როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი…   დავწერე ბოლო ბანალური სიტყვები და მივაგდე საწოლზე.

–მზადაა შედევრი? ღიმილით შემოვიდა ოთახში

–ოჰ შედევრი 🙂 კი დავამთავრე

–არ წამაკითხებ?

–ხომ იცი ისევ სიკვდილზეა… (არასდროს მოსწონდა როცა სიკვდილზე ვწერდი)

–ჰეფი ენდის კურსებზე არ გივლია შენ რა 🙂 ეს თქვა და ისე გადაიხარხარა მეც ამიყოლია… მიუხედავად იმისა,რომ სულ არ მეცინებოდა… ვრცლად

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

ჩემი ბოლო დღე o_O

  შუა ღამეა,ძილის დროა,ადრე ვარ ასადგომი…უპს ვერ ვიძინებ… 5 საათს (დილის) დაველოდები … ამ დროს მიყვარს გარეთ გასვლა…თან ვიცი ეს ბოლოა… როგორ მტკივა – უზომოდ,უსაზღვროდ (პრინციპში ტკივილს არც აქვს ალბათ საზღვრები,ან გტკივა ან არა ,შუალედური ფორმები არ არსებობს) ჰო და სანამ ირიჟრაჯებს…სანამ მზის პირველი სხივი უემოციო,დაღლილ და ცხოვრება მობეზრებულ თვალებში შემომიჭყუტუნებს ავდგები და გარეთ გავალ…ჰომ გავალ და არაფერი… უაზროდ,უმიზნოდ ვივლი,ვიბოდიალებ ბევრს,რადგან ვიცი ამის შანსი შეიძლება აღარასდროს მომეცეს… არა არა სულაც არ ვატრაგედიავებ,უბრალოდ სხვა ქალაქში გადავდივარ მეტი არაფერი,მაგრამ… ოხ როგორ ვერ ვიტან ამ ”მაგრამს”… ჰო ვიცი ისევ ჩამოვალ თანაც ძალიან მალე,ერთი განსხვავებით მხოლოდ,ჩემივე ქალაქში სტუმრად ვიგრძნობ თავს.ვიცი თითოეული ჩამოსვლა მეტკინება(წასვლაზე,რომ აღარაფერი ვთქვა)… არა და  იცით რა ლამაზია აქ შემოდგომა?… რა სურნელი ტრიალებს ჰაერში ?(შეიძლება სხვაგანაც,მაგრამ მშობლიური მაინც სხვაა) სუსხი ზამთარი და მუხლამდე თოვლი… ცხოვრებაში პირველად ჩემ(ს) ცხოვრებაში ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ ისე როგორც ადრე…ჰოომ თემას ვუხვევ მგონი…ავდგები  ხუთზე და გავბოდიალდები გარეთ… ბოლოჯერ,ჩემებურად… აღარასდროს იქნება ეს ჩემი ქალაქი…

ახლა ბავშვებს,რომ ვუყურებ რომლებსაც სკოლაში ეჩქარებათ გული ტკივილისგან მეკუმშება და თითქოს ყოველ ჯერზე სადღაც რაღაც

ეს ფოტო ყველაზე მეტად მიყვარს : )

მოგონებების ძაფი წყდება… და იღვრება მთელ სხეულში თბილად – თუნდაც მაშინ ძალიან მწარე,ახლა უკვე ტკბილი და სანატრელი აბიტურიენტობა… ნეტავ კიდევ ათასი მასწავლებელი მყავდეს ყოველ დღე და ტონა სამეცადინო,სახლში მაინც ვიქნებოდი : ( ოოოხ,ლამის გადავვარდე სადღაც სენტიმენტალიზმის და სევდის მორევში(არა და ხანდახან ესეც საჭიროა) კარგა ხანია უკვე შუა ღამეს გადაცდა და მეც მალე მომიწევს გამომშვიდობება… არა და ყველა მეკითხება: ”რა იყო საერთოდ არ განიცდი,რომ მიდიხარ?” მაი რეფლაი : ღიმილი…მოსევდიანო,მაგრამ ამას ვერც ვერავინ ამჩნევს…ალბათ ვერც ვერავინ დაიჯერებს(სულ ვიკრიჭები და მართლაც ცოტა დაუჯერებელია :დ)…არასდროს მეხერხებოდა ლამაზად საუბარი და გრძნობების გადმოცემა(შეშა ვარ სუფთა რა:დ) არა და როგორ მინდა რაღაც ნიჭიერების ნაპერწკალი მაინც მქონდეს,რომ ზუსტად ის და ისე ვთქვა რაც და როგორც მინდა

ჰოო და მომიტევეთ რომ ასე გტანჯეთ …

 

 

პ.ს. ყველა პოსტში ბოდიშს ვიხდი რა :)))

November Rain

  რამდენჯერ დავუსველებივარ წვიმის წვეთებს და მიცეკვია მათთან ერთად… ამ დროს ვგრძნობ,რომ ცოცხალი ვარ და რაც უნდა უბედური ვიყო,ვგრძნობ… ვგრძნობ,რომ სადღაც მართლა არსებობს ბედნიერება… ბედნიერება ჩემთვის…ბედნიერება შენთვის… ბედნიერება ჩვენთვის,ყველასთვის… ვრცლად