წყეული, ჩაუფიქრებელი სურვილი

     გარეცხეთ ვინმემ ჩემი გონება ფიქრებისგან.
ამოქოლეთ კარი, აი ის, უმისობას რომ გავუღე (მგონი სიმღერიდანაა).მოიყვანეთ შემოდგომა, მხოლოდ მასთან ერთად, ცარიელი არ მინდა. დაწვით ნივთები, არც ისინი ვარგა უმისოდ(ჩემსავით). არ მინდა ვუყურო თოვას მის გარეშე, არც ჩაის დალევა მინდა მარტო, არ მინდა ახალი წლის სუფრასთან მხოლოდ სამნი ვისხდეთ. არ მინდა მზე, მთვარე, კიდევ მილიონობით ვარსკვლავი და გალაქტიკა იყოს ის, მინდა რეალურად ვხედავდე, ვეხებოდე, მისი ხმა მესმოდეს და ძველებურად მე ვუწესრიგებდე ფრჩხილებს.
მუდამ იმ მატარებლის მოლოდინში ვიქნები, რომელიც მასთან მიმიყვანს (აი ესეც სადღაც გაგონილი ფრაზაა მგონი). სულ მოვიშალე, სხეულიც ლიანდაგში ჩაწოლას ლამობს. ფურცელსაც ვეღარ ვუზიარებ გრძნობებს, ფიქრებს.
მერამდენედ ვფიქრობ ამ ტკივილის კარიც გამოვხურო. (იმდენი კარი გაჩნდა, რომ სათვალავიც ამერია და მგონი ტავტოლოგიაც გაიპარა ჩანახატში). წყეული სიმღერები რომ არა, არასდროს მომივიდოდა ასეთი წინადადებები თავში აზრად.
დაბადების დღეს ან ახალ წელს, რომ სურვილებს იფიქრებენ, მგონი არასდროს ჩამიფიქრებია ჩემი და ჩემი ოჯახის ჯანმრთელობა, ზედმეტად ახალგაზრდები მეგონა ვიყავით და არ იყო საჭირო იმის ჩაფიქრება რაც ისედაც გვქონდა. ამაში, რომ ვცდებოდი ფაქტია, არა და უკან რომ დროის დაბრუნება შემეძლოს.
უკან, რომ შემეძლოს… რამდენ გამწარებულ ადამიანს უთქვამს ასე, მეც მათ რიცხვში ვარ ალბათ. არ დავიწყებ იმის მტკიცებას ვის მეტად უჭირს და ტკივა, მე თუ სხვას. უაზრობაა…
ის ვიცი, რომ ჩემი ყოველდღიურობა, არშემდგარი ბედნიერება და დაუსრულებელი მელოდიაა. მხოლოდ ჩემი “ერო” , მე კი მისი “თათო”…
სხვა რა გითხრათ, ვცდილობთ “კარგად” ვიყოთ, ვცდილობთ…

BIAFF და შემოდგომის ბათუმი

 biaff   ფეისბუქი მობილურში არის ტანჯვა და თანაც ვინდოუს ფოუნში სადაც ქართულ შრიფტს რატომღაც არ მიხსნის. მაგრამ ამას შემდეგ მივხედავ 🙂 ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ სოფელში დასასვენებლად საქანელაზე წამოწოლილმა შუაღამეს აღმოვაჩინე, თურმე, BIAFF- bloggers group-ში ჩამაგდეს. მერე გამახსენდა, რომ კინოფესტივალის ორგანიზატორების მიერ გამოცხადებული კონკურსის განაცხადი შევავსე. მეცხრე ციდან რომ ჩამოვფრინდი მივხვდი, რომ დრო იყო ბლოგამდე მიმეღწია (პირადი მიზეზების გამო ბოლო პერიოდში აღარ ვაქტიურობდი). არის რამოდენიმე პირობა, რომელიც უნდა დამეკმაყოფილებინა კონკურსის ფარგლებში. ერთ-ერთს ახლა ვასრულებ (პოსტის დაწერა ფესტივალის შესახებ :)) ბანერის ჩასმა კი მეგობარს მივანდე (სანამ ინტერნეტამდე და ლეპტოპამდე მივაღწევდი :დ), მადლობა მას დახმარებისთვის.
   რატომ მინდა ფესტივალზე წასვლა?
არსებობს რამოდენიმე სერიოზული მიზეზი: კინომოყვარული ვარ, ფესტივალზე არასდროს ვყოფილვარ და ძალიან მაინტერესებს ემოცია, გარემო, შიდა სამზარეულო და ა.შ. ღრმა და მტკივნეული დეპრესიიდან გამოსასვლელად ვიცი, რომ დამეხმარება. ყველაზე მეტად მომწონს აკრედიტაცია, რომელსაც გვაძლევენ ბლოგერებს რათა დავესწროთ ნებისმიერ დაგეგმილ კინოჩვენებას , შეგვეძლება დავესწროთ გახსნის და დახურვის ცერემონიას, რომელიც ლიმიტირებულია და მოსაწვევებით ხდება.

ფესტივალის შესახებ ინფორმაცია შეგიძლიათ მოიძიოთ მის ვებ გვერდზე http://www.biaff.org/ და ასევე სოც.მედიის საშუალებით https://www.facebook.com/BIAFFBATUMI

   შემოდგომის ბათუმი არასდროს მინახავს, წარმოდგენებში და ფოტოებში წვიმის სუნსაც კი ვგრძნობ. შემოდგომის წვიმა და თან ბათუმში რაღაც არაამქვეყნიურ ფანტაზიას აღვიძებს და გვათავისუფლებს, მე ასე მგონია, რომ გამათავისუფლებს. ტკივილისგან დეპრესიისგან ამქვეყნიური ბევრი ამაო საფიქრალისგან… მგონია თავისუფლებისკენ მივდივარ, რაღაც შემაღლებულზე, რომ დგახარ და ყვირი როგორც გინდა, რასაც გინდა და რა ხმაზეც გინდა, აი ისეთი თავისუფლებისკენ. ვიცი, სული შემეკვრება ყოველი ფილმის დაწყების, იმ წამს გასუსული აუდიტორიის და ყოველი იმ დეტალის შეგრძნებისას აგერ უკვე რამოდენიმე  წელია, რომ ვოცნებობ საკუთარი თვალით ვიხილო და მისი ნაწილი გავხდე.

   მელოდება ეგოისტურად მისაკუთრებული ჩემი შემოდგომის ბათუმი ფესტივალი და ჩასუსული აუდიტორია…

run away

გავიღვიძე.

დედას ისევ ცრემლიანი აქვს თვალები

ჩაის მისხამს სევდისფერ ლამბაქში,

ჩუმად ვსვამ დარდს და ტკივილს, ყელში მეჩხირება და ვტოვებ…

არ ვსაყვედურობ ჩემ ძმას არაფერს, არც გულში…

მამაც არ საყვედურობს, ჩუმად ზის და ეროს სურათზე მის ცრემლებს ვამჩნევ

მას შემდეგ ცა მოქუფრულია, ფერები განაცრისფრებული, სამოსი შავი…

სიზმარში არ მინახავს, მტკივა – როგორ ვერაფერი ვიგრძენი წინასწარ…

ის კი, ჩემთვის ასე ახლო და ნაცნობი ნელ-ნელა მშორდება, შეუცნობელი და იდუმალი ხდება, არა, არა, არ მინდა ასე !

ვუყვირი, მაგრამ არ ბრაზდება და არ მოდის!

ვეძახი, მაგრამ ჩუმადაა “გასუსული”

ნაღვლისფერ ნოტებს გამოსცემს რადიო…

რა ეგოისტი ვარ, ისევ ჩემზე ვფიქრობ და მინდა რომ ისევ შევეხო და მოვეფერო, ჩემთვის, ისევ ჩემთვის…

ვიცი მეტკინება შემოდგომის მოსვლა მის გარეშე… ის არის თვითონ შემოდგომა  სავსე, ტკბილი…

მინდა ცხოვრების ეს ეტაპი დავკეცო, დავჭმუჭნო და ურნაში მოვისროლო, ისე ვერ გავუძლებ ვგრძნობ.

მტკივა უ-მისობა

მიმძიმს მის გარეშე ყოველი ჩასუნთქული ჰაერის “ულუფა”

მენატრება !

მენატრება!

მენატრება !

autmn leaves

დეპრესიული პეპელა, დეპრესიული ჩანახატებით და ბლოგით :შ რა მოსაწყენი და მომაბეზრებელია. გავიფიქრე და პლედშემოხვეული ჩავეშვი სავარძელში. უკვე ბინდდებოდა, ბუხარი ავაგიზგიზე, მბჟუტავი შუქი ჩავრთე, ბოკალი წითელი ღვინით შევივსე და ისევ პლედში გავეხვიე. ვუყურებდი ცეცხლის ალს და მსიამოვნებდა შეშის ტკაცატკუცთან ერთად autumn leaves-ის მოსმენა… მსიამოვნებდა ქალაქის ხმაურისგან მოშორებით ამ უზარმაზარ,მაგრამ მაინც მყუდრო და თბილ სახლში მარტო ყოფნა.ვფიქრობდი ათას სისულელეზე,ხანაც ათას თუ არა ცოტა ჭკვიანურზე მაინც(ალბათ),ვწრუპავდი ღვინოს, ვაჭმევდი მსუნაგ და ფუმფულა მაოს(კატა). ვკითხულობდი წიგნ(ებ)ს, არ ვფიქრობდი ცხოვრების ამაოებაზე და საჭირბოროტო საკითებზე, მეძინა ბევრი,ძალიან ბევრი… 🙂 ვუყურებდი ფეხბურთს,ვიგინებოდი ხმამაღლა,ვმღეროდი როცა მინდოდა,სადაც მინდოდა, რა ხმაზეც მინდოდა და არავინ იყო ჩემი მომკითხავი 🙂  ვჭამდი ბევრ შოკოლადს, ბევრ შავ შოკოლადს 🙂

the fallin’ leaves
drift by my window
the autmn leaves
of red and gold…   ლაა ლააა ლააა ლააა <3<3

წავალ გავაგრძელებ ჩემი ჩაის ხრუპვას და დაგემშვიდობებით პოზიტიურ ნოტაზე 🙂 ლაა ლაა ლაა

ნარინჯისფერი

ოქტომბერი იწურება.ცხრა საათზე უკვე ღამეა. ქუჩაზე გადასასვლელ ხიდზე ვზივარ წვიმისგან ჩამონადგურებულ-ჩამოთოვილი და რაღაცებს უაზროდ ვწერ ფურცელზე, ხანაც გიჟებივით მოძრავ მანქანებს გავხედავ “ყოველი შემთხვევისთვის” და ნისლში გახვეულ შენობებზე თვალი მიშტერდება.სველი თმიდან წვეთები შუბლზე ინაცვლებს,შემდეგ ცხვირს მიუყვება და ფურცელს მისველებს.გული ისეთი აჩქარებული მაქვს სადაცაა შემომეფლითება მგონი.უცნაური ემოცია მადნება სხეულზე, აი სულ ახალი, არასდროს, რომ  მიგრძვნია ისეთი.ხანდახან ვცდილობ თავი დავაღწიო, ხანდახან პირიქით, გავიყურსები და ყურს ვუგდებ ხოლმე. ვეღარ გავიგე მსიამოვნებს თუ არა. თან ჰო და თან არა… მექანიზმგაფუჭებულ დაჟანგ(ებ)ულ საათს ვგავარ, წამების ისარი რვიანთან,რომ იჭედება და თავს ვეღარ აღწევს. ავირიე დროში, განზომილებაში… ათასი გრძნობა ირევა ერთდროულად.რაღაც სიღრმეში მტკივა,მიხარია,მწყინს,მენატრება,მიყვარს… ერთდროულად ყველა გრძნობა იღვიძებს მისი დანახვისას.სენტიმენტალური,რომანტიკული და  ასეთი რაღაცები არასდროს მჭირდა, არც ახლა მჭირს, უბრალოდ რაღაც სხვანაირად ვგრძნობ თავს.ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ათასი ფინჯანი ყავა დამელიოს და გული მიფრიალებდეს,ხანდახან მეჭმუჭნებოდეს, აი ისე რაღაც ქაღალდს, რომ მოვკუჭავთ ხოლმე.იმაზე მეცინება, თუ მეტირება ჯერ ვერ გავარკვიე, ვერაფერს,რომ ვერ გრძნობს,ხეპრე და ინფანტილური რომაა და ისევ ის ძველი, რომ უყვარს(ისიც ვერ გაურკვევია ისევ უყვარს თუ აღარ).კითხვაზე,თუ რა ფერი და სუნი აქვს ბედნიერებას გაოცებულ სახეს,რომ იღებს და უაზრობას უწოდებს.ამბობს,სიყვარულის გარეშე ბედნიერად ვარო,ამ სიტყვებზე ამაკანკალებს ხოლმე და კიდევ ბევრი ყავა მემატება გულზე,ძალიან ბევრი. აღარ მინდა მისი დანახვა, არა ზიზღი და ბრაზი კი არა, უბრალოდ აღარ მინდა ის უცნაური შეგრძნებები, დავიღალე. არა და ამ დროს გონებაში მიტივტივებს ფრაზა,რაღაც უაზროდ ამოჩემებული : “მომბეზრდა ჩემი სიმარტოვის ნოტები და ერთუგელბა მომენატრა… როგორც არასდროს”.არა და სიცივის და შემოდგომის ბრალია, მიმძაფრდება ხოლმე ასეთ დროს უბრალო გაცვეთილი შეგრძნებებიც კი, რომელსაც ზაფხულის პაპანაქებაში ალბათ ყურადღებას არც ვაქცევ.ათასი მეგობრით გარემოცულიც კი,მარტოსულად,რომ გრძნობ თავს ის პერიოდია,სიბნელე,რომ ყველაზე მეტად მსიამოვნებს ის პერიოდია,სიჩუმე,რომ ყველაზე კარგი მელოდიაა აი ის პერიოდია…

რატომ ნარინჯისფერი? უბრალოდ ახლა ნარინჯისფერი ფოთლების სუნი მცემს და ამ გრძნობას სხვა-ფრად ვერც აღვიქვამ

და უკვე მერამდენედ ვუყურებ ფილმს “Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain”

ოთხი გემო ვნებიანი სეზონი

წაკითხვამდე აუცილებელია აბსოლუტურად ყველანაირი არასასიამოვნო შეგრძნებისგან თუ ფიქრისგან გათავისუფლება. რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი მინდა მიიღოთ ამ ნაწერიდან. მე  ჩემსას ვეცდები დანარჩენი კი თქვენთვის მომინდვია.

პოსტი ძალიან სპონტანურად, ბევრი ფიქრის გარეშე და ემოციაზე დაყრდნობით წელიწადის ოთხ დროზე იწერება.

ზაფხული.
ყველაზე ცხელი, ეგზოტიკური, დასვენების, გართობის და სიამოვნების მომნიჭებელი დრო. ზღვაზე, საღამოს, მზის ჩასვლისას, სანაპიროზე მებობრებთან ერთად სასიამოვნო მუსიკას უსმენ. ცივ სასმელს სვამ ან ნაყინი გაქვს…უდარდელი გარემო… არაფერი რომ არ არსებობს შენ გარშემო პრობლემის მაგვარი. ლაღი ხარ, იცინი, ერთობი, ცხელ ქვიშაში ფეხშიშველი ფრენბურთს თამაშობ …
ხელებგაშილი და თვალდახუჭული ნიავის საწინააღმდეგოდ ნელა რომ დადიხარ და გრძნობ როგორ ეფლობა ფეხი ქვიშაში…. სასიამოვნოდ რომ გეხამუშება… შენ კმაყოფილი ხარ ცხოვრებით. ისვენებ – ამ სიტყვის ყველაზე საუკეთესო შეგრძნებით.

შემოდგომა.
თითქოს გული გწყდება რომ ზაფხულის უქმე, მხიარული და სასიამოვნო დღეები მიილია. მაგრამ სიცოცხლით სავსე ხარ, ენერგიული განწყობით ხვდები წელიწადის ამ დროის დაწყებას. ზაფხულზეც სულ უფრო ნაკლებად გეფიქრება. გიყვარს შემოგდომა…
უბრუნდები შენთვის ჩვეულ გარემოს – ნაცნობ ქუჩებს, ნაცნობ ადგილებს. ხვდები მეგობრებს… საუბრობთ დასვენებისას გადახდენილ ისტორიებზე… საღამოს სკვერში სეირნობთ…
თავსზემოთ ოქროსფერი ფოთლები ფრიალებენ. მიწაც ოქროსფერია, ფოთლებით მოფენილი… ფოთლების შრიალი ისმის… შემოდგომის ნიავი წელზე ალერსით გეხვევა… გრძნობ ბუნებასთან უხილავ კავშირს. უცნაური გრძნობა ჟრუანტელივით დაგივლის მთელ ტანში. გიყვარს შემოდგომის თბილისი… თბილია…
საღამოს თითქოს სევდიან, დაღლილი მოხუცს გავს ქალაქი. მთელი ცხოვრება რომ გავლილი აქვს და წარსულზე ფიქრს მისცემია…
შენც ასე ჩაფიქრებული გადაჰყურებ ნარიყალადან სივრცეს. გეამაყება რომ სწორედ აქ დაიბადე…
მშვიდი, ბედნიერი სახე გაქვს, ჩაფიქრებული…

ზამთარი.
გიყვარს თოვლიანი ზამთარი. დეკემბრის ბოლო… წინასაახალწლო ფორიაქი… ღამით ფანჯარასთან იდაყვდაყრდნობილი რომ გასცქერი ცას… ფიფქის მოლოდინში… ფანჯარა შიგნიდან  იორთქლება… ცივა გარეთ… არაფრის ხმა ისმის… მშვიდი და მეოცნებე სახე გაქვს… ფიფქის მოლოდინში… ვეღარ ძლებ, თვალები გეხუჭება და იძინებ იქვე გაშლილ ფუმფულა ლოგინში…
დილით მკვეთრი სითეთრე გაღვიძებს… ფანჯრიდან სინათლე გაჭყიტებს… ნამძილარევი, თვალისმოფშვნეტით წევ ფარდას, იხედები ფანჯრიდან და სულ თეთრია ქუჩა… ეზო… ხეები… სახლის სახურავები… მშვიდად ითოვლება ქალაქი… ჩარბიხარ ეზოში… ფითქინა თოვლზე ნაკვალევს ტოვებ. გახარებული დაჰყურებ საკუთარ ნაფეხურებს… თვალებს ხუჭავ და სახეს ცისკენ ატრიალებ… გრძნობ როგორ ეშვება ფიფქები ლოყაზე, თვალებზე, ტუჩებზე… ბედნიერი ნელ-ნელა დგამ ნაბიჯებს. მხოლოდ თოვლის ხრაშუნი გესმის… მოწყვეტილი ხარ რეალობას…
შენ ყველაზე ბედნიერი ხარ იმ მომენტში…

გაზაფხული.
დილით უჩვეულოდ ადრე გეღვიძება. ლოგინში დიდხანს არ ჩერდები. მალევე იცვამ მსუბუქად, მოხდენილად. კოხტა ხარ კოპწია. ფერადი… სასიამოვნო მუსიკას რთავ და დღესაც იდეალური განწყობით იწყებ… ჩიტების ჭიკჭიკი მელოდიასთან ჰარმონიაში მოდის…
გაზაფხულდა!…
მთელი სხეულით გრძნობ მოუსვენრობას… თითქოს ირგვლივ ყველაფერი შენი სურვილის თანახმად ხდება.
სამყარომ გაიღვიძა. სასიამოვნოდ ახმაურდა. უდარდელი ხარ… ღიმილი არ გშორდება სახიდან, ბედნიერების ღიმილი…
სახლში რა გაგაჩერებს?! დაავლებ ჩანთას ხელს და გაშპები…
გადააბიჯებ ზღურბლს და  უსასრულო სივრცეში, შენ ერთი ბეწო,  თითქოს  მთელი არსით გადაეშვები… ჰაერში ნუშის სურნელია. მზეც ეშმაკურად დაგყურებს. ქუჩაში მომღიმარი სახეები თვალს გაყოლებენ… შორიდან ნაცნობებს ხელის ქნევით ესალმები… გიყვარს როდესაც შენ გარშემო თავს ყველა კარგად გრძნობს. გინდა ქალაქის ყველა კუთხე, ყველა ქუჩა, ყველა ეზო ფეხით შემოიარო… არასოდეს მოგბეზრდება უმისამართო ხეტიალი… ღამდება…
შენ კმაყოფილი სახით, სასიამოვნოდ დაღლილი მთაწმინდიდან დაჰყურებ თბილისს.
ხედავ როგორ ანათებს ღამის ქალაქი და თავს ბედნიერად თვლი რომ მისი ისტორიის ნაწილი ხარ.
ისევ იდაყვდაყრდნობილი ისევ მეოცნებე და მშვიდი სახით ტკბები ცხოვრებით…

p.s. როგორც წესი მსგავს პოსტებს არ ვწერ და ესეც პირველი გესტ პოსტია. ორმაგი დებიუტი მაქვს : )

By niksologi

* * *

-გამარჯობა.  მინდა ტკივილზე გელაპარაკო.

-იცი,დავიღალე ამდენი ტკივილით,სიკვდილით,გლოვით,მთელი სამყაროს მიმართ ზიზღით…

– …

-იცი რა მჭირდება?სითბო და ღიმილი ადამიანებისგან…რაც ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით მაკლია…მაცარიელებს ”უ-ემოციობა”… შინაგანად ვიფიტები.დაჭმუჭნულ ქაღალს ვგავარ,რომელიც სანაგვეში(ზე)  მოისროლეს… ხო და იცი რას მივხვდი?! არ მინდა სანაგვეზე ამომხდეს სული,ასე ცარიელს და ”დაჭმუჭნულს”… თბილი ფერებით მინდა ამევსოს სული(თუ ეს უკანასკნელი საერთოდ არსებობს და თუ არსებობს ადვილი შესაძლებელია,რომ მე ის არ გამაჩნდეს)… მინდა ”მარადისობისგან გაწამებული სული” გათბეს,გალღვეს…ბევრი

ყვითელი მინდა…იცი როგორი ყვითელი?! ”ღუნღულა”,თბილი,შემოდგომის… აი რომ გათბობს და სიცივის შეგრძნებას რომ არ ტოვებს… აღარ მინდა  ღრუბელი,აღარც ქარიშხალი მინდა…

 

ღიმილი,ღიმილი,ღიმილი…აი რა მჭირდება(და არა მარტო მე 🙂 ) გულწრფელი… რამდენჯერ მითქვამს ღიმილით სათქმელი,მარტივად,გასაგებად,ზედმეტი სიტყვების გარეშე 🙂 მეღიმება…ჩემთვის,გიჟივით…

იმდენი საოცარი რამ ხდება ნოემბერში.მზეც ისეთი თბილია და თან სულ იღიმის,მიუხედავად იმისა,რომ უკვე ზამთარი ახლოვდება და სუსხიც შემოპარულა…მაინც ახერხებს და თავისი თბილ,ნარინჯისფერ სხივებს მიჭყუტუნებს…ისე მსიამოვნებს თვალსაც არ ვახამხამებ და მალე ცრემლებიც მომდის… ამაზე კი ისევ გულიანად მეცინება,ისევ ჩემთვის… და ისევ გულწრფელად : ))

ღიმილზე აი ეს ვიდეო გამახსენდა :)))