pain

 pain      ზაფხულის მდუღარე დღე გაიყინა, გაითოშა და გაქვავდა… ახლა მივხვდი რას ნიშნავს დროის გაჩერება. ჯერ სიცხელემ გადამიარა,მახსოვს გიჟვით გავიქეცი (თუმცა ბოლოსართი “ვით” აქ სრულებით ზედმეტია). მერე აღარაფერი… უფრო სწორად დედაჩემის გიჟი თვალები და მამაჩემის ჩახუტება იყო. მახსოვს ორი დღის წინ მომღიმარი და ახლა გაქვავებულ-გაცივებული ჩემი სამუდამო ტკივილი და სიყვარული. მეგონა სამი წლის წინ, მეგობრების დაკარგვით გამოწვეულ ტკივილს არაფერი შეცვლიდა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ, ახლა საერთოდ აღარ ვფიქრობ…

       16 წლის თითქმის 2 მეტრი იყო უკვე… კედელზე ახლაც ემჩნევა წლების წინ მონიშნული მისი “სიმაღლეები”. მისი ხმელი მხრები და ცივი შუბლი არასდროს ამოიშლება მეხსიერებიდან.deppress ყურებამდე ატანილი ღიმილი და როგორც მე ვეძახდი “64 კბილიანი კრეჭვა”… ბავშვური, თოთო, ნაზი კანი და ლამაზი ფორმის წარბი. არა, იმიტომ კი არა, რომ ჩემია, მართლა ასეთია (მიჭირს მასზე წარსულში საუბარი).

    არ ვიცი რა იქნება, ახლა მხოლოდ ის ვიცი, რომ ველოდები, დაუსრულებლად ველოდები ხმელი, მაღალი სილუეტის გამოჩენას, ველოდები, რომ ეს სილუეტი “თათოს” დამიძახებს…

     ახლა ყველაზე ძლიერი ვარ მსოფლიოში,  აღარც კი ვტირი…

     ახლა სრულ ჭკუაზე, რომ არ ვარ ფაქტია!

Advertisements

უკაცრავად,თქვენ ბავშვობა გჭირთ ანუ sweet childhood

თოვს.

ძლიერი ყინვა მაშინვე აწებებს თოვლის ჩამოცვენილ ფანტელებს ერთმანეთს… ჩემთვის უაზროდ მივაბოტებ ქუჩაში.ქურთუკი გახსნილი მაქვს,თმა–აწეწილი,მაგრამ არ მაინტერესებს… ვგრძნობ, როგორ მაკვირდებიან ქუჩაში (ყინვის გამო შეცოტავებული) ადამიანები,არც ეს მაინტერესებს… და საერთოდ ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით არა(ფერი) მაინტერესებს…  ამ დროს ყველაზე მშვიდი ვარ… ხასიათის შესაბამისი მუსიკა ბოლო ხმაზე გუგუნებს ყურებში და ვერც კი ვხვდები როგორ მიახლოვდება ნაცნობი სილუეტი წარსულიდან… მიღიმის,მეც დაბნეული ღიმილითვე ვპასუხობ და რამოდენიმე წუთის შემდეგ ვხვდები ვინც არის 🙂 ვრცლად

დაგვიანებული მოლოცვა თქვენ, Butterfly-სგან

           რამოდენიმე დღე ისე მოვწყდი ბლოგს,რომ არც კი გამხსენებია რამე საახალწლო პოსტი დამეწერა…  საერთოდ რატომღაც სკეპტიკურად ვუყურებდი ამ ახალ წელს(მე რას არ ვუყურებ ნეტა სკეპტიკურად :დ),მაგრამ იმდენი “ათასი     წლის”   უნახავი საყვარელი ადამიანი დამიბრუნა ამ დღესასწაულმა,რომ შემიყვარდა…  ახლა, ვაკვირდები საკუთარს თავს და ვხვდები თურმე როგორ მიჭირს გრძნობების გამოხატვა(ხო,ხო გაგიკვირდებათ და მართლა მიჭირს)…

ვერასდოს გადავცემდი  სითბოს და სიყვარულს იმ ადამიანებს,რომლებიც მართლა მიყვარს…

საყვარელი ადამიანის მხარზე ჩაძინებულს მეღვიძება და ვხვდები მართლაც რა ბედნიერი ვარ,რა მშვენიერია  ცხოვრება  და ცხოვრებაში პირველად არ ვთვლი,რომ ეს ფრაზა ვიღაცის შეთითხნილი იდიოტობაა…

ცხოვრებაში პირველად მინდა კარგად ვწერდე,ისე კარგად,რომ ამ სითბოს მოტანა თქვენამდე შევძლო…

მჯერა იმის,რომ ყველანაირი პრობლემის გადაჭრაა შესაძლებელი… დღეიდან ახალი წლის ჯადოსნურობის მჯერა…  ახლა ვეღარ ვაგრძელებ წერას,ჩემთან ღრიანცელი ისევ გრძელდება ხო და ამ მოკლე პოსტით შემოვიფარგლები…

 

პ.ს.

            გილოცავთ …    მიყვარხართ !!

 

ისევ მესიზმრება

თოვს…

ვგრძნობ გალუმპული ფეხები კედებში როგორ მეყინება.ქუდი არ მიხდება და არ ვატარებ, თანაც ყველგან მრჩებოდა :დ ხო და ახლა დავდივარ გაწუნკლული თმებით და საცოდავი შესახედაობის გამო ყველა მე მიყურებს :დ ნელ-ნელა ვგრძნობ ადამიანების რიცხვი როგორ იკლებს ქუჩაში და ბოლოს სულ მარტო ვრჩები…გვიან მოვედი გონს… ისიც მხოლოდ იმიტომ,რომ ვიღაც ტანსაცმელზე მექაჩებოდა. ასე სამი წლის  იქნებოდა თუ ნაკლების არა.პატარა,სიცივისგან შეწითლებული სახე ცოტა მოთხუპვნოდა.გაყინულ-გათოშილი,ლამის სილურჯეში გადასული პატარა ხელები გამომიწოდა და დახმარება მთხოვა,თავიდან ვერ მივხვდი რა უნდოდა,მერე უცებ გონს მოვედი,ჯიბეები მოვიქექე…სწრაფადვე გამშორდა,ვერც დავეწიე ისე გაძვრა სადღაც პატარა ჩიხში,რომ რამე მეკითხა(საშინლად დამაინტერესა ვისთან მიჰქონდა ფული) და რადგან არ ვიცოდი დედა ჰყავდა თუ არა მისი ”პატრონი” შემზიზღდა,ბრაზით ვივსებოდი როცა წარმოვიდგენდი,რომ სადღაც წამოკოტრიალებულ მის საქონელ ”პატრონს” სიმწრით ნაშოვნ ხურდებს როგორ ჩაუთვლიდა სათითაოდ.ის კი ხმამაღლა უღრიალებდა,რომ ეს არაფერში ეყოფოდა და უმიზეზოდ ცემდა უდანაშაულო ბავშვს… არა და აქამდეც ბევრი ბავშვი შემხვედრია ქუჩაში ხელ გამოწვდილი,მაგრამ ეს თითქოს სულ სხვა შემთხვევა იყო.დავითრგუნე,ყოველგვარი პათეტიკისა და ზე-სიტყვების გარეშე მართლაც რაღაც ჩამწყდა გულში… თითქოს მე ვიყავი ის პატარა,რომელიც სახლიდან სამათხოვროდ გამოაგდეს და მკაცრად დასჯიდნენ თუ ”ხელფასს”  სახლში არ მიიტანდა…უაზროდ დავდიოდი  და თვალებს ვაცეცებდი იქნებ სადმე დამენახა… ალბათ დიდი ხნის შემძვრალი იყოს თავის ბნელ და ცივ ”ბუნაგში”…

იმ ღამეს წამითაც არ მომიხუჭავს თვალი,გამთენიისას ჩამეძინა და იმ ბავშვის ლამაზი სახე დამესიზმრა… დიდი ხანია უკვე ყოველ ღამე ასეა… ამის შემდეგ ყოველ დილას ვიღვიძებ უცნაური შეგრძნებით და ვხვდები რამდენად ბედნიერი ვარ თურმე(ყველაფერი ხომ შედარებითია)

ის კი ისევ მესიზმრება…

მომენატრა ანუ (მგონი) დავბრუნდი :)

ლეპტოპი გამიფუჭდა.შესაბამისად დიდი ხანია არაფერი დამიწერია.მგონი უკვე ერთი თვეა.თითქოს გადავეჩვიე კიდეც,თითქოს კი არა ნამდვილად.არა და იმდენი მქონდა მოსაყოლი…  პრინციპში ახლაც მაქვს,მაგრამ ერთ პოსტში ნამდვილად ვერ გადმოვცემ და ახლა მხოლოდ მოკლე მიმოხილვით შემოვიფარგლები :დ მომენატრეთ…მართლა,მართლა… წესით ახლა აკადემიურის დავალებას უნდა ვწერდე. როგორ მომენატრა ჩემი ბლოღი :დ აი მივხვდი რომ თურმე მართლა მყვარებია :დ ჩემი ბლოგი სამი თვის გახდა და ნორმალურადაც ვერ გადავუხადე დაბიდუბი :დ

ვრცლად

ისევ სიკვდილი

                ცრემლები მომდის ღაპა-ღუპით…არა,არ  ვტირი.მართლა მართლა…უბრალოდ ასე თავისით მოღვარღვარებს.ხელები მიკანკალებს.ცუდი სიზმარი ვნახე.დიდი ხანია არ მინახავს და რაღაც უსიამოვნო გრძნობა მქონდა როცა გავიღვიძე… პირველად გამე(ი)ხარდა,რომ ცოცხალი ვარ,რომ მეძინა და ეს ,რომ მხოლოდ სიზმარი იყო…  ცუდად დაიწყო დღე. ფანჯარა გამოვაღე და ჩამოვჯექი…სუსხმა სახე მომიყინა.წვიმდა… ვრცლად

გილოცავ შეჩ :D

რა სხვანაირი დღეა … არა და ვაფშე არა :დ მე მეჩვენება პროსტა :დ ასე უბედურედ პოსტს პირველად ვწერ :დ მოკლედ რაშია საქმე,დღეს ბოლო წუთებს ვითვლი მე-17 წელში ყოფნისააა…ფუუ ტეხავს ბლიაძ…არ მომწონს რაღაც ეს თვრამეტი…რა უბედურებაა…ვახხხ…თან მარტოდმარტო ვარ…მგონი პირველად ვარ მარტო ასეთ დროს…მახსოვს ჩემი ძმა შემოქანდებოდა ხოლმე პირველი და მილოცავდა:”გილოცაავ ძმაა”…მერე მოჰყვებოდნენ დანარჩენებიც და წავიდოდა მტლაშა-მტლუში :დ მეც ბედნიერი სახით ვისმენდი ათას მოლოცვას…ვიღებდი უაზრო საჩუქრებს,რომლებსაც დღემდე ვინახავ რატომღაც… არასდროს ვემზადებოდი წინასწარ ამ დღისთვის…სპონტანურად მიყვარდა ”ყოლიფერი” :დ აი ახლაც საერთოდ არ ვაპირებდი პოსტის დაწერას,იმიტომაც ვწერ ასეთი ”სასწაული” სიტყვებით :დ თან ყოველ მეორე სიტყვაში ბლიაძ და ფაქ :დ:დ რა უბედურებაა :დ მოკლედ რაღაც არა-ორდინალური დღე მითენდება აშკარად :დ ხო და ბევრი,რომ აღარ გავაგრძელო გილოცააავ ჩემო თავოო :დ:დ დალშე ბანალურებს აღარ გავაგრძელებ რა :დ:დ ჯანმრთელობა და რაღაც ეგეთები :დ
მარიამს მოულოცავს თავისთან პოსტით :)) ღმერთოო როგორ გამეხარდაა <3<3 მაარ :*:*