BIAFF და შემოდგომის ბათუმი

 biaff   ფეისბუქი მობილურში არის ტანჯვა და თანაც ვინდოუს ფოუნში სადაც ქართულ შრიფტს რატომღაც არ მიხსნის. მაგრამ ამას შემდეგ მივხედავ 🙂 ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ სოფელში დასასვენებლად საქანელაზე წამოწოლილმა შუაღამეს აღმოვაჩინე, თურმე, BIAFF- bloggers group-ში ჩამაგდეს. მერე გამახსენდა, რომ კინოფესტივალის ორგანიზატორების მიერ გამოცხადებული კონკურსის განაცხადი შევავსე. მეცხრე ციდან რომ ჩამოვფრინდი მივხვდი, რომ დრო იყო ბლოგამდე მიმეღწია (პირადი მიზეზების გამო ბოლო პერიოდში აღარ ვაქტიურობდი). არის რამოდენიმე პირობა, რომელიც უნდა დამეკმაყოფილებინა კონკურსის ფარგლებში. ერთ-ერთს ახლა ვასრულებ (პოსტის დაწერა ფესტივალის შესახებ :)) ბანერის ჩასმა კი მეგობარს მივანდე (სანამ ინტერნეტამდე და ლეპტოპამდე მივაღწევდი :დ), მადლობა მას დახმარებისთვის.
   რატომ მინდა ფესტივალზე წასვლა?
არსებობს რამოდენიმე სერიოზული მიზეზი: კინომოყვარული ვარ, ფესტივალზე არასდროს ვყოფილვარ და ძალიან მაინტერესებს ემოცია, გარემო, შიდა სამზარეულო და ა.შ. ღრმა და მტკივნეული დეპრესიიდან გამოსასვლელად ვიცი, რომ დამეხმარება. ყველაზე მეტად მომწონს აკრედიტაცია, რომელსაც გვაძლევენ ბლოგერებს რათა დავესწროთ ნებისმიერ დაგეგმილ კინოჩვენებას , შეგვეძლება დავესწროთ გახსნის და დახურვის ცერემონიას, რომელიც ლიმიტირებულია და მოსაწვევებით ხდება.

ფესტივალის შესახებ ინფორმაცია შეგიძლიათ მოიძიოთ მის ვებ გვერდზე http://www.biaff.org/ და ასევე სოც.მედიის საშუალებით https://www.facebook.com/BIAFFBATUMI

   შემოდგომის ბათუმი არასდროს მინახავს, წარმოდგენებში და ფოტოებში წვიმის სუნსაც კი ვგრძნობ. შემოდგომის წვიმა და თან ბათუმში რაღაც არაამქვეყნიურ ფანტაზიას აღვიძებს და გვათავისუფლებს, მე ასე მგონია, რომ გამათავისუფლებს. ტკივილისგან დეპრესიისგან ამქვეყნიური ბევრი ამაო საფიქრალისგან… მგონია თავისუფლებისკენ მივდივარ, რაღაც შემაღლებულზე, რომ დგახარ და ყვირი როგორც გინდა, რასაც გინდა და რა ხმაზეც გინდა, აი ისეთი თავისუფლებისკენ. ვიცი, სული შემეკვრება ყოველი ფილმის დაწყების, იმ წამს გასუსული აუდიტორიის და ყოველი იმ დეტალის შეგრძნებისას აგერ უკვე რამოდენიმე  წელია, რომ ვოცნებობ საკუთარი თვალით ვიხილო და მისი ნაწილი გავხდე.

   მელოდება ეგოისტურად მისაკუთრებული ჩემი შემოდგომის ბათუმი ფესტივალი და ჩასუსული აუდიტორია…

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი

როცა აღარაფერი მაქვს სათქმელი…   დავწერე ბოლო ბანალური სიტყვები და მივაგდე საწოლზე.

–მზადაა შედევრი? ღიმილით შემოვიდა ოთახში

–ოჰ შედევრი 🙂 კი დავამთავრე

–არ წამაკითხებ?

–ხომ იცი ისევ სიკვდილზეა… (არასდროს მოსწონდა როცა სიკვდილზე ვწერდი)

–ჰეფი ენდის კურსებზე არ გივლია შენ რა 🙂 ეს თქვა და ისე გადაიხარხარა მეც ამიყოლია… მიუხედავად იმისა,რომ სულ არ მეცინებოდა… ვრცლად

ისევ სიკვდილი

                ცრემლები მომდის ღაპა-ღუპით…არა,არ  ვტირი.მართლა მართლა…უბრალოდ ასე თავისით მოღვარღვარებს.ხელები მიკანკალებს.ცუდი სიზმარი ვნახე.დიდი ხანია არ მინახავს და რაღაც უსიამოვნო გრძნობა მქონდა როცა გავიღვიძე… პირველად გამე(ი)ხარდა,რომ ცოცხალი ვარ,რომ მეძინა და ეს ,რომ მხოლოდ სიზმარი იყო…  ცუდად დაიწყო დღე. ფანჯარა გამოვაღე და ჩამოვჯექი…სუსხმა სახე მომიყინა.წვიმდა… ვრცლად

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

და მაინც გაწვიმდა ანგელოზი ანუ მელაპარაკე !

   მასაკელა,ცხელი ყავა,რომლის არომატი ცხვირში მიღიტინებს სასიამოვნოდ და არეულ-დარეული ფიქრები…” სრული იდილია”-ვთქვი ხმამაღლა თანაც არ მეშინია,რომ ვინმე სხვა ოთახიდან შემომჭყავლებს ხომ არ გაგიჟდი შენ თავს უკვე ხმამაღლა ელაპარაკებო….

-მელაპარაკე,ახლა მაინც ხარ მარტო…ხო და მელაპარაკე ხმამაღლა ნუ ბურტყუნებ შენთვის !

-არ წვიმს…

-ჰო, ანუ გიყვარვარ 🙂

-საიდან მოიტანე?! მე არავინ მიყვარს,მით უმეტეს საკუთარი თავი…

– …

ირგვლივ ტალახი და სიბინძურე… სიცივე,სუსხი…

სულ ახლოს იყო სიგიჟე და თეთრი ხალათი,ოღონდ შეშლილთათვის…

იყო დაპირება ანგელოზისგან წვიმად მოსვლის და….. შესაბამის მომენტს ელოდა ანგელოზი(ც)

– …  ოდესმე

და დაინახა ნაცნობი თვალები…

-ნეტავ გაწვიმდეს…

და აი გაწვიმდა …

ანგელოზი გაწვიმდა…

ფრთხილი და ნაზი შეხებით ჩამორეცხა წვიმამ შემხმარი ტალახი…

და იყო ღიმილი…

 

 

ჩემი ბოლო დღე o_O

  შუა ღამეა,ძილის დროა,ადრე ვარ ასადგომი…უპს ვერ ვიძინებ… 5 საათს (დილის) დაველოდები … ამ დროს მიყვარს გარეთ გასვლა…თან ვიცი ეს ბოლოა… როგორ მტკივა – უზომოდ,უსაზღვროდ (პრინციპში ტკივილს არც აქვს ალბათ საზღვრები,ან გტკივა ან არა ,შუალედური ფორმები არ არსებობს) ჰო და სანამ ირიჟრაჯებს…სანამ მზის პირველი სხივი უემოციო,დაღლილ და ცხოვრება მობეზრებულ თვალებში შემომიჭყუტუნებს ავდგები და გარეთ გავალ…ჰომ გავალ და არაფერი… უაზროდ,უმიზნოდ ვივლი,ვიბოდიალებ ბევრს,რადგან ვიცი ამის შანსი შეიძლება აღარასდროს მომეცეს… არა არა სულაც არ ვატრაგედიავებ,უბრალოდ სხვა ქალაქში გადავდივარ მეტი არაფერი,მაგრამ… ოხ როგორ ვერ ვიტან ამ ”მაგრამს”… ჰო ვიცი ისევ ჩამოვალ თანაც ძალიან მალე,ერთი განსხვავებით მხოლოდ,ჩემივე ქალაქში სტუმრად ვიგრძნობ თავს.ვიცი თითოეული ჩამოსვლა მეტკინება(წასვლაზე,რომ აღარაფერი ვთქვა)… არა და  იცით რა ლამაზია აქ შემოდგომა?… რა სურნელი ტრიალებს ჰაერში ?(შეიძლება სხვაგანაც,მაგრამ მშობლიური მაინც სხვაა) სუსხი ზამთარი და მუხლამდე თოვლი… ცხოვრებაში პირველად ჩემ(ს) ცხოვრებაში ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ ისე როგორც ადრე…ჰოომ თემას ვუხვევ მგონი…ავდგები  ხუთზე და გავბოდიალდები გარეთ… ბოლოჯერ,ჩემებურად… აღარასდროს იქნება ეს ჩემი ქალაქი…

ახლა ბავშვებს,რომ ვუყურებ რომლებსაც სკოლაში ეჩქარებათ გული ტკივილისგან მეკუმშება და თითქოს ყოველ ჯერზე სადღაც რაღაც

ეს ფოტო ყველაზე მეტად მიყვარს : )

მოგონებების ძაფი წყდება… და იღვრება მთელ სხეულში თბილად – თუნდაც მაშინ ძალიან მწარე,ახლა უკვე ტკბილი და სანატრელი აბიტურიენტობა… ნეტავ კიდევ ათასი მასწავლებელი მყავდეს ყოველ დღე და ტონა სამეცადინო,სახლში მაინც ვიქნებოდი : ( ოოოხ,ლამის გადავვარდე სადღაც სენტიმენტალიზმის და სევდის მორევში(არა და ხანდახან ესეც საჭიროა) კარგა ხანია უკვე შუა ღამეს გადაცდა და მეც მალე მომიწევს გამომშვიდობება… არა და ყველა მეკითხება: ”რა იყო საერთოდ არ განიცდი,რომ მიდიხარ?” მაი რეფლაი : ღიმილი…მოსევდიანო,მაგრამ ამას ვერც ვერავინ ამჩნევს…ალბათ ვერც ვერავინ დაიჯერებს(სულ ვიკრიჭები და მართლაც ცოტა დაუჯერებელია :დ)…არასდროს მეხერხებოდა ლამაზად საუბარი და გრძნობების გადმოცემა(შეშა ვარ სუფთა რა:დ) არა და როგორ მინდა რაღაც ნიჭიერების ნაპერწკალი მაინც მქონდეს,რომ ზუსტად ის და ისე ვთქვა რაც და როგორც მინდა

ჰოო და მომიტევეთ რომ ასე გტანჯეთ …

 

 

პ.ს. ყველა პოსტში ბოდიშს ვიხდი რა :)))

November Rain

  რამდენჯერ დავუსველებივარ წვიმის წვეთებს და მიცეკვია მათთან ერთად… ამ დროს ვგრძნობ,რომ ცოცხალი ვარ და რაც უნდა უბედური ვიყო,ვგრძნობ… ვგრძნობ,რომ სადღაც მართლა არსებობს ბედნიერება… ბედნიერება ჩემთვის…ბედნიერება შენთვის… ბედნიერება ჩვენთვის,ყველასთვის… ვრცლად