათვის, რის გამოც მსოფლიოში მაღალი პოპულარობით სარგებლობს. მისი სიუჟეტები მოიცავს თითქმის ყველა ჟანრს, მაგრამ განსაკუთრებით პოპულარულია ფანტასტიკა და რომანტიული კომედიები, და ხშირად დაფუძნებულია რომელიმე წიგნის, იაპონური კომიქსის — მანგას ან კომპიუტერული თამაშის — სიუჟეტზე. ვრცლად

სიკვდილმისჯილი

– იცი რას ამბობენ??

– …

-თუ ცოდვებს მთელი გულით მოინანიებ,სიკვდილის შემდეგ იმ დროში ბრუნდები,როდესაც ყველაზე ბედნიერი იყავიო…

-ალბათ ესაა სამოთხე…

-მინდა,რომ მჯეროდეს !

-იცი,როდის ვიყავი ყველაზე ბედნიერი? მაშინ 19 წლის ვიყავი… ცოლი ახალი მოყვანილი მყავდა და თაფლობის თვეს მთაში ვატარებდით… მახსოვს ერთხელ გარეთ,კოცონთან ჩაეძინა… ცეცხლის ალი უნათებდა ნახევრადმოშიშვლებულ მკერდს… მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს,ვუყურებდი და ვტკბებოდი… მაგრამ, იცი ბედნიერება მართლაც ხანმოკლე ყოფილა… არ ვიცი,რატომ,რა დაუშავა ჩემმა სიფრიფანამ იმ ცხოველს,სასიკვდილოდ რომ გაწირა… იმ მომენტს ვერ ვივიწყებ,სახლში მისულს მისი ნაზი,ქათქათა სხეული სისხლში ამოსვრილი,რომ დამხვდა… იქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრება,ასე,რომ თქვენი ელექრო სკამით მე ვერ შემაშინებთ… არასდროს ვინანებ…

-ჩვენ არც ვცდილობთ შენს შეშინებას,სასამართლომ სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანა და მე მაინც,რომ არ მინდოდეს ეს უნდა შევასრულო…

-მესმის,მესმის… ახსნა საჭირო არაა

საკნის კარის ჭრიალი, მძიმე და გახშირებული სუნთქვა… ბრბოს გაფართოებული თვალები,რომლებიც სანახაობის მოლოდინში დაღლილან… აგვისტო,დუღს დღე… ხრახნების საზარელი ხმა… მჭიდროდ დამაგრებული სველი ღრუბელი გადახოტრილ თავზე… შიში,არა სიკვდილმისჯილისა. ახლა ყველაზე მგრძნობიარეა,სათითაო ოფლის წვეთს გრძნობს,რომელიც ცივად გორდება მისი შუბლიდან… ბოლო სურვილი არ აქვს…

– იცი?ბედნიერი ვარ !

ძაბვა იმატებს…

უ-აზრობა №7438635…

-როგორ ხარ?

-ჩემთვის თუ სხვებისთვის?

-სხვებისთვის.

-შეუიარაღებელი თვალით გადასარევად. “როგორ ხარ?” “კარგად შეეეეეენ”? დაახლოებით ასე რაა…

– ვერ ხარ, რაღაცნაირად, არა შენებურად. რა გჭირს, ხომ იცი კარგად გიცნობ.

-არ მიყვარს ხომ იცი, ეს გიცნობ,მიცნობ. ჩემს ფეხებს მიცნობ.აზრზე არ ხარ არა!

-თემა ნუ გადაგაქვს. რა გჭირს?

-რა მჭირს და გული მტკივა და ძვლები მტკივა კიდევ, ოღონდ შენებურად არ დამცინო როგორც იცი ხოლმე:D

-))რაო რა მტკივა ძვლებიო?))) და რამ მიგიყვანა აქამდე?

-რამ და არ ვიცოდი “აქამდე” თუ მოვიდოდი.

-შენ ხომ ჭკვიანი, ძლიერი გოგო ხარ?

-მაგას მაინცდამაინც ნუ დაიჯერებ.

-ასე ხომ არ იქნები?

-დროს ვერ ვახვევ. უმოქმედობა!

-რას აპირებ?

– ვეღარაფერს ვერ ვაპირებ.

-“ვეღარაფერამდე” რა გააკეთე რომ?

-ვერაფერი.

-როდემდე უნდა გქონდეს “ფეხებზე მკიდიას” იმიჯი. ფანტაზიამ ვერ გაგიქაჩა თუ რატომ?

-არ ვიყავი დარწმუნებული…თუ უნდოდა…

-ახლა დარწმუნდი რომ უნდოდა? ან რა უნდოდა, ან ვის?

-აუ კარგიიი რააა დამღალე!

-იცის ვინმემ ასე რომ ხარ? არ მომწონხარ, ვერ გიტან ასეთს.

-კი მაგრამ ვერ გამოვთქვავ, ვერ ვხსნი, ან რა მოვყვე, მოკლედ, ვერ გადმოვცემ ისე როგორც მინდა…

– შენ თვითონ იცი?

-კი.

-რა?

-მტკივა.

-ეგ უკვე მითხარი… და მაინც რა?

– უმოქმედობა, უმისობა, უემოციობა, უ-აზრობა, უ…უ…უ… 🙂 !

– გაურკვევლად ლაპარაკობ რა,როგორც ყოველთვის

– სხვანაირად არ შემიძლია…

– მოგენატრა?

– მხოლოდ სიმღერა მასთან ერთად აივანზე და კიდევ… მისი სუნამო…

– მას შემდეგ აღარ გიმღერია,ვიცი! მოგენატრა!

– …

ავ-თვისებიანი

   დღეს თავი გადავიხოტრე თუ გადავიპარსე,ნუ მოკლედ რაც არის…(არ მეგონა დაავადება  ასეთ დადებით შედეგებს თუ მომიტანდა,დიდი ხანია მინდოდა თავის გადაპასვა:D)

მომწონს,ლამაზი ფორმის თავი მქონია 🙂 არავისთვის მითქვამს,ალბათ ძალიან გაუკვირდებათ და არვინ მომიწონებს.თანაც ისეთ პატარა ქალაქში სადაც მე ვცხოვრობ ალბათ ”დარტყმულადაც” შემრაცხავენ.ქუჩაში გავდივარ… ვრცლად

ისევ მესიზმრება

თოვს…

ვგრძნობ გალუმპული ფეხები კედებში როგორ მეყინება.ქუდი არ მიხდება და არ ვატარებ, თანაც ყველგან მრჩებოდა :დ ხო და ახლა დავდივარ გაწუნკლული თმებით და საცოდავი შესახედაობის გამო ყველა მე მიყურებს :დ ნელ-ნელა ვგრძნობ ადამიანების რიცხვი როგორ იკლებს ქუჩაში და ბოლოს სულ მარტო ვრჩები…გვიან მოვედი გონს… ისიც მხოლოდ იმიტომ,რომ ვიღაც ტანსაცმელზე მექაჩებოდა. ასე სამი წლის  იქნებოდა თუ ნაკლების არა.პატარა,სიცივისგან შეწითლებული სახე ცოტა მოთხუპვნოდა.გაყინულ-გათოშილი,ლამის სილურჯეში გადასული პატარა ხელები გამომიწოდა და დახმარება მთხოვა,თავიდან ვერ მივხვდი რა უნდოდა,მერე უცებ გონს მოვედი,ჯიბეები მოვიქექე…სწრაფადვე გამშორდა,ვერც დავეწიე ისე გაძვრა სადღაც პატარა ჩიხში,რომ რამე მეკითხა(საშინლად დამაინტერესა ვისთან მიჰქონდა ფული) და რადგან არ ვიცოდი დედა ჰყავდა თუ არა მისი ”პატრონი” შემზიზღდა,ბრაზით ვივსებოდი როცა წარმოვიდგენდი,რომ სადღაც წამოკოტრიალებულ მის საქონელ ”პატრონს” სიმწრით ნაშოვნ ხურდებს როგორ ჩაუთვლიდა სათითაოდ.ის კი ხმამაღლა უღრიალებდა,რომ ეს არაფერში ეყოფოდა და უმიზეზოდ ცემდა უდანაშაულო ბავშვს… არა და აქამდეც ბევრი ბავშვი შემხვედრია ქუჩაში ხელ გამოწვდილი,მაგრამ ეს თითქოს სულ სხვა შემთხვევა იყო.დავითრგუნე,ყოველგვარი პათეტიკისა და ზე-სიტყვების გარეშე მართლაც რაღაც ჩამწყდა გულში… თითქოს მე ვიყავი ის პატარა,რომელიც სახლიდან სამათხოვროდ გამოაგდეს და მკაცრად დასჯიდნენ თუ ”ხელფასს”  სახლში არ მიიტანდა…უაზროდ დავდიოდი  და თვალებს ვაცეცებდი იქნებ სადმე დამენახა… ალბათ დიდი ხნის შემძვრალი იყოს თავის ბნელ და ცივ ”ბუნაგში”…

იმ ღამეს წამითაც არ მომიხუჭავს თვალი,გამთენიისას ჩამეძინა და იმ ბავშვის ლამაზი სახე დამესიზმრა… დიდი ხანია უკვე ყოველ ღამე ასეა… ამის შემდეგ ყოველ დილას ვიღვიძებ უცნაური შეგრძნებით და ვხვდები რამდენად ბედნიერი ვარ თურმე(ყველაფერი ხომ შედარებითია)

ის კი ისევ მესიზმრება…