My Life

ამ ფოტოთი ყველაფერი ნათქვამია :დ

უბრალოდ “სხვანაირი” პილოტი

    13–14 წლის ვიყავი საბა რომ გავიცანი… ჩემზე გაცილებით დიდი იყო.თავიდან თითქოს მეშინოდა კიდეც მასთან ურთიერთობა.პატარა ვიყავი და მისი ასაკი მაშინებდა.მეგონა უხეში და მუდო იყო(ნუ მე ასე მივიჩნევდი). თავიდან შორს ვიჭერდი თავს,მაგრამ მერე არ მახსოვს როგორ და რატომ,მაგრამ დავუახლოვდი.რაღაცებში მეხმარებოდა კიდეც… საუკეთესო მოგობარი ნამდვილად არ იყო,მაგრამ რაღაც სხვანაირი ურთიერთობა გვქონდა,ალბათ იმიტომ,რომ თვითონაც ასეთი იყო…სხვანაირი… ვრცლად

დაგვიანებული მოლოცვა თქვენ, Butterfly-სგან

           რამოდენიმე დღე ისე მოვწყდი ბლოგს,რომ არც კი გამხსენებია რამე საახალწლო პოსტი დამეწერა…  საერთოდ რატომღაც სკეპტიკურად ვუყურებდი ამ ახალ წელს(მე რას არ ვუყურებ ნეტა სკეპტიკურად :დ),მაგრამ იმდენი “ათასი     წლის”   უნახავი საყვარელი ადამიანი დამიბრუნა ამ დღესასწაულმა,რომ შემიყვარდა…  ახლა, ვაკვირდები საკუთარს თავს და ვხვდები თურმე როგორ მიჭირს გრძნობების გამოხატვა(ხო,ხო გაგიკვირდებათ და მართლა მიჭირს)…

ვერასდოს გადავცემდი  სითბოს და სიყვარულს იმ ადამიანებს,რომლებიც მართლა მიყვარს…

საყვარელი ადამიანის მხარზე ჩაძინებულს მეღვიძება და ვხვდები მართლაც რა ბედნიერი ვარ,რა მშვენიერია  ცხოვრება  და ცხოვრებაში პირველად არ ვთვლი,რომ ეს ფრაზა ვიღაცის შეთითხნილი იდიოტობაა…

ცხოვრებაში პირველად მინდა კარგად ვწერდე,ისე კარგად,რომ ამ სითბოს მოტანა თქვენამდე შევძლო…

მჯერა იმის,რომ ყველანაირი პრობლემის გადაჭრაა შესაძლებელი… დღეიდან ახალი წლის ჯადოსნურობის მჯერა…  ახლა ვეღარ ვაგრძელებ წერას,ჩემთან ღრიანცელი ისევ გრძელდება ხო და ამ მოკლე პოსტით შემოვიფარგლები…

 

პ.ს.

            გილოცავთ …    მიყვარხართ !!

 

მომენატრა ანუ (მგონი) დავბრუნდი :)

ლეპტოპი გამიფუჭდა.შესაბამისად დიდი ხანია არაფერი დამიწერია.მგონი უკვე ერთი თვეა.თითქოს გადავეჩვიე კიდეც,თითქოს კი არა ნამდვილად.არა და იმდენი მქონდა მოსაყოლი…  პრინციპში ახლაც მაქვს,მაგრამ ერთ პოსტში ნამდვილად ვერ გადმოვცემ და ახლა მხოლოდ მოკლე მიმოხილვით შემოვიფარგლები :დ მომენატრეთ…მართლა,მართლა… წესით ახლა აკადემიურის დავალებას უნდა ვწერდე. როგორ მომენატრა ჩემი ბლოღი :დ აი მივხვდი რომ თურმე მართლა მყვარებია :დ ჩემი ბლოგი სამი თვის გახდა და ნორმალურადაც ვერ გადავუხადე დაბიდუბი :დ

ვრცლად

,,დამპალი” მე

– მორჩა! გადაწყდა !

– რა მოხდა?კი მაგრამ,აღარ იტყვი?რა გადაწყდა?რა მორჩა?

– აუ რამდენი ლაპარაკი გიყვარს შეჩ :დ ცოტა ხანს გააჩუმე ენა რა !

– ე კაი რა 🙂 უბრალოდ გკითხე,რა გჭირს ამ ბოლო დროს სულ აგრესიული ხარ.ხო იცი ბიჭებს არ გვიყვარს შენნაირი ,,მასტები” :დ

– უფ… :დ ხო იცი,რომ მაგრად მკიდინგ…

– აუ შენ რა ყველაფერი გკიდია.გულქვა ხარ რა.შენთან აზრი არ აქვს საუბარს.

– კაი,კაი,კაი არ გინდა ახლა შენებურები რა.დამღალე… და რა აზრი აქვს ,,გულქვა” ვიქნები, ,,გულრბილი” თუ რაღაც სხვა საშინელებები შენ რომ მეძახი ხოლმე?

-ხომ იცი,როგორ მიყვარხარ?აიი ეს აზრი აქვს.რატომ არ შეგიძლია ცოტა თბილი მაინც იყო და სულ მასე ,,სატანასავით” არ მიყურებდე?

– ოჰ…

– …

– არა და ხომ იცი მიზეზი აქვს ყველაფერს…

– კარგი რა თაა … უნდა ჩაყვე შენს მეგობრებს საფლავში?მალე ცოცხალ მკვდარს დაემსგავსები.ეს გინდა?მერე ჩვენც უნდა ვიტიროთ ხომ?რა გჭირს?მარტო შენს თავზე ფიქრობ.მთავარია შენ იყო კარგად და სულ გკიდია ,რომ მეც ძალიან განვიცდი ცუდად,რომ ხარ.სხვათაშორის მარტო მე არა…

– კარგი ჰო,ხომ იცი მართალი ხარ,მაგრამ ისიც ხომ იცი რამდენს ნიშნავდნენ ისინი ჩემთვის?

– ხო თათ ვიცი,მაგრამ შენ ხომ აქ ხარ?ჩემთან,შენს დანარჩენ მეგობრებთან.ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით აღარ გვეკარები.არა და მოგვენატრე…

– ჰმ… კარგი რა…არ მინდა…მორჩა…  მერე იმის შიშით უნდა ვიცოცხლო,რომ ისევ ვინმე არ დაგკარგოთ?ეს ჩემთვის მართლა ბევრია.ხო და მირჩევნია აქ მოკვდეს ყველაფერი…

– მოიიც! სად მიდიხარ?სულ როგორ უნდა გარბოდე?

 

…   შორს ვიყავი…უკვე აღარ მესმოდა მისი ყვირილი.მივრბოდი და მართლაც სულაც არ ვფიქრობდი ვინმეზე…ღმერთო, რა ეგოისტი და კრეტინი ვარ,უკვე თავი მოვაბეზრე ყველას :/ ადამიანის სახე მაქვს დაკარგული(ისე შეიძლება არც არასდროს მქონია) არა და…სიცოცხლე მინდა…ვიცი სიკვდილს ყოველთვის მოვასწრებ !ვიცი,ვიცი,რომ მართალია,მაგრამ… ფუ,როგორ ვერ ვიტან ამ ,,მაგრამს”… მაინც არ შემიძლია,რა სუსტი ვყოფილვარ…ისეთი სუსტი,რომ საყვარელი ადამიანების სიკვდილმა სულ დამცა,არც სული მაქვს და რაც რამე მსგავსი ,,ამაღლებული”… კარგი გასაგებია,რომ მეგობრები დავკარგე,მაგრამ ეს არ მაძლევს უფლებას ყველა მეგობარი დავიკიდო,ვატკინო გული მათ ვინც ძალიან მიყვარს და ვიცი მათაც ვუყვარვარ… თომას ნათქვამმა დამაფიქრა,ვცდილობ ისევ ისეთი ვიყო,მაგრამ არ გამომდის…ახლა იფიქრებთ თუ ამდენს ფიქრობ და ამდენი გესმის რატომ ისევ ისეთი არ გახდებიო… ჰო და ვფიქრობ მეც როგორ დავიბრუნო ძველი ,,სახე” ,არა და მიჭირს ასე…ვფიქრობ,ვფიქრობ,ვფიქრობ…ლამის თავი გამისკდეს…ვერ მიხვდით ხო რაზე ვფიქრობ?არც არაფერზე კონკრეტულად…უბრალოდ ვსწავლობ სიცოცხლეს ტკივილთან ერთად…

 

 

 

… ხო და ასე ,,დაცემული” ვზივარ ძველ სკამზე. წვიმს… უფრო და უფრო ლპება ისედაც ,,დაჩენჩხილი” სკამი… მე ისევ გაუნძრევლად ვზივარ … ჰაერში დამპალი სულის(სკამის) სუნი ტრიალებს… აქვე მოკალათებულა მარტოობა,რომელიც ასე გავიშინაურე… ლამის განდეგილობამდე მისული მარტოობა…

და მე (ისევ)  არაფერს განვიცდი…

ბჟუტური მეორე მესთან… ანუ მე არ მიყვარს თბილისი

მოკლედ დღეს ისეთი საშინელი დღე  მქონდა არაფრის დაწერის ზასიათზე არ ვიყავი(ვარ)… თუ ამას არ ჩავთვლით რასაც ახლა ვწერ… შეიძლება სისულელეც გამომივიდეს და აზრი ვერ გამოიტანოთ,მაგრამ მომიტევეთ რა 🙂 ვრცლად